شعر تالشی (تالݖشیمه تالݖش)

دانلود فایل صوتی شعر

( تالݖشیمه تالݖش )

تالݖشیمه تالݖش ئه‌ز، خال٘ه بݖهاره چݖمݖ دیل

مݖلگݖزاره تیجه‌ره گیرېه شیېاره چݖمݖ دیل

په‌پو باله، کوکو سازه، که‌فتێرون غه‌شه‌نگه کوج

ۏݖله‌جاره، ۏݖله‌جاره، ۏݖله‌جاره چݖمݖ دیل

خݖندیله پێشتی که‌نه سݖرپوشه خاکه و ئوری جان

ئیسپی‌ده‌شتـه، خانه به‌نده، میری لاره چݖمݖ دیل

مولومی خݖرده‌نه، ئاۏه‌ېنه بݖراېه، چێمی سو

ئه‌لاله ده‌شتی مینی که‌ئوئه رݖۏاره چݖمݖ دیل

که‌ئوئه ئاسمونه، ل٘ه‌که‌ې خݖر نی دیېار چه‌ې سینه کو

فݖته ئاۏتاۏی چݖرا نه، مݖلگه‌زاره چݖمݖ دیل

زه‌نگه لول٘ه و خه‌سار و شه‌ۏی نه‌ش نݖسبه‌تی نی

ئه‌ناری تیته و ساره نه ئه‌ېاره چݖمݖ دیل

شه‌ېتونی سه‌س نێپێرا، ده‌س نێپێرا، چه‌ې دیېارون

که‌شکه‌شانه، باباتیرکه‌مونی ېاره چݖمݖ دیل

گولاگول و ته‌مه‌سی نه‌سله ئو غولون چێمه تی

شه‌ۏی خالێ زونی چه؟ بی‌که‌س و جاره چݖمݖ دیل

ته‌نخا گه‌نجی یه کݖ په‌س مه‌نده مݖ کو چۊلۨ بێ په‌س٘و

داتام و کادوسی داۏره ېادݖگاره چݖمݖ دیل

دیلیم ئه‌ۏچیر بێ ئو کݖشتێ، ناجه به دݖشمێنی را

ته‌ۏه‌ره پێته‌رساۏݖنه سݖغه داره چݖمݖ دیل

تالݖشیمه ئو چݖمݖ دیل دݖشمێنی خاۏون ۏیخݖسه

لێدو میۏه یه لێدو، مه‌گه ده‌داره چݖمݖ دیل

که‌ېنی بو پێتره‌کݖ ئاته‌شفݖشانی شی سینه کوم

هه‌زارون سالی جݖله‌ف پێبه زݖهاره چݖمݖ دیل

زونوم ئه‌ز، ئاۏتاۏ و ئاۏی کو مݖ‌را روشون‌ته‌ره

دݖنېا ئی روج بومونو، زݖلمه‌تی داره چݖمݖ دیل

شعر از: دکتر فرزاد بختیاری مرکیه

شعر تالشی گل پری

گݖلپه‌ری

ئه ۏه‌ختون کݖ چاکه داۏره سالیېا

هه داۏرون کو کاسه‌بݖرا نومیېا

کاسه‌بݖرا په‌للـه‌ۏون و خاسه جونیېا

چێ شی جݖۏون، چه‌مه مه‌له نیېا

مه‌له مه‌ندا سێ کیله کݖ خاسینا

گݖلناز و گݖل‌په‌ری و گݖلخانݖمی نومینا

هه‌ر سێ خاسی، هه‌زاری غه‌مزه دارین

سێ گݖله خالی، هه‌زارخاتݖرخا دارین

چه‌ۏون ۏیشته په‌ری خاتݖرخا داری

ناز که‌ری ېو هه‌مه‌‌‌‌ې را داز ۏیداری

گݖل‌په‌ری دیم، ئاۏتاۏی پینجه مونی

هه‌ر که‌س ئه‌ې ۏینی، ئه‌نگیشته ده‌ن مونی

کاسه‌بݖرا، خݖدا را خاې، گݖل‌په‌ری ئه‌ې را بݖبی

هه‌زار که‌سی ۏه‌ندݖشه، گݖل‌په‌ری ئه‌ې را نێبی

گݖل‌په‌ری دا که‌لاسی پینجی خوندا

چێ ده‌ده ۏاې، پینجی ۏیشته چێم مه‌دا

ئه ده گݖله خا، کیتاۏی بوم به‌ېه‌ندا

ۏه‌شته‌ن و دݖمݖبلی کو نوم به‌ېه‌ندا

خه‌ېلی ئه‌ۏون ۏه‌شته‌نی را مینه‌ت که‌رین

ئه‌گه چه‌ۏون دیل بیگێری ۏه‌شته‌ن که‌رین

چین‌چینه شݖۏاری نه ۏه‌شته‌ن که‌رین

ئی سه‌ر ده‌فا خه‌نده نه غه‌ش که‌رین

گݖلݖف گݖلݖف ئݖشته‌ن که‌له چارخݖنین

زه‌مینی ئݖشته‌ن ۏه‌شته‌نی نه لارزݖنین

دا داېر ژه‌نین، چه‌ۏون خه‌لا راس ئابی

ده‌س‌کݖلا ئو فاېزو فاېزو راس ئابی

ۏه‌ختی ئه‌ۏێن ده‌س به که‌مه‌ر ناز که‌رین

گݖرد ته‌مݖشاچیئون مه‌نته‌ر که‌رین

ده‌س به که‌مه‌ر، ئݖشته‌ن دوشی لارزݖنین

گݖردی جݖۏونون، چێمی به‌رۏازݖنین

چَوون سر و کله و وَشت و رخت

کیلان مینی، گله کوپره خسه وخت

گومون کرم، دَه بیس سی سالی بَه

گل پری نوم ویلَکه، اَی دَفا اَوی آبه

بیلاخیر خوبه بوبو ام اسپه زیندگی

غیرز خدا هزاری را بکری بندگی

دِه اَمه را دیل و دماغی نمَنده

دا بزونَم چَمه گل پری کا مَندَه

اَیلَه هَفته سه شمبه بازار شیمه

ای ژِنکی زمبیله به دَس ویندمَه

دَکَش آکش کرا کری اشتَن باری

دَس ویلا و دَخون آخون کری دییری

سییه سییه‌ی اَه دیمه و اَه نجارَه

کله دَلَکه، کا کو وینده مه دوارَه

ناخَوَری اَه دیمه، چمن کله جا گتَه

یباش یباش گل پری دیم پا گِتَه

ولَه ام هَه گل پری خوشکیله

نه برا باور نِکرم موشکیلَه

چه کردشَه لا کیتاوَه روزیگار

گل پری جوونی نه تار ومار

اوشنو سیگاری لَو گِته شا ای وَری

چومییه دَسون تَک ژَندَه شا اَه وَری

چارخونه دسمالی کلش پِوشتا

شندرَه چادشَه‌ی کمرش دَوَستا

چرک و چوروکَه خلا و مچَن و نییسی

اَدَمی میدَه آی اَگه ویمونی اَی دییِسی

جیوَسییه لفچ و کَلپونه گاز و شلختَه

پیر و دَلکون آبَه و جونه جانش دَباخته

خدا مصلتی شکر، ام رو اَه رو کردَشَه

خدا زونه، چَمه سرنویسی چه کردَشه

ژِنکی چِمی بن سییا چورکه دَمَردَه

زیندگی چِه چمون دیله کا ویمَردَه

چِه خاسَه دیم هَمه جگا َچیلِکییَا

زَیرونی و خشییه دیل گرد آسییا

دَماغ مَوا، هَنته بَه، دازَه دومه

چوخاشه پاش، هَنته تفنگه سومه

درازَه مَچه و رَشَه گازِن بَروَشته

چافه گنده، گازَه مینه آوَشته

لوئه کری، چاف و لٚوٚر پَر گِری

دماغی کا زک و زوک رَه گَری

پارَه گینه گوروه و پزر آزرَه گالیش

لوئه چِه شن آخ آخ استا و نالیش

مشتَه نونی پِریشا، هرسَت اَی گاز ژَنی

دَس بَه دَس ، پاوروزی فوک ژَنی

تند تندَه خسی را ، چه سینه کرا سَرکَشی

کَئوئه خسی شی خس، مَگه اَی دَس کشی

گاز آگِتَه شا، نونه پَلَه ی بربری

الغی شی، شکاری گِتَه شا چنگری

چِه دیم ورو و چِه چوروکه پیشونی

فر آدوئَه و موچاله کاغذی مونی

اَز مه را هنتَه خشک آبَه یما اَی دییِسیم

مات ومَنترآبه یما، تورَه آدَمون مونیم

باورم نای، گل پری هَدَه پیر ببو

اَگه دَفرسم ترسم دیل گیر ببو

ناجَه دیلَه گازی پِنومه چمن لَوی

کله دیله ویر وَردمه اَه شَوی

اَه باهاره شَو و مَنگه تاوَه شَوی

چه بوز بلنده کفش و وشتن سرا شوی

شوی که کاسه براش خیت آکردَه

تازَه پِرسته جوونونش شیت آکردَه

وَشتنی نه اشتَن جانش کیش کاشته

ناز و غمزه نه کاسه براش کشته

جیلینگ جیلینگه کری کفشی بن

کاسه برا دیل مَندا چِه کفشی بن

مانگی ده نییاری اَی دَتاوی

سارَه مینه، گل پری کا دَتاوی

پَز اچه بَه اَه سی سالی پیشی ناز

چَمه گل پَری خاسه جان و چاکه واز

چه کردَه شَه لاکیتاوَه روزیگار

گل پری جونَه جان بَه تار و مار

خوبه بیلا خیر ببی، اَی جوونی

روکه چیله وری شی آی میمونی

بژَن بگاردن چَه خَور به برا

گل پری سر چه خاکی دَبَه برا

گل پری اشتَن اَولی جوونی

بلا بَه سَرآلَکه اَی، ده گمونی

هَه دردی که دَوا و درمون نِداره

هَرکی آلَکه سر و سامون نِداره

فرخی نِداره، اَی را تل و سور

چِم بداره یا نِوینه موننی کور

آگزاشته سر دیلی اَی را کار گِته

تریَه کاردَه عشقی اَی را کار گِته

اَه تریه عشقی اَی را شر گِته

هَه داسَه یَه ، نگبتی اَی سَر گِته

اَه خاسَه گل پری و کم سند و سال

هَته شَه روبه بَه ایله دارَند و کفتال

دَدَه اَی اشتَن وَر دَخوندَه، گوشش نِکرد

دِدِه اَی هزار گله پند دوئه، گوشش نکَرد

ده پاش چَموش دَکردَه و زورکَردَه

اشتَن چمی انگیشتنش کور کَردَه

اَه جور خردخال دَدَه دِدِه را غمینه

غوصه فوجه کرن و خاک به سرینه

ایدامه داره...

شمه روکه برا : رمضان نیک نهاد

دلنوشته تالشی

ئاسݖمون ۏه‌ختی تاریک ئابه، کۊنه بݖرو نی چه‌مه چݖرا ئابو

مێر و به‌فا کݖ ئه‌ۏی ئابه، ژێن و شۊ ېه‌ندی چێمه‌تی ئابو

دݖنیا ۏه‌ختی بی‌پیلله‌ته‌ر ئابه، ئیبلیس نی فݖرمون‌ره‌ۏا ئابو

ده‌ده ۏه‌ختی ۏه‌رگی شار ئابه، خݖرده‌ن ئاده‌مه‌هه‌ر ئابو

ده‌رېا ۏه‌ختی تݖ‌را خݖشک ئابه، گوزگا چاله نی چێمه ئابو

دێ‌دێ زݖبون ۏه‌ختی فیت ئابه، ئݖسپه لاۏ نی زݖبون ئابو

دانݖش‌ئاموجی ۏه‌ختی گݖنا ئابه، جادوخونی ده‌ۏاده‌رمون ئابو

ژێن و ژیمون ۏه‌ختی پوچ ئابه، مه‌له خݖرده‌ن ۏیج ۏیج ئابو

خݖداسݖرا ۏه‌ختی دور ئابه، خݖدا ۏیندێ مه‌که کو ناجه ئابو

که ئو ژیېه ۏه‌ختی جه‌هه‌نده‌م ئابه، ئه‌ دݖنیا شێ ناجه ئابو

په‌رچه‌م ۏه‌ختی بی‌غݖرف ئابه، شݖندݖره پاره نی دݖره‌فش ئابو

خݖداخݖشی ۏه‌ختی پولی نه په‌شی ئابه، دائݖش و ئوروس‌ نی خداخا ئابو

ئاده‌م ۏه‌ختی بی‌پێشت و که‌س و کار ئابه، پیلله ده‌رېا نی ئه‌ې را خݖشک ئابو

دیل ۏه‌ختی سݖنگ و ماره لونه ئابه، له‌ېلی مه‌جنون نی هه‌شرات ئابو

ماته‌م‌سݖرا ۏه‌ختی دݖروېی نه په‌شی ئابه، جوشه ژَه‌نی نی مݖزا ئابو

چێم ۏه‌ختی ئاده‌مون کو سیر ئابه، خاسه دینیا ۏیندێ را کور ئابو

ئݖشکه‌م ۏه‌ختی لاشکه‌می شار ئابه، مار و گوزگا را نی ها جا ئابو

گوش ۏه‌ختی ئݖشته‌ن‌پیللی نه پور ئابه، خݖلێ مه‌‌سێ را نی که‌ر ئابو

از : رمضان نیک نهاد با خط آوانگار تالشی

http://kados2.blogfa.com

در خط آوانگار تالشی‌:
به جای فتحه/a/ ـه ه
به جای کسره/e/ ێـ ێ
به جای واو/v/ ۏ
به جای شوا /ə/ ݖ
به جای یه/y/ ېـ ې

دلنوشته تالشی از بیوفایی فرزندان وتنهایی مادر

دِدِه نازَینَه  خردَنِن ، شمَه نی روزی پیر آبَه

ویر وَرم ستَمَه وَختون  ، جان دومَه دا  پیل بینَه

دا چِم آکَردمَه ، ویند مَه شو  کَه مَندیمَه

هَلا خوب  پیل بَه نیما ،  اَز اشتَن دِدِه بیمَه

سوکلَه خونی بجار شیم ، خردَنی کول دَوِندَه

چنگر ژَنیم بجاری ، دا اشکَم پلا تَیَه بَه

گافرو سَری  شَوی را  ، لومَه دا  روزآبَه

پینج سال دا هَتَه بَه ، چار خردَنی ما بیمَه

خدابیامررز، خردون دَدَه ، داری تکی بَلَکَه

ایی سال ویچیکون مَندَه ،دا شَه  آسودَه آبَه

هَلا بیس سالَه نیما ، ایلَه ویوَه ژِنَک بیمَه

کرچییَه کاری نَه ، خردون  اَنشتایی نِویندَه

خردَنون  پیل آکَردِه خونَه ، اَزنو شو  نِکَردمَه

جوونیم نِشتَه فَمِه ،دا خردَنن  پیل بینَه

هَمَه ی ملا خونَه وَندَه ، خاسَه جای آرسینَه

 دگلَه زوآن ژِن بَردَه ، د کیلَه  نی شوکَردَه

هَمَه ی بَرم  بَرکَردَه ، مرا جان پَس نِمَندَه

اَوَل اَوَلی خوبا ، زوبَه زو یَندی ویندَه

 هَمَه خردَن دار بینَه ، اشتَن  دَدَه دِدِه بینَه

هَفتَه هَفتَه ویندِه بَه ، مابَه ما یَندی ویندِه

چَن سالی دا دَویَردَه ، چَن ما چَن ما اومینَه .

هَلا پینجا سالَه بَه نیمَه  ، لاکَردَه کَمر بَیمَه

تَمون سَری گیسَه ، ایسپییَه وَری شار بینَه

هنتَه رام چِم داشتَه ، دا چمون سونی بَرشَه

خردَنون من ویر بَرشَه ، هنتَه چمن دِدِه شَه

گرد سَرنویسم هنته بَه  ، خشیَه روزم نِویندَه

برگردان :

بچه های نازنین مادر  ، شماهم روزی پیر می شوید

بیاد می آورم آن دوران سخت را ، که جان فدا نمودم تا بزرگ شدند

تا چشم باز کردم ، دیدم درخانه شوهر هستم

هنوز خوب بزرگ نشده بودم که خودم مادر شدم

از خروس خوان به مزرعه می رفتم با بچه به کول بسته

تا غروب شالی را چنگ میزدم تا بتوانم غذای بچه هایم را تَهیه نمایم 

شب که می شد آنقدر بچه هارا در گهواره تکان می دادم تا روز میشد

پنج سال که همانگونه گذشت ، صاحب چهار فرزند شدم

خدا بیامرز پدر بچه هایم از نوک درخت افتاد

یکسال فلج شد تا مرد و آسوده شد

هنوز بیست ساله نشده بودم که یک زن بیوه شدم

برای مزرعه مردم مزدوری کردم تا بچه هایم گرسنگی را احساس نکنند

برای خوب بزرگ کردن بچه ها دوباره شوهر نکردم

جوانی را نتوانستم بفهمم ، تا اینکه بچه هایم بزرگ شدند

همه بچه هارا به مدرسه روانه کردم تا به جای خوبی رسیدند

دوتا پسرانم زن گرفتند ، دو دخترم شوهر کردند

همه را سروسامان دادم وبه خانه بخت فرستادم ،اما برایم دیگر توانی باقی نماند

در روزهای اول خوب بودند ، زود به زود به من سر می زدند

تا اینکه خودشان بچه دارشدند ، و خودشان  پدر ومادر شدند

دیدار هفتگی ما به ماه به ماه رسید

چند سال که گذشت چندماه چندماه آنهارا می دیدم

هنوز عمرم به پنجاسال نرسیده که کمرم دولا شده است

تمام گیسوهای سرم مانند برف سپید شده است

آنقدر چشم به راآمدن بچه ها شدم که چشمهایم بینایی خودرا ازدست دادند

بچه هایم دیگر مرا فراموش کردند ،آنگونه که مادرم مرد

 تمام سرنوشت همینطور بود که روز خوش در عمرم ندیدم 

از : رمضان نیک نهاد 

دل نوشته تالشی در فراغ دوست

💐🍃🌿🌸🍃🌾🌼
🍃🌺🍂
🌿🍂
🌸
❤️دل نوشته ای در فراغ دوست ❤️
ایی روزی بو ، اَمَه نی تَنخا آبَم
ایلَه ایلَه دوسِن ،یَندی کا سیفا آبَم
ایی روزی بو ، هَمَه را ناجَه مونع
ایجا خشیَه روزون کا ، تَنخا ویروَردِه مونع
آرسع اَ تِلَه روز نارو دُم و دیر و زو
هنتَه کع ایسپی آکَردَه هَمَه ی سَری مو
خاسَه دوس ، چمع دیلی مو نی ، ایسپی آبَه
اشتع نِوینده را چمع دیل نی ، پوسَه آبَه
اسَه کع اشتع ویندِه ، ناجَه بَه ام دینیاکو
تع کا خام ایسَر دَفا اَمَه ویر بواَری اَدینیا کو
برگردان فارسی :
یک روز می آید که ماهم تنها می شویم
یکی یکی دوستان از همدیگر جدا می شویم
یک روز می شود که برای همه یک افسوس می ماند
از روزهای خوش باهم بودن ، تنها خاطرات می ماند
می آید آن تلخ روز برای همه به نوبت ، دیریازود
همانگونه که همه مو سفید می نمایند در گذر عمر
دوست خوبم ، علاوه برسر ، موهای دلم هم سپید شد
از دوری تو ، دل من هم پوسیده شد
حالا که به دیدن تو در این دنیا ناکام ماندم
از تو می خواهم ، گاهگاهی در آن دنیا مرا به یاد آوری
از : رمضان نیک نهاد
🌿
🌾🍂
🍃🌺🍂
💐🌾🍀🌼🌷🍃🌸

شعر تالشی نبی اله حقیقت ماسالی

ایله بوم و دع گلَه هوا، هیچ مَسَرَه یا ویندَرَه

بَضی عزیزه مسئولون کارِن اورو ده هنتَرَه

اول بوام بیلا نسبت تا هیست و خشک ایجا مَسی

خش ندارم شعرَه گلَه بوازنع همه سَسی

هَدَه تع خوای گف مَژنی حورمتی تع قَم بَهَری

نِبوبضی هیچَه کارون بیوینی وتع دَویَری

حضرت عباسی قَسم چَوون زومونی کو نِشو

نِوان چَمَه آورو الان سوکلَه دومینه کرا شو

سرا کو وان دار مَدَبر اشتَن ایی جنگلی بَرن

رطب وان کع بی مَهَرَه ،خرما چه اَستَنَه هَرن

 

ادامه نوشته

شعر تالشی با ترجمه فارسی (شعر باید چشمه باشد؛ رود و دریا)

شعر بی ،چمَه بُوبُو، ربار و دریا  = شعر باید چشمه باشد؛ رود و دریا

چاکه شعر ک بوای هَزار چی دارع = شعر خوب که بگویی پُر و سرشار است  

تفنگی مونو وقتی ک ویدارع = تفنگ را می ماند وقتی که شلیک می کند 

 وقتی ناز آکرع، تیته بَه سَر بی = وقتی نوازش می کند شکوفه به سر می گردی

سبک آبی، گولستُون سر بَه سر بی  = سبک شده، یکسره گلستان می شوی

 وقتی عاشق نوازَه، دیل نیشینه = شعر وقتی عاشق نواز است، دلنشین است

بو واته ک: بایه دریا بیوینه = براستی می توان گفت: بیایید دریا را ببینید

 وقتی که برمع حقدار و مظلوم = وقتی که حقدار و مظلوم می گرید

خارا سنگِن چه دَس دِ اِستینه مُوم = سنگ های خارایین در دستان شعر موم می گردد

وقتی ک دَوِندن بلبلون تکی = وقتی نوک(نُک، توک، تک) بلبل ها را می بندند

دِ شعر نی، قلمی دیلی خونّ چکی = دیگر شعر نیست، خون دل قلم است که می چکد؛

همه تیر و تفنگ بو دسته دسته = پس همه ی وجودش به تیر و تفنگ بدل می گردد

وا ک: دنیا چده دنی یَه، پستَه!؟ = و فریاد می زند: این دنیا چقدر دنی و پست است!؟،

چرا انسان ژنع شتن برا، خوا!؟ = چرا انسان به خواهر، به برادر خود - همنوع - یورش می بَرَد!؟

هَزارون تِلَه دَستُون شعر مرا وا = هزارن نغمه تلخ شعر برایم زمزمه می کند

بقیه درادامه مطلب 

ادامه نوشته

شعر تالشی - الان زونوم از کیمه! از نعمتی کرفکوهی

نـشم فـیکر کَـرم وام از دِه کـیمَـه

 

خَرِمـم پـس یَـنـدَه نسـارا شیـمَـه

 

 سَردَه شَبون خسم انَه لا دا صب

 

 روزآبـو شـوم نـشم  آفـتـاوَه دیمَـه

 

 بـبــر رَفِـــق بـبـر بــجــاری بـــرزی

 

 اشــتـه دَرزَه دَسـتَـه را از بِنـدیمَـه

 

 بـــمِــرم از رَفِـــقـــون را رفِـــقــون

 

 رَفِــقـــون پـا بنـی ســرَه قـالیـمَـه

 

 چمــه ثــروت نِـــداری بَــه نِـــداری

 

 نِــداری پـی چــمه جانی مالـیمَـه

 

 سـرم کَـردَه دیمی سـیـلّه نَه بَـما

 

أ جور که خوای زمـونَـه از نِـبـیمَـه

 

دَسی عوض همیشه پام دراز بَـه

 

 

زمـونَـه کــو فـقیــره بـنــدَه بـیـمَـه

 

 

 

دَسـم دراز نِـبَــه هــر نـاکسی وَر

 

 

هـمـیشَـه واتــمَــه خـدا کـریــمَـه

 

 

مـرا دنـیـا دومَـه بَـه دَسـم کـاردَه

 

 

ایی لخـمَـه را امـوَر أ وَر تـیـلیـمَـه

 

 

طمع دندونم کَـندَه هر چی کـو از

 

 

اگـه مـنَـه بــوبــو هَـزارچی پـیمَـه

 

 

زمونَه خوای اشتن جور مه بپِجی

 

 

هنـتَـه دا پَـجیـمَه البَـلی  سیـمَـه

 

 

گوشَه خجَه مَندیمه دا چوان چه؟

 

 

اَوون کــو از کَـلَـه لـوئَـه  مَـسیمَـه

 

 

چَوون قـولی یخی سَـرم نیویشتَه

 

 

چمـه حرفی سری هَنی مَنـدیمَـه

 

 

خـدا را شـکر الان زونـوم ازکـیـمَـه

 

 

همـیـمَه که همـیمَـه که هـمـیمَـه

 

 معنی به فارسی  به ترتیب مصرع.

می نشینم فکر میکنم من کی هستم

 

جای آفتابگیر را رها کردم سمت سایه  مسکن گزیدم

 

شبهای سرد بی لحاف میخوابم تا صبح

 

باز صبح پا میشوم میروم جای آفتابگیر می نشیم

 

درو کن رفیق دروکن محصول شالیزارت  را

 

من بند (گره )دسته های شالی تو هستم

 

بمیرم من برای رفیقانم رفیقان

 

زیر پای رفیقان فرش قرمز هستم

 

ثروت من (در این دنیا) نداری بود نداری

 

پیه نداری را  بر جانم مالیدم

 

سرخ کردم صورتم را با سیلی ولی

 

آنطور که زمانه میخواست (از من بسازد) نشدم

 

به جای دست همیشه پایم دراز بود!

 

با وجودی که بنده ی فقیری در زمانه بودم

 

دستم را پیش هر ناکسی دراز نکردم

 

همیشه گفتم خدا کریم است

 

برایم دنیا مثل دنبه بود و دستم مثل کارد

 

برای تهیه لقمه نانی به هر سوی دویدم

 

دندان طمع ام را از هر چیزی درآوردم

 

اگه با خودم بود دلم هر چیزی میخواست

 

زمانه میخواست مرا  مثل ومیل خودش بپزد

 

ولی تا خواستم بپزم فورا سوختم

 

گوشهای خودم را تیزکردم تا بشنوم چه میگویند

 

فقط از آنها حرف مفت و بی عمل  شنیدم

 

قولهایشان را روی یخ نوشتم

 

روی حرفهای خودم همچنان هستم

 

شکر خدا الان میدانم من کی ام

 

همینم که همینم که همینم

 

سروده ای از نعمتی کرفکوهی به زبان تالشی جنوبی

 

به تاریخ 16آذر  1394

 

دوبیتی تالشی

ادامه نوشته

تاریخ تالشان به زبا ن شعر تالشی (3)

ادامه نوشته

تو صیف مرام تالشان به زبان تالشی

 

من ای تا تالشیمه ، خش دارم از کو و بجار

مفت هری چمه مسلکی کو اِسه کفر و خار

تالشن دست موحیبت که آدَن هر کسی نه

همیشه پا ویمونن بَه اشتن  عت و قرار

ای نه که دوس اسینه پشت آکر خنجر نژَنن

تالشون و ناکسون ،آو ، هرگز نشو ای گله روار

تالش اهلینه و اهلییت و ایگانگی

تالشون صفاتی کو قد کشَشَه مثل منار

تالشون مرامی کو ، هر کی که با خور نییه

چه نِمَنده بختره دا که بمونه موندگار

تالشن خوش اِسینه ، هر جا ببون بر سری کار

دِه نوان  چمه کاره یا اِسه اِشته شنه کار  

یَندی را غَش کرن و  میمونی را میربونی

بَه اِشتَن اهل و عیال، اِشتَن جانی کَرن نثار

تالشون کارخشی و ین خشی و گیریه خشی

کییه  باخور نیه ، اَی جان َ رو با یک دوار

نِزونِم سیاوَشن تالیشنا ، یا که نینا

ولی نی سِوا نینه از  اِشتَن اَه ،قوم تبار

وقتی که یَندی نه درد دل کَرن ، سخته روزون

غم ویبو ، انگِل آبو ، زنده آبون مثل بهار 

 

از: عظیم نیک نهاد

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد رشت 

 

 

و صف ماکلوان ماسوله رودخان گیلان به زبان تالشی

ماکلانَ که فومنی آوازه یه

چه پرَ دی سر بهشتی دروازه یه

ایروز بِری ماکلانی کوه کنار

تا بوینی قدرت پروردگار

مَرده آدم زنده آبو بخدا

تا بَهَره ماکلانی آب و هوا

چه چَکَنا ،چه شِمشه چه سیاکو

هوا روزون گردش بشی دِچه بو

چه جنگل وچه دشت وموسله روخون

قیامت خدا اِسه به گیلون

چه تالشون مرام َ مهر و وفا

اهل صفا ،اهل خدا ، بی ریا

از: عظیم نیک نهاد

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد رشت 

چشم وچراغ ایرونه ، ماکلوان (شعر تالشی )

ادامه نوشته