ماهی سیاه کوچولو به زبان تالشی (بخش3)

ترجمه داستان ماهی سیاه کوچولو (3) به زبان تالشی فومنات با خط تالشی کادوس

سیېا ماې دێ‌دێ، ئݖشته‌ن که‌للـه ئو سینه سه‌ری په‌کوې ېو بݖره‌مݖ که‌ری ېو ۏاې: بݖرامێېی، چݖمݖن خݖرده‌ن، چݖمݖن ده‌سی کو شه، ئه‌ز بی‌خݖرذه‌ن چݖ بی بݖکه‌رݖم؟ چݖ خاکی بی چݖمݖن سه‌ری کا ده‌که‌رݖم؟

ماېه ۏه‌چه ۏاته: دێ‌دێ جان! مݖ‌را بݖره‌مݖ مه‌که‌ر، ئه پیره ماېئون را بݖره‌مݖ بݖکه‌ر. ئی گݖله ماې ئه ۏه‌رته کو زاهار ئامه‌نده: کوله پیلله لوئه مه‌که‌ر، تݖ چݖ ۏای، ئی نیم ۏیېه خݖمنا خݖرده‌ن!‌

دݖۏݖمه ماېه گݖله ۏاته: ئه‌گه بݖشی، به‌ده‌ز په‌شیمون ئابی ېو ئاگه‌ردی دێ تݖ یا را نێدیېه‌م.

سێۏݖݖمه ماې ۏاته: ئݖم کݖنݖش و کارێن، جݖۏونی ناجه خونه ېه، ېا کو مه‌ش.

چارݖمه ماې ۏاته: مه‌گه ېا چݖ ئیرادی دارݖ؟

پینجݖمه ماې ۏاته: دیېه‌ر دݖنېاې ده‌رکار نی، دݖنیا ته‌نخا ېا ېه، ئاگه‌رد.

شیشݖمه ماېه گݖله ۏاته: ئه‌گه ئݖشتݖ که‌للـه کو رۊکه تێلی خه‌ره‌د بݖداری، ئاگه‌ردی، ئه ۏه‌خت ئه‌مه نی فه‌مه‌م کݖ تݖ ۏیېه‌ره‌زونه ماې ئێستیره.

هفتݖمه ماېه گݖله ۏاته: ئاخا ئه‌مه تازه تݖ نه خو ده‌که‌ردا کݖرا ېه‌ندی نه دوس بیمون.

چه دێ‌دێ ۏاته: رولی جان، مݖ‌را دیلسونی بݖکه‌ر، مه‌ش! مه‌ش!

ماېه ۏه‌چه دێ ئه‌ۏون را لوئه‌ی نێداری. چه‌ن گݖله چێ دوسێن کݖ چێ هه‌مسه‌رخه‌مال و چێ سݖند و سالی دارین، ئه‌‌ې دا ۏیچݖری ۏه‌ر ئی جݖگانه رادݖرازا شینه، به‌ده‌ز ها کو ئاگه‌ردینه. ماېه ۏه‌چه خاې، ئه‌ۏون کو سیفا ئابی، ۏاتݖشه: دوسێن، ناجه دارݖم، هه‌نی روزی شݖمه بݖۏینݖم! مݖن ۏیرݖرون مه‌به‌رشو.

چێ دوسون ۏاته: چݖنته شاېه‌م، تݖ ۏیر ئاشه؟ تݖ ئه‌مه خه‌رگوشه خاۏی کا ئیزاۏݖنده، ئه‌مه خه‌ېلی چی ئاموته‌ره کݖ دا ئݖم سه‌ت چێ فݖکر چه‌مه که‌للـه کو ده‌له‌که نیېا، ئݖشتݖ ۏینده ناجه‌ داره‌م، چه‌مه ئه‌زون و پیلله دیله دوس، بݖش، خدا ئݖشتݖه پێشتݖمون بوبو.

ماېه ۏه‌چه ویچݖری کا ۏیله‌که، ئی پیلله ئاۏه وݖندی کو ده‌له‌که، ئه‌ۏه‌ل ئه‌ۏه‌لی، ئیتێ ته‌رسی، ئݖشته‌نݖش ئه‌ۏی ئا‌که‌ردا، به‌ده‌ز ده‌مه‌نده سیناۏ که‌ردێ، ئه ۏݖندی کو داېر ژه‌نی دا هݖم سه‌ت هه‌ده چی ئاۏ، ئی جیگاې کو ۏینده نیشا، هه‌زار هه‌زار گݖله کولیېه پیزگه، وݖندی کو مݖزا که‌رین و پێشتݖ گݖلݖلݖ هه‌رین، ئه‌ۏون دا سیېا ماېه ۏه‌چه‌ ۏینده، ئه‌ېشون ده‌س و په‌ر و رݖشخه‌ند ئاگێته، ۏاتݖشونه: چێ سه‌ر و مه‌چه دیېێسه‌ن! تݖ دێ چݖ جانه‌به‌ری ئێستیره؟

سیېا ماېه ۏه‌چه ۏاته: خاهیش که‌رݖم، مݖن مه‌سخه‌ره مه‌که‌ره، چݖمݖ نومی مݖن ده‌خونه‌ن، ئه‌ز سیېا ماېه ۏه‌چه‌ېمه، شݖمه نوم چه؟

ئیله ئه کولیېه پیزگان ۏاته: ئه‌مه ېه‌ندی کولمه ماې ده‌خونه‌م. دیېه‌ر ماې ۏاته: نه‌تاج داره ماې.

دیېه‌ر ماې ۏاته:چه‌مه شی خاسه ماې، دݖنیا کو دێ هیچ مه‌نده نی.

دیېه‌ر ماې ۏاته : ئه‌مه ئݖشتݖ شی، بی‌ۏه‌ج نیمونه.

سیېا ماېه ۏه‌چه ۏاته: ئه‌ز هیچ فݖکر نێکه‌ریم، هݖنده چی شݖمه ئݖشته‌ن‌په‌سݖند بݖبه. ئه‌ز شݖمه به‌خشݖم، زونݖم کݖ ئݖم لوئه شݖمه نازونی خونه ېه کݖ ۏاېه‌ن.

کولییه پیزگان هه‌مه گݖله ئی ده‌فاېی ۏاته: ئه‌مه نازونیمونه؟

ماېه ۏه‌چه ۏاته: ئه‌گه نازون مه‌بیرون، زونیرون کݖ ئݖم دݖنیا کا خه‌ېلی جانه‌به‌رێن مه‌ندینه کݖ چه‌ۏون سه‌ر و مه‌چه ئه‌ۏون خݖش ئا، شݖمه هیچ زونه‌ن کݖ شݖمه نوم شݖمه شݖن نی؟

کولمه ماېئون ۏیېه‌ر غݖرسه گێته ئو چێ ده‌س کݖفری ئابینه به‌ما ویندݖشونه کݖ ماېه ۏه‌چه راست ۏا، لوئه به سه‌ر که‌ردݖشونه، ۏاتݖشونه:

تݖ هه‌چی ئݖم ۏه‌ر ئه ۏه‌ری نومی گێری، ئه‌مه هه‌ر روز غه‌ېله ناهار دا شه‌ۏی سۊری هه‌ردێ ۏه‌ختون، ته‌مونی دݖنیا پا پێکه‌ره‌م، به‌ما غه‌ېری چه‌مه خݖرده‌نون و چه‌مه ده‌ده‌ دێ‌دێ‌ئون، دێ هیچ‌که‌سی نێۏینه‌م، رۊکه بولوزگو‌ئون و کێرمون ۏینه‌م کݖ ئه‌ۏێن نی هیچی نینه. ئیدامه دارݖ...

برگردان فارسی :
مادر ماهی سیاه توی سر و سینه اش می زد و گریه می کرد و می گفت:« ۏای، بچه ام دارد از دستم می رود. چکار کنم؟ چه خاکی به سرم بریزم؟»
ماهی کوچولو گفت:« مادر! برای من گریه نکن ، به حال این پیر ماهی های درمانده گریه کن
یکی از ماهی ها از دور داد کشید :« توهین نکن ، نیم وجبی
دومی گفت:« اگر بروی و بعدش پشیمان بشوی ، دیگر راهت نمی دهیم
سومی گفت:« این ها هوس های دوره ی جۏانی است، نرو
چهارمی گفت:« مگر اینجا چه عیبی دارد؟»
پنجمی گفت:« دنیای دیگری در کار نیست، دنیا همین جاست، برگرد!»

ششمی گفت:« اگر سر عقل بیایی و برگردی، آنوقت بئاۏرمان می شود که راستی راستی ماهی فهمیده یی هستی.»
هفتمی گفت:« آخر ما به دیدن تو عادت کرده ایم…..»
مادرش گفت:« به من رحم کن، نرو!…..نرو!»

ماهی کوچولو دیگر با آن ها حرفی نداشت. چند تا از دوستان هم سن و سالش ئاۏ را تا آبشار همراهی کردند و از آنجا برگشتند. ماهی کوچولو وقتی از آنها جدا می شد گفت:« دوستان ، به امید دیدار! فراموشم نکنید.»
دوستانتش گفتند:« چطور میشود فراموشت کنیم ؟ تو ما را از خۏاب خرگوشی بیدار کردی ، به ما چیزهایی یاد دادی که پیش از این حتی فکرش را هم نکرده بودیم. به امید دیدار ، دوست دانا و بی باک!»

ماهی کوچولو از آبشار پایین آمد و افتاد توی یک برکه ی پر آب. ئاۏلش دست و پایش را گم کرد ، اما بعد شروع کرد به شنا کردن و دور برکه گشت زدن. تا آنوقت ندیده بود که آنهمه آب ، یکجا جمع بشود. هزارها کفچه ماهی توی آب وول می خوردند.ماهی سیاه کوچولو را که دیدند ، مسخره اش کردند و گفتند:« ریختش را باش! تو دیگر چه موجودی هستی؟»
ماهی ، خوب وراندازشان کرد و گفت :« خۏاهش میکنم توهین نکنید. اسم من ماهی سیاه کوچولو است. شما هم اسمتان را بگویید تا با هم آشنا بشویم
یکی از کفچه ماهی ها گفت:« ما همدیگر را کفچه ماهی صدا می کنیم
دیگری گفت:« دارای اصل و نسب
دیگری گفت:« از ما خوشگل تر، تو دنیا پیدا نمی شود
دیگری گفت:« مثل تو بی ریخت و بد قیافه نیستیم
ماهی گفت:« من هیچ خیال نمی کردم شما اینقدر خودپسند باشید. باشد، من شما را می بخشم ، چون این حرفها را از روی نادانی می زنید
کفچه ماهی ها یکصدا گفتند:« یعنی ما نادانیم؟»
ماهی گفت: « اگر نادان نبودید ، می دانستید در دنیا خیلی های دیگر هم هستند که ریختشان برای خودشان خیلی هم خوشایند است! شما حتی اسمتان هم مال خودتان نیست
کفچه ماهی ها خیلی عصبانی شدند ، اما چون دیدند ماهی کوچولو راست می گوید ، از در دیگری در آمدند و گفتند:
«
اصلا تو بیخود به در و دیۏار می زنی .ما هر روز ، از صبح تا شام دنیا را می گردیم ، اما غیر از خودمان و پدر و مادرمان ، هیچکس را نمی بینیم ، مگر کرم های ریزه که آنها هم به حساب نمی آیند

از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

در خط تالشی‌ کادوس :
به جای فتحه/a/ ـه ه
به جای کسره/
e/ ێـ ێ
به جای واو/
v/ ۏ
به جای شوا /
ə/ ݖ
به جای یه/y/ ېـ ې

ماهی سیاه کوچولو به زبان تالشی (بخش2)

ترجمه داستان ماهی سیاه کوچولو (2) به زبان تالشی فومنات با خط تالشی کادوس

ۏه‌ختی ماېه ۏه‌چه لوئه ته‌مون ئابه، چێ دێدێ ۏاته: خݖرده‌ن جان! مه‌گه ئݖشتݖ که‌للـه جݖگائی کو ده‌پݖشته‌ره؟ مه‌گه ئݖشتݖ که‌للـه خه‌راۏ ئابه.

دݖنېا ! دݖنېا ! دݖنېا دێ چه؟ دݖنېا، هݖمه کݖ ئه‌مه مه‌ندیمونه، زݖندݖگی نی هݖمه کݖ ئه‌مه داره‌م.

هه سه‌تی، ئی گݖله پیلله ماې چه‌ۏون که نێزیک ئومه، ۏاتݖشه: هه‌مسوئه، ئݖچݖ را ئݖشتݖ خݖرده‌نی نه ئی گݖله دݖ‌گݖله که‌ری؟ مه‌گه ئوری نێخوئه‌ن، خݖراکه تݖله‌فی ېو گه‌شت و گیېه‌ل باېه‌ن؟

ماېه ۏه‌چه دێ‌دێ، هه‌مسوئه سه‌سی جه‌ۏاۏ دوئێ را، ئݖشته‌ن که کو سݖرا به‌رشه، ۏاتݖشه: چݖ سال و زه‌مونه‌ې به، ئه‌لان دێ رۊکه خݖرده‌نێن نی ئه‌مه را بیناېی ېو پیلله ته‌ری خان بݖکه‌رݖن.

هه‌مسوئه ۏاته: چݖنته مه‌گه؟ مه‌گه ئݖشتݖ خݖرده‌ن چݖ ۏا؟

ماېه ۏه‌چه دێ‌دێ ۏاته: دیېێس، ئݖم جین‌جیکه خݖرده‌ن، چݖ جݖگائونی خا، تاکیله بݖشو! هه‌میشه ۏا، خام بݖشوم، بݖوینݖم، دݖنېا ئه سه‌ر چݖ خه‌ۏه‌ره! چݖ پیلله پیلله لوئه‌ې!

هه‌مسوئه ۏاته: خݖرده‌نه تێلی، تݖ که‌ې دا سه ېه کݖ ۏیېه‌ره‌زون و دانݖشمه‌ند و پیلسوف به‌ېره ئو ئه‌مه خه‌ۏه‌ر نێداریمون!

ماېه ۏه‌چه ۏاته: مه‌شته ژێنه‌ک! ئه‌ز نێزونݖم، دانݖشمه‌ند و پیلسوف، تݖ کی نه ۏاې، ئه‌ز ته‌نخا ئݖم ئی جݖگا پێمه‌ندێ کا ئاسیېه‌ېمه، ئݖم رۊکه جݖگا مه‌نده‌نگا خݖش نێدارݖم. نێخام غاسی را بݖۏام ېا کو خݖشݖم ئومه، ئی ده‌فا چێم ئاکه‌رݖم، بݖۏینݖم، شݖمه شیۏار پیر ئابه‌ېمه، هه‌نی هه ماېه گݖله‌ې، چێم و گوش ده‌ۏه‌سته‌ېمه کݖ پیشته‌ر ئێسیما.

هه‌مسوئه ۏاته: بݖرامه‌ې! بݖرامه‌ې! چݖ ئݖشته‌ن که‌للـه پیلله ته‌ر پیلله سݖفاله لوئانی که‌رݖ!

چه دێ‌دێ ۏاته: ئه‌ز هیچ فݖکر نێکه‌ریم، کݖ چݖمݖن ئی ریشکه خݖرده‌ن هݖنته بݖبی، نێزونݖم، که‌میله ناکه‌سه ئاده‌می چݖمݖن نازه‌ېنه خݖرده‌نی پا بݖن نݖشته ئو ئه‌ې گݖمرا که‌ردݖشه. ‌

ماېه ۏه‌چه ۏاته: هیچ‌که‌س چݖمݖن پا بݖن نݖشته نی. ئه‌ز مݖ‌را خه‌ره‌د و فݖکر دارݖم، فه‌مݖم، چێم دارݖم، ۏینݖم.
هه‌مسوئه، ماېه ۏه‌چه دێ‌دێ نه ۏاته: خالی جان، ئه پݖشه راپی ۏیرݖر ئا؟

دێ‌دێ ۏاته: ئݖهݖ، چاکه لوئه‌ې که‌ردݖره، ئه‌ مه‌کروفی ۏیېه‌ر چݖمݖن خݖرده‌نی دۊمله که‌ردا. بݖۏام، خݖدا ئه‌ې نه چݖ بݖکه‌رݖ !
ماېه ۏه‌چه ۏاته: ۏه‌س ئاکه دێ‌دێ، ئه چݖمݖن دوسا.

چێ دێ‌دێ ۏاته: ماې ېو راپی دوسی دێ مسه نیما!

ماېه ۏه‌چه ۏاته: مݖن نی، ماې و راپی دݖشمێنی مه‌سه نیما، به‌ما شݖمه ئه بی‌چاره ئاۏی کو خه‌فه ئاکه‌رده.

هه‌مسوئه ۏاته: ئݖم خه‌ېلی ۏختی لوئه ېه، کݖ ده‌ۏېه‌رده شه.

ماېه ۏه‌چه ۏاته: شݖمه ئݖشته‌ن چێ لوئه پیش که‌شه.

چێ دێ‌دێ ۏاته: چݖ ده‌رمونا کݖ ئه‌ې بݖکݖشیمون، مه‌گه تݖ ۏیر به‌رشه، یا، ها، نݖشی، چݖ پیلله لوئانی که‌ری؟
ماېه ۏه‌چه ۏاته: په مݖن نی بݖکݖشه، ئاخا ئه‌ز نی هه گه‌فون ژه‌نݖم.

شݖمه سه‌ری ده‌ردݖم ۏوئه‌رده! چه‌ۏون بݖله‌نده ۏات و مه‌سی، دیېه‌ر ماېئون نی مه‌سه ئو چه‌ۏون پا ها ده‌که‌شیېه. ماېه ۏه‌چه لوئان را همه‌ې غݖرسه گێتا ئو چێ ده‌س کݖفری ئابه‌ېنا.

ئی‌گݖله پیره ماې ۏاته: خیېال که‌رده‌ره، ئه‌مه تݖ را دیل سونه‌م؟

دیېه‌ر ماې ۏاته: ئݖم خݖرده‌نی ده‌رمون، ته‌نخا ئیله رۊکه گوشه مال و سیلله ېه!

سیېا ماېه ۏه‌چه دێ‌دێ ۏاته: بݖشه که‌نار! چݖمݖن خݖرده‌نی ده‌س مه‌ژه‌نه!

دیېه‌ر ماې ۏاته : ژێنه‌ک، ۏه‌ختی ئݖشتݖ خݖرده‌نی چاکه ئه‌ده‌ب ئاموته نیره، بی هݖم روزون نی بݖۏینی.
هه‌مسوئه ۏاته : ئه‌ز خ
ݖجاله‌ت که‌شݖم، شݖمه نه هه‌مسوئه بوبوم.

دیېه‌ری ۏاته : دا دیر ئابه نی، هݖمی نی ئه پیره راپی پێشته‌خازݖن بݖۏه‌نه‌م.

پیلله که‌نه ماېێن دا ئومینه کݖ ماېه ۏه‌چه بیگێرݖن، ماېه ۏه‌چه دوسون، ئه‌ې داېر ئاکه‌رده، ها کوشون ئه‌ې ده‌ۏازݖنده.

هه‌نی ئیدامه دارݖ...

برگردان فارسی :
وقتی حرف ماهی کوچولو تمام شد، مادرش گفت: « بچه جان! مگر به سرت زده؟ دنیا!….. دنیا!…..دنیا دیگر یعنی چه؟ دنیا همین جاست که ما هستیم، زندگی هم همین است که ما داریم…»
در این وقت، ماهی بزرگی به خانه ی آنها نزدیک شد و گفت:« همسایه، سر چی با بچه ات بگو مگو می کنی، انگار امروز خیال گردش کردن ندارید؟»

مادر ماهی، به صدای همسایه، از خانه بیرون آمد و گفت:« چه سال و زمانه یی شده! حالا دیگر بچه ها می خواهند به مادرهاشان چیز یاد بدهند.»
همسایه گفت :« چطور مگر؟»
مادر ماهی گفت:« ببین این نیم وجبی کجاها می خواهد برود! دایم میگوید می خواهم بروم ببینم دنیا چه خبرست! چه حرف ها ی گنده گنده یی!»

همسایه گفت :« کوچولو ، ببینم تو از کی تا حالا عالم و فیلسوف شده ای و ما را خبر نکرده ای؟»
ماهی کوچولو گفت :« خانم! من نمی دانم شما «عالم و فیلسوف» به چه می گویید. من فقط از این گردش ها خسته شده ام و نمی خواهم به این گردش های خسته کننده ادامه بدهم و الکی خوش باشم و یک دفعه چشم باز کنم ببینم مثل شماها پیر شده ام و هنوز هم همان ماهی چشم و گوش بسته ام که بودم.»
همسایه گفت:« وا ! … چه حرف ها!»
مادرش گفت :« من هیچ فکر نمی کردم بچه ی یکی یک دانه ام اینطوری از آب در بیاید. نمی دانم کدام بدجنسی زیر پای بچه ی نازنینم نشسته!»

ماهی کوچولو گفت:« هیچ کس زیر پای من ننشسته. من خودم عقل و هوش دارم و می فهمم، چشم دارم و می بینم.»
همسایه به مادر ماهی کوچولو گفت:« خواهر ، آن حلزون پیچ پیچیه یادت می آید؟»
مادر گفت:« آره خوب گفتی ، زیاد پاپی بچه ام می شد. بگویم خدا چکارش کند!»
ماهی کوچولو گفت:« بس کن مادر! او رفیق من بود.»
مادرش گفت:« رفاقت ماهی و حلزون ، دیگر نشنیده بودیم!»

ماهی کوچولو گفت:« من هم دشمنی ماهی و حلزون نشنیده بودم، اما شماها سر آن بیچاره را زیر آب کردید.»
همسایه گفت:« این حرف ها مال گذشته است.»
ماهی کوچولو گفت:« شما خودتان حرف گذشته را پیش کشیدید.»
مادرش گفت:« حقش بود بکشیمش ، مگر یادت رفته اینجا و آنجا که می نشست چه حرف هایی می زد؟»
ماهی کوچولو گفت:« پس مرا هم بکشید ، چون من هم همان حرف ها را می زنم.»
چه دردسرتان بدهم! صدای بگو مگو ، ماهی های دیگر را هم به آنجا کشاند. حرف های ماهی کوچولو همه را عصبانی کرده بود. یکی از ماهی پیره ها گفت:« خیال کرده ای به تو رحم هم می کنیم؟»

دیگری گفت:« فقط یک گوشمالی کوچولو می خواهد!»
مادر ماهی سیاه گفت:« بروید کنار ! دست به بچه ام نزنید!»
یکی دیگر از آنها گفت:« خانم! وقتی بچه ات را، آنطور که لازم است تربیت نمی کنی ، باید سزایش را هم ببینی.»
همسایه گفت:« من که خجالت می کشم در همسایگی شما زندگی کنم.»
دیگری گفت:« تا کارش به جاهای باریک نکشیده ، بفرستیمش پیش حلزون پیره.»
ماهی ها تا آمدند ماهی سیاه کوچولو را بگیرند ، دوستانش او را دوره کردند و از معرکه بیرونش بردند.ادامه دارد …

از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

در خط تالشی‌ کادوس :
به جای فتحه/a/ ـه ه
به جای کسره/
e/ ێـ ێ
به جای واو/
v/ ۏ
به جای شوا /
ə/ ݖ
به جای یه/y/ ېـ ې

ماهی سیاه کوچولو به زبان تالشی (بخش1)

ترجمه داستان ماهی سیاه کوچولو (1) به زبان تالشی فومنات با خط تالشی کادوس

زݖمݖسونه چیله شه‌ۏی ېا، ده‌رېا تونی کا، ئی گݖله پیره ماې، دونزه هه‌زار گݖله ئݖشته‌ن ۏه‌چان و نه‌به نه‌تاژون، ئݖشته‌ن داۏره گݖرد ئاکه‌ردا کݖرا ئه‌ۏون را نه‌غل ۏاې:

ئیله ئێستا، ئیله نیېا. ئی گݖله سیېا ماېه ۏه‌چه‌ې ېا کݖ ئݖشته‌ن دێ‌دێ نه ئیله رݖباری کو زݖندݖگی که‌ری. ئݖم رݖباری ئاۏ، ئیله گیرېه سݖنگه دیېاره کوهی کا به‌راې ېو شی ده‌ره کو ده‌بی.

رۊکه ماې ېو چێ دێ‌دێ مه‌نده‌نگا ئو جیمونگا، ئی سیېا لاسی پێشتا کݖ شه‌لاشه لیۏی چه‌ۏون سه‌ری ئاپوشا، شه‌ۏی را دݖ‌تاېی چێ بݖنی کا خݖسین. ماېه ۏه‌چه ناجه داری، ئی ده‌فا ئݖشته‌ن که دیله کو مه‌نگه تاۏی روشونی بݖۏینی!

پیله ماې ېو چێ ۏه‌چه دا روزی سݖپیدی گینی، هه راسه کو دا دیېه‌رماز ېه‌ندی دۊمله که‌رین، ئی‌سه‌‌ر ده‌فا نی دیېه‌ر ماې‌ئون نه په‌شی ئابین، تاۏده‌له‌کێ، ئاۏه چاله‌ې کو ده‌شین و زۊ ئاگه‌ردین. ئݖم سیېا ماېه ۏه‌چه، تاکه خݖردنی به کݖ ئاژیېه. ده‌هه‌زار گݖله، تݖخمه دونه‌ې کݖ دێ‌دێ نوئا، ته‌نخا هݖم ئیله ۏه‌چه سالیم و زݖنده په‌س ئامه‌ندا ئو ئاژیېا.

چه‌ن روزی ېا کݖ ماېه ۏه‌چه ئݖشته را فیکری نه سا شی، ۏیېه‌ر لوئه نێکه‌ری، نێپݖس نێپݖسێ، ئݖم ۏه‌ر ئه ۏه‌ر شی ېو ئاگه‌ردی. ۏیشته‌ری ۏه‌ختون ئݖشته‌ن موئه‌ر کو دۊم ده‌له‌کی. چێ دێ‌دێ خیېال که‌ری کݖ چێ خݖرده‌ن موند و وݖروشه جان دارݖ ئو ئاسیېه، کݖ زۊ ئݖشته را چاک و خوب بو به‌ما مه‌ۏا کݖ سیېا ماې، ته‌که ده‌رد دیېه‌ر چیې ېه.

ئی روزی دا تۊرکه سوکی خونده ئو ئافتاۏ هه‌لا پێرومه نیېا، ماېه ۏه‌چه، ئݖشته‌ن دێ‌دێ خاۏی کو ئیزاۏݖنده ئو ۏاتݖشه: دێ‌دێ جان، ئه‌ز خام، تݖ نه چه‌ن گݖله لوئه بݖکه‌رݖم.

دێ‌دێ هه‌ته خاۏالوتی نه ۏاته: خݖردن جان، تݖ نی ۏه‌خت پوئا! ئݖشتݖ گه‌فی دیېه‌ر ۏه‌ختی را بݖنه، بݖخته‌ر نی کݖ ئه‌لان بݖشه‌م، بݖگه‌رده‌م؟

ماېه ۏه‌چه ۏاته: نێ دێ‌دێ جان، ئه‌ز دێ نێشام، گه‌ردݖش ئومێ. بی ېا کو بوشوم، چێ دێ‌دێ ۏاته: ئیلا بیلا بی بݖشی؟ ماېه ۏه‌چه ۏاته: ئݖهݖ دێ‌دێ جان، بی بݖشوم.

چێ دێ‌دێ ۏاته: ئاخا ئݖم سݖبی زۊ کا خاې بݖشی؟

سیېا ماېه ۏه‌چه ۏاته: ئه‌ز خام بݖشوم، بݖۏینݖم، ئݖم ده‌ره ئاۏ ئاخݖر دا کا شو. زونی چه، دێ‌دێ جان، مݖن چه‌ن ماهی ئێسته کݖ ئݖم فیکریمه، کݖ روخونی ته‌مون‌ئاکه‌ر کا ېه؟ هه‌ده ۏه‌خته شاته نیمه ئݖمی فه‌مێ، زیره شه‌ۏ دا سه ېه کݖ چێم به چێم نوئه نیمه، شه‌ۏی را هه‌مه فیکر و خیېال که‌رده‌مه. ئاخݖرنه سه‌ری ئه راهی کݖ بی بݖشوم، تݖله‌فتݖمه. ئه‌ز ئݖشته‌ن بی بݖشوم، رݖباری ته‌مون ئاکه‌ری بݖوینݖم. چݖمݖن دیل خا بݖزونݖم، دیېه‌ر جݖگائێن چݖ خه‌ۏه‌ره.

دێ‌دێ خه‌نده‌ې که‌رده ئو ۏاتݖشه: مݖن نی کݖ خݖردنیما، خه‌ېلی فیکر ئو خیېالون که‌ریم، ئاخا! خݖرده‌ن جان، رݖبار، کݖ سر و کۊن نێدارݖ، هه‌مه تێ هݖنته یه کݖ ۏینی، رݖباری ئاۏ هݖنته هه‌میشه پݖرݖ، هیچ جݖگاېی نی نێئاره‌سݖ.

سیېا ماېه ۏه‌چه ۏاته: ئاخا دێ‌دێ جان، مه‌گه هݖنته نی کݖ هه‌ر چی ئی ته‌مون ئاکه‌ری دارݖ، شه‌ۏ، روز، هه‌فته، ما، سال...

چێ دێ‌دێ، چێ لوئه مین ده‌له‌که ئو ۏاتݖشه: ئݖم پیلله پیلله گه‌فون فݖر ئاده، بیزݖ، بێری بݖشه‌م بݖگه‌رده‌م، ئه‌لان گه‌ردݖشی ۏه‌خته، نێ کݖ ئݖم پوچه لوئان بݖکه‌ری.

سیېا ماېه ۏه‌چه ۏاته: نێ دێ‌دێ جان، مݖن دێ ئݖم گه‌ردݖشون کو پێسێره‌ېمه، ئه‌ز خام را ده‌له‌کݖم و ېا کو بݖشوم، بݖوینݖم، دیېه‌ر جݖگائون کا چݖ خه‌ۏه‌ره. تݖ به‌لکه‌م بݖۏاې کݖ که‌سی ئݖم لوئان مݖن نه ۏاته به‌ما ئݖمی بݖزون، ئه‌ز مݖ‌را خه‌ېلی ۏه‌خته کݖ ئݖم فیکری ده‌ریمه. ئݖهݖ، دورو چݖ را بݖۏام، خه‌ېلی چیېون ئݖمی ئه‌ې کو ئاموته‌مه، ئݖمی فمه‌مه کݖ ۏیشته‌ری ماېێن کݖ پیر ئابون، ۏان: چه‌مه ئومر و زݖندݖگی ئݖم دݖنېا کو فݖر شه.

هه‌میشه ناله ئو ئازاگݖله‌‌ې که‌رݖن و ئݖشته‌ن ده‌مه‌نده‌ېی لوئه که‌رݖن. ئه‌ز خام بݖزونم کݖ راستی راستی زݖندݖگی هه‌مه ئݖمه کݖ ئی رۊکه جݖگاې کو هه‌ې بݖشی، هه‌ې باې دا پیر ئابی، دێ هیچ، ېا نێ ئی دییر جوری نی بو ئاژیېێ؟…

هه‌نی په‌س مه‌نده ……
ئیدامه دارݖ...
✍: رمضان نیک‌نهاد

برگردان فارسی :
شب چله بود. ته دریا ماهی پیر دوازده هزار تا از بچه ها و نوه هایش را دور خودش جمع کرده بود و برای آنها قصه می گفت:
«یکی بود یکی نبود. یک ماهی سیاه کوچولو بود که با مادرش در جویباری زندگی می کرد.این جویبار از دیواره های سنگی کوه بیرون می زد و در ته دره روان می شد.
خانه ی ماهی کوچولو و مادرش پشت سنگ سیاهی بود؛ زیر سقفی از خزه. شب ها ، دوتایی زیر خزه ها می خوابیدند. ماهی کوچولو حسرت به دلش مانده بود که یک دفعه هم که شده، مهتاب را توی خانه شان ببیند!
مادر و بچه ، صبح تا شام دنبال همدیگر می افتادند و گاهی هم همراه ماهی های دیگر می شدند و تند تند ، توی یک تکه جا ، می رفتند وبر می گشتند. این بچه یکی یک دانه بود – چون از ده هزار تخمی که مادر گذاشته بود – تنها همین یک بچه سالم در آمده بود.
چند روزی بود که ماهی کوچولو تو فکر بود و خیلی کم حرف می زد. با تنبلی و بی میلی از این طرف به آن طرف می رفت و بر می گشت و بیشتر وقت ها هم از مادرش عقب می افتاد. مادر خیال میکرد بچه اش کسالتی دارد که به زودی برطرف خواهد شد ، اما نگو که درد ماهی سیاه از چیز دیگری است!
یک روز صبح زود، آفتاب نزده ، ماهی کوچولو مادرش را بیدار کرد و گفت:
«مادر، می خواهم با تو چند کلمه یی حرف بزنم».
مادر خواب آلود گفت:« بچه جون ، حالا هم وقت گیر آوردی! حرفت را بگذار برای بعد ، بهتر نیست برویم گردش؟ »
ماهی کوچولو گفت:« نه مادر ، من دیگر نمی توانم گردش کنم. باید از اینجا بروم.»
مادرش گفت :« حتما باید بروی؟»
ماهی کوچولو گفت: « آره مادر باید بروم.»
مادرش گفت:« آخر، صبح به این زودی کجا می خواهی بروی؟»
ماهی سیاه کوچولو گفت:« می خواهم بروم ببینم آخر جویبار کجاست. می دانی مادر ، من ماه هاست تو این فکرم که آخر جویبار کجاست و هنوز که هنوز است ، نتوانسته ام چیزی سر در بیاورم. از دیشب تا حالا چشم به هم نگذاشته ام و همه اش فکر کرده ام. آخرش هم تصمیم گرفتم خودم بروم آخر جویبار را پیدا کنم. دلم می خواهد بدانم جاهای دیگر چه خبرهایی هست.»
مادر خندید و گفت:« من هم وقتی بچه بودم ، خیلی از این فکرها می کردم. آخر جانم! جویبار که اول و آخر ندارد ؛همین است که هست! جویبار همیشه روان است و به هیچ جایی هم نمی رسد.»
ماهی سیاه کوچولو گفت:« آخر مادر جان ، مگر نه اینست که هر چیزی به آخر می رسد؟ شب به آخر می رسد ، روز به آخر می رسد؛ هفته ، ماه ، سال…… »
مادرش میان حرفش دوید و گفت:« این حرفهای گنده گنده را بگذار کنار، پاشو برویم گردش. حالا موقع گردش است نه این حرف ها!»
ماهی سیاه کوچولو گفت:« نه مادر ، من دیگر از این گردش ها خسته شده ام ، می خواهم راه بیفتم و بروم ببینم جاهای دیگر چه خبرهایی هست. ممکن است فکر کنی که یک کسی این حرفها را به ماهی کوچولو یاد داده ، اما بدان که من خودم خیلی وقت است در این فکرم. البته خیلی چیزها هم از این و آن یاد گرفته ام ؛ مثلا این را فهمیده ام که بیشتر ماهی ها، موقع پیری شکایت می کنند که زندگیشان را بیخودی تلف کرده اند.
دایم ناله و نفرین می کنند و از همه چیز شکایت دارند. من می خواهم بدانم که ، راستی راستی زندگی یعنی اینکه توی یک تکه جا ، هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ ، یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا می شود زندگی کرد؟…..»
از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

کادوس در خط تالشی‌:
به جای فتحه/a/ ـه ه
به جای کسره/e/ ێـ ێ
به جای واو/v/ ۏ
به جای شوا /ə/ ݖ
به جای یه/y/ ېـ ې

داستان زندگی آقا میرتوفیق اولین مکتب دار بخش سردار جنگل  

دݖرود چه‌مه نازه‌ېنه بݖرائێن و خوئه‌رݖن

ئامیرتوفیغ فه‌رهود و چێ دانݖش‌ئاموجێن

سه‌ردار جه‌نگه‌لی به‌خش و ده‌غه‌نه/ گه‌سکه‌ره ئه‌ۏه‌لنه مه‌کته‌ب‌دار: ‌

ئه ۏه‌ختون، نێزیکاېی سه‌د سالی پیش کݖ چه‌مه باسه‌ۏاتێن ۏیېه‌ر نینا، به‌لکه‌م گݖرد چه‌مه ئاۏادی سه‌ۏات‌دارێن ده گݖله نی مه‌بین، ئه ۏه‌ختون کݖ ماکلانی کا مه‌شده ئیسمال زارێ خݖدابیېامݖرز و چه‌مه بݖرا جانه خݖدا بیېامݖرز سه‌ۏات دارین. گه‌سکه‌ره کو نی چه‌مه مارخا زوئه که‌ېخݖدا کاسی میرزاېی خݖدابیېامݖرز سه‌ۏات داری، شولومه رݖباری کا نی هاجی غه‌نبه‌ری زوئه مه‌شدی خݖدا بیېامݖرز سه‌ۏات داری، دیېه‌ر ئاۏادی کا نی چه‌ن گله سه‌ۏات‌دار مه‌ندینا کݖ گݖرد ئه‌ۏێن چه‌ن گݖله ۏیشته نینا.

ئی سالی، سه‌د سالی پیش، چه‌مه ده‌ده، مه‌شته ره‌مه‌زون خݖدابیېامݖرز، خݖراسون شه دا ئیمام رݖزا بارگا زیېاره‌ت بݖکه‌رݖ. خݖراسونی کا ده‌ده ئیله نوجه‌با، سی ساله جݖۏنی نه ئاشݖنا ئابه، مێرده‌ک خه‌ېلی خݖداپه‌رݖسی داری، ۏه‌ختی خه‌ېلی ېه‌ندی نه دیله لوئه که‌رݖن، ئامیرتوفیغ ئݖشته‌ن سه‌رنݖۏیسی ۏا ئو نوشون ده کݖ ئی گݖله پیلله ئاموجه‌ده و مه‌کته‌ب‌دار و مݖلا ېه.

ده‌ده را ۏا: ئه‌ز هیچ که‌س نێدارݖم، بی‌که‌سه ئاده‌می‌ېمه، چݖمݖ به‌به ئه‌ې نه ۏا: موسله روخونی ده‌غه‌نه مه‌ردۊم، تالݖشینه، بێری، مݖ نه بݖشه‌م، چه‌مه ماکلانی کا بومون و چه‌مه خݖردݖخالی سه‌ۏات ئاموج. ئامیرتوفیغ ۏا: ئه‌ز تالݖشون تاریخ و چه‌ۏون دیلاۏه‌ری خونده‌مه، چه‌مه ده‌ده خه‌ېلی ئه‌ې خاهیش که‌رݖ، بێری، مݖ نه چه‌مه ۏݖله‌ت بݖشه‌م. ئه‌مه، تݖ غه‌م هه‌ره‌م، تݖ را پێشت به‌‌م، تݖ بێری، ئه‌مه سه‌ۏات ئاموج، ئه‌مه را دوکتوری بݖکه‌ر. هݖنته ئه‌ې خاهیش که‌ردݖشه دا ئامیرتوفیغ دیل‌خش به کݖ چه‌مه ۏݖله‌ت با.

ۏه‌ختی میرتوفیغ ماکلان ئومه، ئی سال ماکلان چه‌مه که کو مه‌نده، میرتوفیغ ده‌مه‌نده ئشته‌ن هونه‌ر و دانیشی مه‌ردومی نوشون دوئێ، ئامیرتوفیغ خه‌ېلی ناخوشیېون و مه‌ره‌سون و ۏیماریېون، گݖل و گیېا نه ده‌ۏاده‌رمون که‌ردێ زونی، ئامیرتوفیغ ده‌مه‌نده ئی کافله ماکلانیېون ئه‌لێ بێ تێ ېاد دوئێ، ئی‌سه‌رون ته‌له‌که‌ې غورئانه خونی ئاموته، هه‌ر که‌سی ناخوشی گێری، ئه‌ې، ئامیرتوفیغ ۏه‌ر به‌رین و ئه‌ې ده‌ۏاده‌رمون که‌ری.

ئامیرتوفیغی ئی ساله تالش‌ئارا کو ئابازه به‌ریه‌نده، گه‌سکه‌ره مه‌ردۊم خه‌ېلی سه‌ۏاتی نه خݖشینا، ئه‌ۏون ده‌س به ده‌س ئادوئێ دا ئامیرتوفیغی گه‌سکه‌ره بݖبه‌رݖن. ئامیرتوفیغی ۏه‌ختی گه‌سکه‌ره خه‌لکی سه‌ۏات‌خݖشی ۏینده، ئی سال ماکلانی مه‌ندێ په‌سو، گه‌سکه‌ره شه. ئامیرتوفیغ گه‌سکه‌ره مه‌چݖدی کو موندݖگار به، مه‌چݖدی کو خه‌لکی ده‌رس ده‌ې، غورئانه‌خونی ئاموجی، موهه‌رمه ما ئو سه‌فه‌ره ما دیله کو ئه‌ۏون را خݖدا په‌ېومبه‌ر و دین‌خݖشی لوئه که‌ری، هه‌ر که‌س نی گه‌سکه‌ره کو ناخوش ئابی، ئه‌ې ده‌ۏاده‌رمون که‌ری.

چه‌ن سالی کݖ به، خیېال که‌ریش میرتوفیغ گه‌سکه‌ره کو دنیا ده‌له‌که، هه‌مه‌ېنه خݖشا، خه‌لک خه‌ېلی ئه‌ې نه خݖشینا، میرتوفیغ خه‌ېلی باخݖدا ېا، هه‌رگݖز مه‌ردۊمی ئازار نێده‌ې، ۏیېه‌رچی دݖنېا مال گݖرد ئاکه‌ردێ ده‌ربه‌ند نیېا، خه‌ېلی بائاۏرۊ و نوجه‌با ېا، هݖنته گه‌سکه‌ره ئو موسله روخونی کا نوم به‌ریه‌نده‌شا کݖ هه‌مه گه‌سکه‌ره داۏره ئاۏادیېون، ئوئه‌رو ئو کݖنده‌سه‌ر و کومادول و کاسی‌سݖرا ئو کوچیېه‌چال و شولݖم و شولݖمه رݖبار و خانه‌ۏونه ئو زیدݖخ و که‌له‌رم و مینه‌ره‌زی کا جه‌ۏونه خݖرده‌نݖن گه‌سکه‌ره ئاېن و چێ ۏه‌ری کو ده‌رس خونین.

ئامیرتوفیغ چه‌ن سال کݖ گه‌سکه‌ره مه‌نده، خݖدابیېامݖرز میۏه‌لی ئازه‌ردۏه‌ختی کیله به‌ردݖشه، چه‌ۏون به‌دشانسی را هیچ خݖردݖخالی ئه‌ۏون را سه‌ر نێئاله‌که، چه‌ن سال کݖ چه‌ۏون ژێن و شۊئی کا به، ئامیرتوفیغی ژێن هیچ ئابه، دێ چێ مه‌ردێ په‌سو ئه‌ې ژێن نێبه‌رده، گه‌سکه‌ره خه‌لکی نه گیریه دا به گیلون هه‌مرا یا، گیریه شێ ۏه‌ختون ده‌ده خݖدا بیېامݖرز و گه‌سکه‌ره خه‌لک، ئامیرتوفیغی چه‌مه گه‌سکه‌ره خاله گیریه، گݖرده‌سوئه به‌رین. گیریه کو نی مه‌چݖد داریمون. ها کو نی میرتوفیغ ئݖشته‌ن ده‌رسه‌ده‌ېی ېو ده‌ۏاده‌رمون که‌ردێ دۊمله که‌ری. ئه‌ې مݖن سه‌ۏات‌دار که‌رده، هه‌میشه چه‌مه ده‌ده نه ۏاې: ئه‌ز بی ئݖم نون و نێمێکی کݖ ئݖشتݖ ژێنی ده‌سی کو هه‌رده‌مه، ئݖشت زوئان سه‌ۏات ئاموتێ نه تݖ را ته‌لافی ئاکه‌رݖم.

میرتوفیغ په‌نجا سال گه‌سکه‌ره مه‌نده، هشتاد ساله‌ کݖ به، گه‌سکه‌ره کا مه‌رده، چێ گور نی گه‌سکه‌ره مه‌چݖدی که‌فاته‌ر، ئه‌هه‌دݖلا ره‌مونی که سݖرا ئو دݖکونی ناری کو ئه باغی نوئه. میرتوفیغ هیچ ۏارݖسی نێداری، دݖ گݖله چێ شاگݖردێن کݖ خه‌ېلی چێ ریېه به‌رشه‌ېنا ئو خݖداپه‌رݖسی ېو مݖلاېی خه‌ېلی خݖش دارین، چێ ۏه‌کیل و ۏه‌سی بینه، ئی گݖله خݖدابیېامݖرز مݖلا غودرت شیرزادا، ئی گݖله نی خݖدابیېامݖرز جه‌لیل سه‌بوری ېا.

میرتوفیغی خه‌ېلی گه‌سکه‌ره مه‌ردومی سه‌ۏات دارݖش که‌رده، چیل په‌نجا سال گه‌سکه‌ره مه‌کته‌ب خونه ئو مه‌چݖد، ته‌نخا جݖگاې ېا کݖ هه‌مه ئاۏادیېون کا ها گݖرد ئابین. میرتوفیغ بانی به دا ئه ۏه‌ختون گه‌سکه‌ره خه‌لک خه‌ېلی ده‌رسه‌خونی کا پیش ده‌له‌کݖ ئو چه‌ۏون خݖردݖخال ۏیشته‌ر رو به ده‌رسه‌ خونی بݖشون، به‌لکه‌م ئه خݖدا بیېامݖرزی شار ئه‌مه که‌سی مه‌داره‌م کݖ هه‌ده چی ده‌رسه خونی ېو خݖداپه‌رݖسی را موسله روخونی ده‌غه‌نه ئو شولݖمه رݖباری ده‌غه‌نه خه‌لکی را کار که‌رده‌ش بوبو، چه‌مه مه‌ردوم خه‌ېلی بی ئه‌ې ۏیر بوئه‌رݖن و چێ چاکه کارون خونه ئه‌ې را خݖدابیېامݖرزی بݖکه‌رݖن.

خه‌ېلی چه‌مه ۏݖله‌تی پیلله‌ته‌رێن چێ شاگݖرد به‌ېنه، کوره‌ۏیری مݖن به‌رده، هه‌مه‌ې ۏیر نێدارݖم، گݖمون که‌رݖم، دݖۏیس نه‌فه‌ر هه‌نی ۏیشته‌ر بوبون، خه‌ېلی مه‌رده‌ېنه، ته‌نخا چه‌ن نه‌فه‌ر زݖنده په‌س ئامه‌نده‌ېنه کݖ ئه‌ۏونی کݖ ۏیر دارݖم، شݖمه را نوم به‌رݖم:

1-خݖدا بیېامݖرز مݖلا قدرت شیرزاد 2- خݖدا بیېامݖرز جلیل صبوری 3- خݖدا بیېامݖرز حاجی خیرالله بهاری 4- خݖدا بیېامݖرز: یدالله نیک نهاد 5- خݖدا بیېامݖرز حسین آزاد 6- خݖدا بیېامݖرز عینایت لطفی 7- خݖدا بیېامݖرز اله بخش نفیسی 8- خݖدا بیېامݖرز قدرت مصلحت جو 9- خݖدا بیېامݖرز جواد جمالیخواه 10- خݖدا بیېامݖرز مه‌شته نوروز نزهت 11- خݖدا بیېامݖرز مشته کاسگل رستمی 12- خݖدا بیېامݖرز حاجی عزیز آزادوار 13- خݖدا بیېامݖرز حاجی قربون صبوری 14- خݖدا بیېامݖرز یداله بهاری 15- خݖدا بیېامݖرز قنبر محبی 16- خݖدا بیېامݖرز حبیب رادمنش 17- خݖدا بیېامݖرز حسین گنجی مقدم 18- خݖدا بیېامݖرز یداله همتی 19- خݖدا بیېامݖرز نازعلی نوروز پرور 20 - خݖدا بیېامݖرز قسمت لطفی 21- کبلا خواجه خواجوی 22- خݖدا بیېامݖرز مشته علی صفی زاد 23- خݖدا بیېامݖرز مشته خیراله نوروزی 24- خݖدا بیېامݖرز کبلا کاسگل مرزبان پناه 25- خݖدا بیېامݖرز کاظم امیدی 26- خݖدا بیېامݖرز کبلا یحیی کناره گیر 27- خݖدا بیېامݖرز جعفر نوروزپور 28- خݖدا بیېامݖرز حسین یگانه 29- خݖدا بیېامݖرز حاجی دوسی زاد میرزایی 30- خݖدا بیېامݖرز فیض اله بردبار 31- خݖدا بیېامݖرز اجاقعلی مسافر32 - خݖدا بیېامݖرز خانعلی شیرین زاده 33- خݖدا بیېامݖرز یداله زورمند 34- خݖدا بیېامݖرز حجت بهرامی و ......

خݖدا میرتوفیغ و ته‌مونی چێ شاگݖردون بیېامݖرزݖ ئو چه‌ۏون رو شاد بݖکرݖ

رݖۏاېه‌ته که‌ر: چݖمݖن ده‌ده خݖدابیېامݖرز حاجی یدالله نیک نهاد

از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

در خط تالشی‌ کادوس :

به جای فتحه/a/ ه
به جای کسره/e/ ێ
به جای واو/v/ ۏ
به جای شوا /ə/ ݖ
به جای یه/y/ ې

برخی از شیوه نامه خط تالشی‌ کادوس:

برای حروف (ت / ط) تنها از حرف (ت) استفاده می‌شود.

برای حروف (ث / س / ص) تنها از حرف (س) استفاده می‌شود.

برای حروف (ذ / ز / ظ / ض) تنها از حرف (ز) استفاده می‌شود.

برای حروف(ق/غ) تنها از حرف (غ) استفاده می‌شود.

برای حروف(ح/هــ) تنها از حرف (هــ) استفاده می‌شود.

برای حروف(ع/ء) در ابتدا و وسط واژه تنها از حرف (ئـ) استفاده می‌شود.

برای حرف ا کوتاه/ شوا/ از/ ݖ / استفاده می‌کنیم.

برای حروف(واو) از حرف (ۏ) استفاده می‌شود.

برای حروف(یه) از حرف (ې) استفاده می‌شود.