درختکاری و تالش ها

                             🌱🌿☘🍀🎄🌲🌳🍃🌴🌱🌿☘🍀🎄🌲🌳🍃
                                          🌴درختکاری و تالش ها 🌴
ماه اسفند فرا رسیده است و شکوفه های درختان آلوچه ، نوید بهاری دیگر را داده است ، اسفندی که آمدن رایحه خوش بهاری آن عید نوروز را خبر می دهد وانسان وطبیعت باهم دراین ماه با آوازهای های نوروزخوانی از خواب زمستانی بیدار میشوند و به استقبال شکوفایی و سرسبزی گیاهان می روند دراین ماه دوستداران محیط زیست با درختکاری وکاشت نهالهای جوان ،قدمی در بقاء طبیعت زیبایشان برمیدارند .انسان همواره در طول زندگی به خاطر اینکه حیات خودرا در گرو طبیعت دانسته است به عناصر طبیعت ،چون آب ،خاک ،هوا،گیاهان توجه خاص نموده است ،زندگی انسان در ایران باستان چنان با طبیعت وحیات وحش آمیخته بود که بسیاری از اعیادوجشنها منشاء اتفاقی در طبیعت داشت ،ایرانیان باستان اهمیت ویژه ای برای درختان قائل بودند ودر نزد آنان وبسیاری از ادیان درختکاری ،امر بسیار با ارزشی قلمداد می شد ،تاجایی که وقتی فرزندی متولد میشد ، خانواده او درختی را می کاشتند وآن درخت را به نام فرزند میکردند وچون فرزندازاو مراقبت میکردند تا همراه وهمزاد هم رشدکنند وتنومندگردند این عمل همواره حس خویشاوندی را برای آن فرزند واطرافیان او به ارمغان می آورد .
🌴دیدن مناظرزیبای درختان در طبیعت،روح نوازاست و دل و جان انسان را صیقل داده و آرامش خاصی بر قلب او حاکم می کند. هرجا که درخت می روید در آنجا سرچشمه ای از خیروبرکت جاری است درخت ، مظهر زیبایی و حیات وقلب سبز طبیعت است که بخش مهمی از نیازهای انسان را برآورده می‌سازد .
🌴مردم تالش ،همواره خود را همراه وهمزاد درخت در زندگی میدانند ،تالش ،عشق خاصی به درخت دارد وشدیدا زندگی مادی وروحی خودرا با زندگی درخت وگیاهان وطبیعت پیوند زده است .تالش عاشق طبیعت سبز و زنده است ،عشق به کوههای پوشیده ازدرخت ،عشق به آبشارها ورودخانه های زلال دارد ،عشق به هوای پاک سبزه زاران دارد ،طبیعت برای تالش چون مادری است که مهرش به فرزندان آسمانی وملکوتی است . هزاران سال است که شمال ایران میزبان دوهمزاد وهمسفر تالش ودرخت است واین همزادی آنها سرزمین تالش را به سرزمین رویایی درایران تبدیل کرده است که میلیونها هموطن خسته ومسافر ازکویر ایران به گیلان را روح نوازی میکند .
🌴اگر تالش سالها از طبیعت سرسبزش دور گردد ،چون فرزندی که ازدامن مهرمادری دور شده است ،بیقراری میکند وهرگز دنیای به ظاهر زیبای ماشینی ومدرن نتوانسته است جایگزین زیباییهای طبیعی وسرزمین سرسبزش گردد . کوههای تالش وجنگلهای زیبایش چون نگینی برخاک ایران شاهد هزاران نسل از همزیستی با مردم تالش است .

🌴درختان راست قامت جنگل تالش ،الهام دهنده استواری وصلابت تالشان دربرابر سختیهاست .سالها پیش به بهانه حفظ جنگل و رفاه جنگل نشینان بخشی از مردم ساده دل تالش را به شهر ها آوردند ،طرحی که متاسفانه در بسیاری از جاها ، تالش از جنگل دورشده،چون شیری در قفس احساس افسردگی نمود وبه نوعی آواره گردید وجنگل هم در بسیاری ازجاها یا به بیابان تبدیل شد ویا مکانی برای ساخت ویلاهای آنچنانی گردید .

🌴تالش واقعی ،حافظ و نگهبان جنگل است وبهتر آن است که به آنان خدمات وراههای نوین وعلمی مراقبت از درختان وجنگل داده شود .امروز بسیاری از فرزندان تالش که پس از تحصیل در مرکز شهرها ، سکونت دارند ،با راههای نوین درختکاری آشنا شده اند، و زمینها وباغهای پدری خود را با اصلاح نژاد و اصول علمی درختکاری نموده اند ودیگر کمتر پیش می آید که در اطراف منزل وباغ ، درختان جنگلی که زمین وسیع می خواهد ویا درختی که میوه کم به صاحبش می دهد کاشته شود بلکه با کاشت بهترین نوع درختان ، بهره بهتری ازدرخت میبرند ،بیاییم ارزش نهادن به درختان را از نیاکان خود بیاموزیم و در هفته درختکاری به نام یکی از عزیزانمان ،درختی را بر زمین نشانیم .
از : رمضان نیک نهاد
🌱🌿☘🍀🎄🌲🌳🍃🌴🌱🌿☘🍀🎄🌲🌳🍃

گیاهان داروئی طبیعت تالش (سوباتون )

 

 مهمترین گیاهان داروئی سوباتان عبارتند از :
1 – بالدِرقان ( گُلپَر ) : این گیاه یکی از مشهورترین گیاهان داروئی سوباتان بوده و در اکثر روستاهای اطراف خصوصاً ” کَلَمَر ” و ” گنجخانه ” می روید و یکی از منابع درآمد اهالی بومی محسوب می شود و سالانه بیش از 50 تن دانه گلپر از سوباتان به بازارها ی استانهای مجاور صادر می گردد . گلپر ضدعفونی کننده و میکروب کش قوی است و در هضم غذا موثّر بوده و ترشحات معده را زیاد می کند . خوردن مقدار کم آن موجِد وَجد و نشاط است . گُلپر سموم بدن را دفع می کند و اشتها را زیاد می کند و بهترین دارو برای معالجه هیستری (صرع )می باشد. در سوباتان و لیسار از گُلپَر به علت میکروب کش بودن جهت مبارزه با موریانه لایِ لحاف و تُشک پشمی و فرش های دستباف گذاشته می شود تا از خوردگی آنها جلو گیری شود. بوی آن مطبوع و ماندگار است . مردم لیسار گرد گلپر را بیشتر با باقلای پخته ، میوه جات ، خصوصاً همراه انگور محلّی و همچنین با مخلوط کردن با ماست و خیار و سالاد و ترشیجات و خوشبو کردن تنقّلات مصرف می کنند و از ساقه های جوان آن ترشی گلپر می سازند . یکی از سوغاتی های مهم سوباتان دانه گُلپَر می باشد . میوه های گلپر پس از رسیدن به شکل فلس های نازکی می باشد که دانه کم ضخامتی را در بردارند . این دانه ها براحتی قابل کشت بوده و بوته آن در دو سالگی به بار می نشیند . کشت چند بوته از آن در محوطه هر خانه ای در سوباتان ضمن بالا بردن میزان این محصول و خود کفائی خانواده ها ، به زیبائی و سرسبزی سوباتان نیز خواهد افزود .

این گیاه بومی به زبان محلی تالشی سو نامیده می شود و شاید یکی از دلایل نامگذاری این ییلاق روییدن زیاد سو در این مناطق باشد .

 

 2 – یارپوز (پونه) : همانطوریکه درخت “خرزهره” حشرات ، مخصوصاً عقرب را فراری می دهد ، پونه نیز مار را فرار می دهد . ضرب المثل ” مار از پونه بدش می آید ، د رِ خانه اش سبز می شود ” مویّد این موضوع است . پونه برای هضم غذا مفید است . ضدّ تشنج و مسکّن اعصاب بوده و از اسهال جلوگیری می کند .  این گیاه داروئی در اطراف جوی های روان همه چشمه های سوباتان یافت می شود . لیساریها پونه را نیز همراه ماست ، ترشیجات ، سالاد و میوه جات خصوصاً انگور محلّی مصرف می کنند . حضوردسته جات زنان و دختران جهت چیدن پونه در محل رویش این گیاه دارویی نیز به نوبه خود دیدنی و جالب است .

3 – خشخاش : نام دیگر آن شقایق ، لاله صحرایی یا لاله نعمانی است . نعمان ابن منذر یکی از حاکمان گذشه دستور داده بود از این گیاه در مقابل کاخش بکارند تا هر روز آن را ببیند . شیره آن خاصیت درمانی دارد . مسکّن قوی برای تسکین دردهاست . خوردن گُل خشک شده آن برای تسکین درد معده و روده مفید است . همچنین مالیدن عصاره خشخاش برای درمان زخم های چرکی و درمان ترک پوست و فرو بردن ورم چشم مفید است .

در اوایل خرداد هر سال ، زیبایی شگفت انگیز دشتهای شقایق سوباتان یکی از عوامل اصلی جذب گردشگران از اقصی نقاط ایران به این منطقه محسوب می شود .

4 – گزنه : برگهای آن پوشیده از خارهای گزنده است که پس از لمس ، محتویات سوز آور غده زیر آنها در پوست بدن وارد شده و ایجاد سوزش می کند . خواص درمانی زیادی دارد . قابض بودن ، رفع اسهال و تصفیه کنندگی خون از خواص آن می باشد .امّا مهمترین خاصیت آن ضد بیماری پروستات بودن آن است .در کتب قدیم جهت معالجه زخم های چرکی و عفونی و زخم های سرطانی ، خوره ای و عفونت رحم توصیه شده است .
سوباتانیها به چهار شکل از گزنه استفاده می کنند ، یا آن را خورد کرده و مانند سبزی پلو ” گزنه پلو ” درست کرده و با ماهی شور و کره محلّی می خورند ، یا آن را چیده و با سبزه های محلّی دیگر همچون ترشنگ و غیره تره محلی موسوم به ” پَتَه ” درست کرده و با غذا می خورند و یا آن را خشک کرده و جوشانده آن را می نوشند و یا اینکه پس از خشک کردن گرد آن را همراه ماست نوش جان می کنند . مردم معتقدند گزنه سوباتان مرغوبترین نوع گزنه این مناطق است و در اکثر نقاط سوباتان می روید .

5 – بومادران : گیاهی از تیره مرکبان دارای ساقه های بلند و برگهایش بسیار بریده و گلهایش خوشه ای مرکب است . ارتفاعش تا 70 سانتیمتر می رسد . رنگ گلهایش سفید یا صورتی و گلبرگهایش ریز و خوشبوست . به این گیاه علف هزار برگ نیز می گویند . عربها به آن ” زهرة القندیل ” می گویند . خواص داروئی زیادی دارد : اروپائیها از آن به عنوان تب بر ، نیرو بخش و ضد تشنّج استفاده می کنند .امّا در ایران اغلب برای درمان بواسیر و تب های نوبه ای خفیف بکار می رود . بومادران زیاد کننده ادار و بادشکن است . (  فرهنگ معین ج 1ص 606)

جوشانده سر شاخه های آن عادت ماهانه زنان را باز و زایمان را آسان می سازد . سنگ های کلیه و مثانه را دفع می کند . اگر ضماد بومادران را روی محل نیش مار و عقرب بگذارند ، فوراً درد آن را ساکت می کند .
 6– بولاغ اوتی : دارای یُد و آهن و فسفر می باشد . مقدار زیادی ویتامین ث داشته و ادرار را زیاد می کند . این گیاه مهیّج است و از بیماری قند (دیابت) و امراض جلدی جلو کیری می کند . بولاغ اوتی خوراک پهلوانان قدیم ایران بوده است . مانند پنی سیلین امراض عفونی را درمان می کند . برای بیماری غمباد ، قند و سرطان مفید است . اکسیر جوانی است و طول عمر را بیشتر می کند . جهانگردانی که در زمان هخامنشیان به ایران آمده اند در سفر نامه خود می نویسند : داریوش بزرگ و لشکریانش غذایی ساده دارند و با هر لقمه از غذای خود کمی ” بولاغ اوتی ” میل می کنند . همگی سالم هستند و جای بسی تعجّب است که با این غذای ساده بسیار شجاع و نیرومند هستند . این گیاه داروئی در اطراف جوی های روان همه چشمه های سوباتان و همه زمینهای باتلاقی یافت می شود .

7– سیب کال : معالج اسهال ، تقویت کننده فکر و زیاد کننده بُزاق است . این میوه داروئی جنگلی بوده و در میان درختچه های پارک طبیعی ” آلچالق” و جنگلهای اطراف روستای ” کَلَمَر” یافت می شود .

 8 – ازگیل کوهی : سینه را نرم می کند ، عطش را فرو می نشاند و ضد صفراست . مهمترین خاصیت میوه ازگیل قابض بودن آن است و برای معالجه اسهال خونی خورده می شود . ازگیل کوهی در منطقه پارک طبیعی آلچالق و پایین تر از آن علی الخصوص اطراف روستای کَلَمَر فراوان است . قلندران و درویشان قدیم چوبدستی خود را از چوب ازگیل می ساختند . این روش هنوز هم ادامه دارد . ” ازگیل آغاجی ” یا “فِتِرا لِس ” چوپانان سوباتانی مشهور است .

 9 – کَهلیک اُتی(آويشن) : این گیاه داروئی در مناطق و ییلاقات بالادستی سوباتان و در زمینهای سنگلاخی و لابلای سخره ها می روید . جوشانده آن به همراه سایر گیاهان داروئی بیش تر مورد استفاده قرار می گیرد . دامداران بومی برای معطّر کردن کشک و پنیر از برگ آن استفاده می کنند .

 10 – علف چای (هوفاریقون) : این گیاه داروئی با ساقه های 20 الی 30 سانتی متر و گلهای زرد زینت بخش باغهای علف سوباتان است . این گیاه برای دستگاه گواارش خصوصاً کسانیکه معده درد انها ریشه عصبی دارد مفید است .هوفاریقون برای سردردهای عصبی – میگرن – تقویت اعصاب – ورم معده و کیسه صفرا مفید است . اسید معده را کاهش می دهد . برونشیت های حاد و مزمن و سرماخوردگی را از بین می برد .

11 – یِمشان (سیاه درخت) : درختچه ای از تیره عنّابهاست ، میوه این گیاه به بزرگی یک نخود و رنگ آن تیره است . از میوه آن شیره ای به نام ” نرپرون ” – nerprun می گیرند که مُسهلی قوی است . ( فرهنگ معین ج 2)
 
12 – چَرمَه لیوَه : چرمه لیوه واژه تالشی است و ترک زبانها به آن ” غار گیلاسی” و اهالی آستارا به آن ” چرمه گیله ” می گویند . برگ این گیاه در حالت عادی بی بوست ولی در اثر مالش دست و جویدن بویی شبیه بوی روغن بادام تلخ دارد . طعم برگهای آن تلخ است امّا آب مقطّر برگ چرمه لیوه ضد تشنّج و درمان کننده سُرفه است و برای تنگی نفس ، سیاه سرفه ، التهاب دردناک معده و روده ، استفراغ و بی خوابی تجویز می شود . دَم کرده برگ آن برای تسکین دردهای عصبی و سیاتیک بکار می رود . ضماد آن برای رفع گرفتگی عضلات مفید است .

« در جنگلهای پایین دست سوباتان منطقه ای مملو از این درختچه دارویی وجود دارد که نام آنجا را ” چرمه لیوه چول ” گذاشته اند . »

13 – قارا گیله : قره گیله – سیاه گیله – قره قات و قره قاط ، همه نامهای مختلف محلی این گیاه دارویی است . درختچه های این گیاه دارویی در جنگل های تالش و در کنار دریا در میان درختچه های انار وحشی فراوان بچشم می خورد . این گیاه در پارک جنگلی و طبیعی آلچالق سوباتان نیز در میان درختچه های آلوچه فراوان است . این درخت دارای برگهای بیضوی و نوک تیز با گلهای سفید بوده و در اوایل پاییز دانه های سیاه ارغوانی آن آماده چیدن می شوند . میوه آن را می توان هم بصورت تازه و هم بصورت خشک شده مصرف کرد . دانه های قاراگیله را دم کرده و برای درمان بیماری دیابت و کاهش فشار خون مصرف می کنند . دم کرده آلبالویی رنگ این گیاه طبی برای کنترل قند خون نیز بسیار مفید است .

14 – خار مریم :

منبع : سوباتان

الف = فرهنگ معین        ب = اعجاز خوراکیها – دکتر جزایری

زبان خوراکیها . دکتر جزایری . ص 136پژوهشگر = استاد شاپور رضاقلی پور

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری  از ویکی پدیا 

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – مازو

نام تالشی : مازو MAZU

نام فارسی : بلوط

نام انگلیسی : Oak

نام فرانسه : Chene

درختی است از تیره راش (Fagaceae) که به طور کلی از نظر قطر و ارتفاع ، بزرگ‌ترین درخت جنگل‌های شمال محسوب می‌شود. 

این درخت، مخصوص جنگل‌های قفقاز و    خزری است و در جنگل‌های شمال ایران از جلگه‌های ساحلی تا ارتفاعات بالایی پراکنده است.

بلوط، جامعه‌هایی خالص یا آمیخته با ممرز تشکیل می‌دهد و تا ارتفاع ۲۱۰۰ متری از سطح دریا، بالا رفته است و چوب سخت و مرغوبی دارد.

 

بلوط، نورپسند بوده و بیشتر در جنگل‌های جلگه‌ای و بر روی خاک‌های سنگین و رسی دیده می‌شود و یکی از زیباترین درختان جنگل‌های شمال است. این گونه با وجود نورپسندی ، در دوره نهالی، باید در پناه دیگر درختان و نیم سایه باشد تارشد طولی مناسبی کند، در غیر این صورت چنگالی می‌شود.

بلوط از نظر سرعت رشد، حالتی در حد راش و افرا دارد و درختان بلوط عمری طولانی دارندبیش از700سال عمر می کند  که گاه به دو هزار سال نیز می‌رسد

‪  بلوط اغلب در دامنه‌های جنوبی جنگل‌های شمال که آفتاب گیرتر است می‌روید و به دلیل داشتن چوب با ارزش، مورد استفاده گسترده روستاییان قرار می‌گیرد.  

از بلوط، ماده‌ای به نام ” تانَن” گرفته می‌شود که در چرم‌سازی کاربرد دارد و با توجه به این که این درخت در جنگل‌های زاگرس نیز می‌روید، در قدیم و در هنگام قحطی، ساکنان آن مناطق، از بذر آن، نوعی نان درست می‌کردند.

 پوست تنه درخت بلندمازو و حتی برگ آن دارای مقدار زیادی ” تانن ” است و مقدارآن در ‪ ۸تا ‪ ۲۵سالگی به ‪ ۱۶درصد می‌رسد. چوب این درخت، سخت و نفوذ ناپذیراست و برای تهیه تخته بشکه و درمصارف روستایی برای ساخت در و پنجره، ستون و تیر ساختمان به کار می‌رود .

شاخه های جوان آن گوشه دار و کمی خزی است که بتدریج صاف می شود و دارای عدسک های کوچک و متعدد و برجسته است، جوانه هایش شبه تخم مرغی کند با فلس های تخم مرغی کند و خزی است که با گوشوارک های باریک نخی احاطه شده است.

درختانی هستند دارای شکل توپر، حجیم و گسترده با تاجی گنبدی شکل و برگ های موج دار در لبه و همچنین میوه هایی ایجاد می کنند که درون یک محفظه فنجانی شکل قرار دارند. بلوط یک بخش اساسی از نواحی روستائی ما در غرب کشور است که به صورت درخت و درختچه وجود دارند. برگ های کنگره دار بلوط ممکن است بیضی شکل (Holm Oak) یا کشیدده و باریک (Willow Oak) باشند و یا در پاییز به ارغوانی روشن بگرایند (Red Oak) این درختان دارای تنه بزرگ عمر طویل و برگ هایی که برای تصویه هوا و سایه افکنی ارزش بسیاری دارند و البته مناسب برای خاک های کم عمق نیستند.

 

 

واریته ها

Q.robur به طور معمولی درختی بلند دارای برگ هایی با بریدگی دندانه ای نوک تیز یا بریدگی عمیق کنگره دار. این درخت به علت رشد زیاد برای فضای کوچک و متوسط مناسب نمی باشد. دارای یک واریته ستون مانند Q.r.Fastigiata است که برای فضا های کوچک مناسب است.

برای خاک های گچ دار Q.petraea که خیلی شبیه بلوط معمولی است مناسب نمی باشد.

بلوط سریع الرشد ترکی (Q.corris) دارای رشد سریع و جوانه های زمستانه با ریشک بلند است.

بلوط قرمز (Q.rubra) نیز به سرعت رشد می کند و به صورت یک درخت بزرگ تا ارتفاع 24 متر می رسد و اگر در خاکهای اسیدی کاشته شود برگ ها در پایان فصل به ارغوانی می گرایند.

بلوط دائم سبز (Q.ilex) با برگ های کشیده بدون دندانه که می توان آن را به صورت درختچه نیز ربیت نمود و از آن به عنوان پرچین استفاده کرد چون هر شدید را به خوبی تحمل می کند.

گونه های بومی دیگر عبارتند از :

Q.castaneifera در جنگل های شمالی Q.sessilifolia بلوط کوهی مخصوص نواحی مرتفع جنگلی Q.macranthera بلوط آذری مخصوص نقاط بسیار بلند Q.atropatana گز مازو، بلوط جنگلی در نقاط نیمه مرطوب. Q.persica مازوی گزانگبین در نقاط خشک

جا و خاک مناسب

در هر نوع خاک منتهی عمیق و همچنین در آفتاب کامل و بسیار عالی رشد و نمو می کند.

هرس

هرس گونه های خزان کننده در آذر ماه و گونه های همیشه سبز در فروردین انجام می گیرد.

تکثیر

به وسیله کشن بذر بطور معمول انجام می پذیرد. دو گروه بلوط موجود است: گروه بلوط های سیاه (که میوه ها در سال دوم می رسند) و گروه بلوط های سفید (که میوه ها در همان سال اول می رسند) بذر گروه بلوط های سفید یا بدون دوره استراحت یا دوره استراحت کوتاه بوده و به جز چند استثنا به محض رسیدن در پاییز قابل کاشت هستند. بذرگروه بلوط های سیاه دارای رشد جنینی بوده و نیاز به استراتیفه شدن (0 تا 20 درجه سانتیگراد) برای یک تا 3 ماه دارند.

میوه ها اغلب مورد حمله سر خرطومی (مخصوصا در انبار) قرار می گیرند. فرو بردن میوه ها در آب 49 درجه سانتیگراد به مدت 30 دقیقه از میزان خسارت آفت بسیار خواهد کاست. در موقع کاشت ابتدا بذرها را درون ظرف آب فرو برده و آنهایی که شناور می مانند غیر قابل کاشت هستند. جهت جلوگیری از رشد طولی ریشه به خاطر اینکه بتوان نهال بذری را به راحتی جا به جا کرد بهتر در زیر محل بذر کاری از صفحات سیمی مشبک مسی استفاده نمود. نوک ریشه اصلی به این صفحه برخورد کرده و از رشد باز می ماند. روش های مختلف پیوند با موفقیت بر روی بلوط ها انجام می پذیرد فقط پیوند بلوط های گروه سفید روی پایه های این گروه و پیوند بلوط های گروه سیاه بر روی پایه های این گروه امکان پذیر است. تکیر بلوط از راه قلمه و یا خوابانیدن معمولا با عدم موفقیت همراه است. اگر چه گزارش هایی وجود دارد مبنی بر این که قلمه علفی Q.robur کولتیوار Fastigata در فضای باز به طریقه آب یاری مه پاش در نیمه تابستان بعد از آغشه نمودن با اسید ایندول بوتریک 20000 PPM ریشه دار شده است.

تکثیر طبیعی این درخت از طریق کاشته شدن میوه آن صورت می‌گیرد. جوندگان خانواده سنجاب جهت ذخیره‌سازی میوه بلوط برای فصل زمستان آن را در عمق مناسبی دفن می‌کنند. فراموش کردن جای برخی از این میوه‌ها توسط سنجاب‌ها باعث می‌شود که در بهار سال بعد جوانه بزنند. این جوندگان موجب زایش مداوم جنگل‌های بلوط هستند. سنجاب‌ها از روی غریزه مقاوم‌ترین دانه‌ها را برای دفن کردن انتخاب می‌کنند و بنابراین احتمال سالم ماندن میوه در زیر خاک و جوانه زدن آن در سال بعد بالا می‌رود.

چوب این درخت از مرغوبترین چوب‌هاست و ذغال آن نیز مرغوب است. این موضوع یکی از دلایل بریدن بی رویه‌ی این درختان می‌باشد که این جنگل‌ها را تهدید می‌کند .

بلوط درخت بومی در مناطق معتدله است . ارتفاع این درخت در بعضی نواحی تا 50 متر و قطر تنه آن به 3 متر نیز می رسد . برگهای درخت بلوط پنجه ای و مانند انگشتان دست می باشد . میوه درخت بلوط که به نام بلوط معروف است مانند فندق بوده و در پیاله ای جای می گیرد .برگ ومیوه بلوط خواص دارویی دارد .

 خواص داروئي:

 بلوط از نظر طب قديم ايران گرم و خشك است
خواص ميوه بلوط ميوه بلوط از قديم الايام مورد مصرف بوده و از آن به عنوان غذا استفاده مي كرده اند . حتي اگر آنرا خشك و در كرده و با در گندم مخلوط مي كنند و از آن نان تهيه مي نمايند . مي توان بلوط را بوداده و سپس آنرا در كرده و از آن چائي تهيه كرد . مقدر مصرف آن يك قاشق چايخوري در يك ليوان آب جوش مي باشد .

اين دم كرده را مي توان براي مورد زير بكار برد . 1.بواسير را برطرف مي كند . 2-اسهال ساده و اسهال خوني را رفع مي كند .

3-درد معده و گاز معده را برطرف مي كند . 4-براي رفع كم خوني موثر است . 5-نرمي استخوان را درمان مي كند . 6- براي تقويت عمومي بدن موثر است . 7-براي معالجه اسهال اطفال ،‌در بلوط را با كاكائو مخلوط كرده و دم كرده آنرا به اطفال مي دهند . خواص درخت بلوط براي استفاده از پوست درخت بلوط يم توان آنرا در كرده و با عسل مخلوط كنيد و يا اينكه يك قاشق در آنرا در يك ليوان آبجوش ريخته و به مدت 10 دقيقه دم كنيد .

1- خونريزيها را متوقف مي سازد . 2-درمان كننده بواسير خوني است . 3-خاصيت ضد عفوني درد . 4-ادرار را زياد مي كند . 5-ترشحات زنانه را از بين مي برد . مصارف خارجي پوست درخت بلوط براي استفاده خارجي از جوشانده پوست درخت استفاده مي شود . بدين منظور بايد 15 گرم پوست درخت را در يك ليتر آب جوش ريخته و بگذاريد به آرامي بجوشد تا حجم آن به دو سوم تقليل يابد . از اين جوشانده مي توان بعنوان كمپرس استفاده كرد و يا آنرا در وان حمام ريخته ودر آن ساتراحت نمود .

1)خون مردگي را درمان مي كند . 2)اگزما را از بين مي برد. 3)براي درمان بيماريهاي پوستي در وان حمام كه در آن جوشانده پوست درخت بلوط را ريخته ايد به مدت يكربع ساعت استراحت كنيد . 4)اگر واريس دريد اين قسمتها را با جوشانده پوست بلوط كمپرس كنيد . گز علفيدر اثر نيش زدن حشره اي مخصوص به برگ و يا شاخه هاي درخت بلوط ماده اي به بيرون تراوش مي كند كه در اثر مجاورت با هوا سفت شده و به صورت دانه هايي به قطر 2 سانتيمتر بر روي ساقه و يا برگ ظاهر مي شود . براي استفاده از گز شاخه هاي درخت را تكان مي دهند تا دانه هاي گز به زمين بريزد . البته اين دانه ها مخلوط با برگ و پوسته درخت است كه بايد تميز شود . گز علفي از نظر طب قديم ايران گرم و خشك است .

براي استفاده طبي از گز علفي مي توان آنرا با عسل مخلوط كرد و يا جوشانده آنرا تهيه نمود .( 50 گرم در يك ليتر آب جوش ) خواص گز علفي1)قابض است . 2 ) خونريزيها را متوقف مي سازد . 3)مقوي معده است . 4)تقويت كننده دستگاه تنفسي است . 5)سينه را نرم و صدا را صاف مي كند . 6)سرفه ها را برطرف مي كند . 7)تنگي نفس را درمان مي كند. 8)براي معالجه بواسير گز علفي را با عسل مخلوط كرده و بر روي بواسير بگذاريد . مضرات : مضرات خاصي براي آن بيان نشده است .

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری  از ویکی پدیا 

http://kados2.blogfa.com

 

 

معرفی گیاهان تالش –ئوله‌س

نام تالشی : ئوله‌س

نام فارسی : ممرز ، شَرَم

نام علمی : CARPINUS BETULUS

این درخت از نظر تعداد و حجم، نخستین گونه جنگل‌های شمال است و آن را از تیره غان یا از تیره فندق به شمار می‌آورند برگ آن تخم ‌مرغی کشیده با قاعده‌ای گرد یا قلبی شکل و نوک تیز با دندانه‌های مضاعف، در حدود 6- 12 سانتی‌متر طول و 3- 6 سانتی‌متر عرض دارد و دمبرگ و پهنک آن صاف و بدون کرک است. تعداد رگبرگ‌های آن بین 10- 15 جفت است.

ممرز، درختی است با قامتی متوسط که ارتفاع آن بین ۱۵ تا ۲۵ متر بوده که گاهی ارتفاع آن به ۳۰ متر نیز می‌رسد. تنه درخت ممرز (حتی تنه درختان دیرسال ) اغلب شیاردار باشد. پوست درخت صاف و مایل به رنگ سبز خاکستری است. جوانه‌های این درخت بر خلاف نوع راش، بسیار فشرده و نزدیک به ترکه‌ها ی جوان بوده و حداکثر به ۱۰ میلی متر می‌رسد. برگ‌های درخت ممرز متناوب الشکل و به طول ۴ تا ۹ سانتی متر با رگه‌های برجسته و منحصراً چین دار و حاشیه دندانه دار می‌باشند.

گرده افشانی میوه‌های ممرز بوسیله باد و بعد از پدیدار شدن برگ‌ها صورت می‌پذیرد و رویش و تخم افشانی این درخت زیاد می‌باشد.

برگه‌های میوه ممرز در حدود 3- 5 سانتی‌متر طول دارد و دارای سه لَپ است. لَپ میانی آن بلند و کشیده و با نوکی گرد است و هر کدام رگبرگ میانی مشخصی دارند. فندقه‌های آن نیز پهن و تخم مرغی و بی‌کرک است از نظر چگالی، نیمه سنگین و از نظر سختی نیمه سخت تا سخت است. به دلیل هم‌کشیدگی زیاد، زود ترک می‌خورد. پرداخت آن تا حدی خوب است. مقاومت آن به ویژه در برابر قارچ زیاد است. در کل، دوام طبیعی متوسطی دارد ولی از نظر آغشتگی به مواد شیمیایی چوب مناسبی است و با راش رقابت می‌کند

در مناطق مختلف جنگل‌های شمال، از جلگه تا ارتفاعات متوسط و میان بند و از اَرَسباران و آستارا تا گُلی داغ انتشار دارد. نمونه فوقانی آن در جنگل‌های نور و زرین‌گُل گرگان تا ارتفاع 1000 متری دیده می‌شود ممرز در خاک معمولی و هر نوع خاک که مقداری آهک داشته باشد می‌روید ممرز در جوانی گونه‌ای نیمه روشنی پسند است که در سنین بعدی به نور زیاد احتیاج دارد. با این حال روشنایی متوسط را تحمل می‌کند. در تابستان به رطوبت هوا و خاک زیاد احتیاج دارد. این درخت، خاک‌های خنثی را با ذخیره آبی کافی می‌پسندد، ولی خاک‌های سنگین را از جمله خاک‌های رسی و رسی- سیلیسی یا رسی- آهکی که از نظر عناصر معدنی غذا دهنده، غنی باشند نیز می‌پذیرد. ممرز از رطوبت خیلی زیاد خاک، گریزان است. در کل، اسیدیته زیاد خاک را تحمل نمی‌کند و به همین دلیل در جامعه‌های بلوط یا راش در حال تخریب، که اسیدیته خاک بالاست این گونه ناپدید می‌گردد. لاشبرگ ممرز به خوبی تجزیه می‌شود و گیاخاک مول بسیار خوبی تولید می‌کند و از این نظر بهترین گونه جنگلی است. ممرز به پتاسیم و نیتروژن زیاد و به کلسیم خیلی زیاد در خاک احتیاج دارد . این درخت اغلب همراه با راش، تشکیل جامعه می‌دهد کاربردها چوب ممرز در مصارف روستایی کمتر استقبال می‌شود.

تخته‌های لَت آن را برای پوشش سقف شیروانی منازل به کار می‌برند همچنین از آن برای ساخت شمع معادن و تهیه زغال استفاده می‌شود از دیگر کاربردهای چوب ممرز تهیه خمیر کاغذ مقوا و ساخت کلید پیانو و دستۀ چکش است. از خود درخت نیز در فضای سبز استفاده می‌شود

تنه درخت ممرز اغلب شیارداراست. پوست درخت صاف و مایل به رنگ سبز خاکستری است.

چوب ممرز از نظر چگالی، نیمه سنگین و از نظر سختی ، سخت است. مقاومت آن به ویژه در برابر قارچ زیاد است. در کل، دوام طبیعی متوسطی دارد ولی از نظر آغشتگی به مواد شیمیایی چوب مناسبی است و با راش رقابت می‌کند.
از چوب این درخت برای ساخت ابزار و سازه های ساختمانی استفاده میشود.
جوانه‌های این درخت بر خلاف نوع راش، بسیار فشرده و نزدیک به ترکه‌ها ی جوان بوده و حداکثر به ۱۰ میلی مترمی‌رسد.
شاخه ها با ارتفاع کم از سطح زمین رشد کرده و در جوانی هرمی شکل با حالت رشد فشرده هستند.
برگها ساده و متناوب دارای دندانه های تیز به طول 5 تا 10 سانتی متر و پهنای 2.5 تا 4 سانتی متر و به رنگ سبز درخشان براق بوده که در پاییز زرد و در نیمه دوم زمستان خزان می کنند.
گلها در ممرز دارای کاسبرگ و فاقد ارزش زینتی هستند.

دربین تالشان ضرب المثلی با این درخت وجود دارد

میوه ها نیز به شکل فندقی بالدار در داخل برگچه های سبز روشن به طول 7.5 تا 14 سانتی متر که در تابستان آشکار شده و پرندگان را به خود جذب میکنند.
میوه ممرز در حدود 3- 5 سانتی‌متر طول دارد و دارای سه لَپ (Lobe) است. لَپ میانی آن بلند و کشیده و با نوکی گرد است و هر کدام رگبرگ میانی مشخصی دارند.
فندقه‌های آن نیز پهن و تخم مرغی و بی‌کرک است .

برگ درخت ممرز ، مطلوب دام است و گونه ای خوش خوراک برای دام محسوب میشود

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ۏݖزݖم

نام تالشی : ۏݖزݖم

نام فارسی : ملچ (نارون وحشی )

نام علمی: Ulmus glabra

نام گونه‌ای درخت جنگلی است. در فرهنگ معین این درخت گونه‌ای نارون شمرده شده، که در شمال همین نام ملچ را دارد، در خراسان گرزم و نام فارسی عام آن گِریز آمده است.

چوب ملچ به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز است و گاهی اوقات رگه‌های سبز رنگی در آن دیده می‌شود. چوبی درشت‌بافت، نیمه‌سخت و نیمه‌سنگین، نسبتاً بادوام و در برابر ضربه بادوام و نسبت به خمش مقاوم است. از این چوب بیشتر در ساختمانهای چوبی، ساخت مبلمان، روکش، قایق سازی، وسایل ورزشی، در و پنجره و تخته لائی استفاده می‌شود

بلندى درخت نارون كوهى يا ملچ در حدود اوجا است. برگهاى آن درشت، بيضى يا تخم‏مرغى، نوك‏تيز، دندانه‏دار، و طول هر برگ 16- 5 سانتى‏متر است. ميوه آن بيضى و داراى بال مى‏باشد و شبيه ميوه اوجا است.

تكثير نارون از طريق كاشت تخم آن صورت مى‏گيرد. نارون در سنين 20- 15 سال به بعد، هر سال مقدار زيادى تخم مى‏دهد و معمولا كاشت تخم نارون در محل اصلى نتيجه خوب نمى‏دهد و معمول اين است كه تخمهاى آن را پس از برداشت در خزانه در خاك مناسبى مى‏كارند و در حدود يك سانتى‏متر خاك نرم و خوب روى آنها مى‏ريزند. همين‏كه نهالها كمى رشد كردند چون جاى آنها تنگ است به خزانه ديگرى منتقل و با فاصله بيشترى مى‏كارند و پس از 3- 2 سال نهالها را كه رشد كافى كرده ‏اند به محل كاشت اصلى منتقل مى‏نمايند. در مصارف پزشكى و دارويى برگ و بيشتر پوست داخلى نارون يعنى قسمتى از پوست كه به چوب متصل است مصرف دارد كه به شكل تسمه ‏هاى باريك آنها را بسته‏بندى و لوله كرده در بازار عرضه مى‏نمايند

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – تۊ، تۊئَه دار

نام تالشی: تۊ

نام فارسی: درخت توت سفید

نام لاتین: توت Moraceae

درخت توت بومی چین است و در نقاط استپی و شمال ایران کشت میشود وحتی بطور خودرو در جنگلهای شمال ایران پراکنده شده است. توت درختی است که ارتفاع آن به 20 متر و قطرش به یک متر می رسد دارای تنه راست و قائم و پوستی شیاردار، خاکستری مایل به زرد. برگهایش مختلف الشکل، صاف و لوب دار یا دندانه دار، با قاعده نیم قلبی و انتهای تیز است. رنگ آن سبز روشن و براق است و دمبرگ آن بلند می باشد. میوه توت مرکب، استوانه ای یا بیضی شکل کشیده است. پا یک میوه آن کم و بیش بلند و رنگ آن سفید تا شکری و غفائی و حتی جگری تیره دیده می شود و بواسطه رنگ میوه و یا دارا بودن دانه و یابی دانه بودن آن و یا به علت آویزان بودن شاخه ها به واریته های مختلفی تقسیم می شود. برگ توت در بهار برای تربیت کرم ابریشم و در پائیز به مصرف تعلیف دام می رسد. میوه تازه و یا خشک آن مورد توجه است وچوب آن در مصارف مختلف نجاری و خصوصاًَ تهیه تار و در شمال کشور برای طبقه بندی تلنبار و همچنین مال بند برای گاجمه ( گاوآهن محلی) برنج کاری بکار می رود پوست شاخه های جوان برای بسته بندی و بستن پیوند مورد استفاده قرار می گیرد : درخت توت در برابر خشکی بردبار است هم درشمال کشور می روید و در مناطق استپی و نیم خشک بصورت خودرو و به نظر می رسد در گیلان برای تربیت کرم ابریشم توتستانهائی با پایه کوتاه احداث می کنند تا چیدن برگ آنها آسان باشد و هر سال شاخه های آنها را از برابر سینه می برند و آنرا به صورت تتارد در می آورند.

کودها علاوه بر اینکه قدرت مقاومت درختان را در مقابل سرمای شدید به بالا می برند در مقابل آفات و بیماریها آنها را مقاوم تر می کنند. کود کافی و صحیح گل دادن و تبدیلشان به میوه را در بهار تسریع و تولید میوه به مقدار زیاد را مطمئن می کند. به منظور آگاهی از مقدار کود مورد نیاز باید اولاً نوع خاک شناسایی شود ثانیاً مقدار کود موجود در آن را به کمک تجزیه شیمیایی معلوم کرده و مقداری را که باید به خاک اضافه شود نیز محاسبه کرد. مقدار کود ازته 100 کیلوگرم درهکتار به صورت N و همچنین 100 کیلوگرم در هکتار کود فسفر به صورت P2O5 می باشد این کودها را نه یکبار بلکه در چند بار و در فواصل معین همه ساله به باغ توت می دهند. بطوریکه جمع سالیانه آنها 100 کیلو از هر کود در هکتار شود.

ازدیاد درخت توت به دو طریق صورت می گیرد: 1- جنسی 2- غیر جنسی 1- ازدیاد جنسی: میوه های واریته های مختلف توت بین خرداد الی مرداد می رسند درختان توت تقریباً از 5 سالگی شروع به میوه دادن می کنند برای بذرگیری میوه های رسیده رااز روی درخت یا بهتر از زیر آن جمع آوری کرده روی غربال با فشارآب بیشتر بذرها رااز گوشت جدا و در سایه یا گرمای طبیعی اطاق خشک می کنند. روشی که بیشتر توصیه می شود اینست که میوه های رسیده چیده شده را 4 الی 5 روز داخل ظرفی در گرمای اطاق می گذارند تا خوب تخمیر شوند. آنگاه آنها را روی غربالی ریخته به کمک فشار آب شیرودست بذرها را از گوشت جدا کرده و دوباره در داخل اطاق و دور از تابش مستقیم نور خورشید خشک می کنند بهتر است بذر توت را در همان سال اول بکارند زیرا قوه نامیه اش بطور طبیعی تنها 3 ماه حفظ می شود. هرگاه آنرا در دمای پائین تر از 10 درجه سانتی گراد نگهدارند قدرت خود را تا یکسال و حداکثر حتی تا 2 سال حفظ می کنند ولی درصد رشد بذرها به شدت پائین می آید. قوه نامیه بذر توت بسته به واریته های مختلف بین 20 درصد تا 90 درصد متغیر است. هر 100 کیلو میوه توت 2 تا 3 کلو بذر می دهد. در هر کیلو بذر توت حدود 520000 عدد بذر وجود دارد. مقدار بذر لازم برای کاشت آن در هر هکتار حدود 12 کیلوگرم است بذرها را در بهار یا پائیز می کارند مدت لازم برای جوانه زدن بذرهای کاشته شده در گرمای 20 درجه سانتی گراد بین 15 تا 20 روز است. بشرط آنکه در این مدت بستر آن مرطوب نگهداشته شود قبل از کاشت باید به زمین کودهای لازم راداد. پس از جوانه زدن بسترها به یک الی دو هفته سایه بان نیاز دارند. ازدیاد درختان توت به وسیله بذر بسیار ساده و کم هزینه تر از روشهای دیگر است. نکته ضعف تفرق صفات نهال های حاصله است که یکدست نخواهند بود. 2- ازدیاد غیر جنسی: به منظور حفظ خواص مادری آنرا از راههای غیرجنسی زیاد می کنیم. مهمترین راههای ازدیاد غیرجنسی عبارتنداز :

الف) پیوند: عبارتست از انتقال بخش یا جوانه ای از گیاهی که میوه های عالیدارد. بر روی پایه ای ریشه دار با این منظور که گیاه بدست آمده تنها از همان میوه های عالی همه ساله تولید کند. مهمترین انواع پیوند در توت عبارتند از: پیوند شکمی-پیوند اسکنه ای- پیوند مجاورتی- پیوند لوله ای- پیوند روی ریشه که معمولاً پیوندریشه از همه متداولتر بوده و حدود 90 درصد پیوندها به این روش است که در پیوندریشه، ریشه های یکساله را در بهار در ارتفاع 8 الی 10 سانتی متر بریده و پیوندک را نیز مورب از زیر یک جوانه قطع کرده و

بسرعت بین پوست و چوب ریشه فشار می دهند خوب در آنجا جای گیرد. آنگاه محل بریدگیها را نوارپیچ می کنند این کار برای ایجادتماس بین مرسیستم ریشه در نقطه برخورد پیوندک انجام می گیرد. در ازدیاد به وسیله قلمه تمام خواص گیاه مادری حفظ می شود.

قلمه

قلمه زدن دو نوع است: قلمه زدن چوبی و قلمه زدن سبز

قلمه زدن چوبی:از سر شاخه های یکساله به قطر تقریبی 1 تا 3 سانتی متر درهنگام خواب زمستانی قلمه گرفته و در سردخانه ها درگرمای 5 درجه نگهداری می کنندتا گرمای خاک در بهار به 14 درجه برسد. آنگاه آنرا در زمین می کارند هر قلمه باید 4تا 5 جوانه در حال خواب داشته و طول آن به 15 تا 20 سانتی متر برسد

قلمه سبز :شاخه های درختانی که برای قلمه گیری سبز انتخاب شده اند درزمستان طوری هرس می کنند که برایشان تنها 6 تا 7 جوانه باقی بماند این جوانه ها در بهار آینده تولید برگهایی سبز به طول 30 تا 40 سانتی متر و بیشتر می کنند آنها رابه طول 15 تا 20 سانتی متر بریده بجز دو برگ انتهایی بقیه برگها را می چینند و دراردیبهشت یا خرداد روی زمین می کارند

کاشت :درخت توت را می توان در بهار یا پا ئیز کاشت. درنقاط سرد یا یخبندانهای زمستانی معمولاً آنرا در بهار می کارند تا نهال ها از آسیب سرمای شدید زمستانی در امان باشند. زمان کاشت در بهار هنگامی است که هنوز جوانه نزده باشند در مناطق معتدل و گرمسیر خطر سرمازدگی ریشه ها در زمستان وجود ندارد و در پائیز میتوان نهال ها را کاشت درایجاد باغ توت باید نوع درخت، نوع و اندازه و طعم میوه، تعداد نهالها در واحد سطح، موقعیت جغرافیایی محل کاشت و نوع خاک و PHآنرا مورد توجه قرار داد. پس از کود دادن و شخم زدن و آماده کردن زمین ومشخص شدن فواصل درختها از هم ( معمولاً 3 در3 متر) گودالهای 50 در 50 در 50 سانتیمتری حفر و نهال ها داخلشان کاشته میشود اگرخاک اسیدی بود قبل از حفرگودالها و شخم زدن مقداری آهک روی زمین می ریزند تا آن خنثی شود. هنگام کاشت باید دقت کرد تا ریشه ها بطور آزاد داخل گودال جای گیرند. آنرا با پا می فشارند تا تماس لازم بین ریشه و خاک صورت گیرد.

هرس :درهرس درختان توت اولاً همه شاخه های خشک شده و بیمار را بایدبریده و فوراً سوزاند ثانیاً همه شاخه هایی که به سمت داخل تاج رشد کرده اند و ماآنرا نرک می نامیم به دلیل بی بار بودن و بی جهت مصرف کردن مواد غذایی باید هرس شوند .همین نرکها درازدیاد درختان توت می توان استفاده نمود. ثالثاً همه شاخهایی که تاج درخت را بی جهت شلوغ کرده و مانع رسیدن نور به میوه ها می شوند بایدحذف نمود. بهترین زمان برای هرس هنگامی است که برگها ریخته و درخت در حالت خواب زمستانی باشد ولی در صورت لزوم در سایر مواقع نیز می توان درخت توت را هرس نمود

برداشت

توت به صورت خام یا خشک شده مصرف می شود. درخت توت درسال پنجم شروع به میوه دادن می کند و معمولاً از سال هشتم یا نهم به حداکثر میوه دهی خود می رسد و مدتها در این سطح باقی می ماند زمان برداشت محصول هنگامی است که میوه ها از حالت سبزی بیرون آمده مثل شیشه براق می شوند. اغلب همه میوه ها با هم نمی رسند لذا باید آنرا در چند نوبت چید برای چیدن چادر روی زمین در سایه انداز درخت پهن کرده و درخت را اگر تنومند نباشد با دست تکان داده تا میوههای رسیده از شاخه ها جدا شده روی چادر بریزند میوه توت سریعاً باید مصرف شود چون در سردخانه بیش از 2 تا 3 روز قابل نگهداری نیست و اگر بخواهند خشک کنند فوری بایددر آفتاب پهن شود تا مقدار زیادی از آبش را از دست بدهد . میوه خشک شده را بیش از یکی دو سال هم می توان نگهداری نمود. زمان برداشت میوه توت، با شرایط جوی مناطق مختلف تغییر کرده و از نیمه دوم خرداد تا اوایل مرداد ماه است. در مناطق گرم زودترو در مناطق سرد میوه ها را دیرتر می چینند

استفاده غذایی و دارویی

میوه شیرین و مطبوع توت خوراک انسان و برگ آن خوراک کرم ابریشم است. میوه سفید توت را خشک کرده و این میوه‌های خشک با اینکه شیرین هستند اما برای ابتلایان به بیماری قند ضرری ندارند. میوه توت چه خشک و چه تازه خشکی دماغ را برطرف می‌کند و از دوستان کبد و طحال است. جوشانده پوست ریشه و برگ توت ادرار را زیاد می‌کند و شیره برگهای آن به عنوان تب‌بر و التیام دهنده زخم در گذشته استفاده می‌شد. عصاره برگ توت ضد سم قوی است. قند توت باعث چاقی نمی‌شود.

توت سفید از لحاظ غذایی:ميوه اي آبدار ‘ ريز ‘ شيرين و لذيذ است . درخت توت سفيد بزرگ ‘ تنومند وداراي برگهاي پهن است كه در تغذيه كرمهاي ابريشم مورد استفاده قرار مي گيرد. گهواره پرورش اين درخت در چين بوده است و از آنجا به ساير نقاط پراكنده شده است . در چين بيشتر براي خوراك كرم ابريشم اين درخت را پرورش مي دادند. توت سفيد وقتي به ايران آمد با آب و هواي ايران سازگاري نشان داد و ميوه آن پرآب و شهد آگين شد.قسمتهايي كه در تغذيه و پزشكي مورد استفاده قرار مي گيرد عبارتند از : ميوه ‘ برگ ‘ شيره ‘ پوست شاخه هاي تازه. توت سفيد تازه را مي خورند وبراي مصارف زمستان آن را خشك مي كنند.

توت سفيد سرشار از املاح معدني ‘ تانن و ويتامينهاي A وC ‘ ماده اي به نام آلبو مينوئيد ‘ مواد چربي ‘ پكتين و اسيد سوكسينيك مي باشد.اين ميوه به طرز عجيبي وزن را كاهش مي دهد. قند فروكتوز آن باعث برطرف شدن گرسنگي مي شود و فيبر آن سوخت كالريهاي بدن را تسريع مي كند. طبق يافته هاي پژوهشگران فيبرهاي نامحلول موجود در انواع توتها ‘ كالري جذب شده در بدن را كاسته و موجب كاهش وزن مي شوند.هر 100 گرم توت تازه 60 كالري و هر 100 گرم توت خشك 360 كالري انژي توليد مي كند.يكي ديگر از فوايد توت اين است كه با كاهش سموم وآلاينده ها بدن را پاك نگه مي دارد.آنتي اكسيدانهاي موجود دراين ميوه فوايد بسياري براي سلامتي دارند كه يكي از انها كاهش روند بالا رفتن سن است.آنتي اكسيدانها ميزان كلسترول بد را كاهش مي دهند ونيز از بيماريها و مشكلات مربوط به حافظه مثل آلزايمركه با بالا رفتن سن افراد دچار آن مي شوند؛ جلوگيري مي كنند. نقش ديگر آنتي اكسيدانها پيشگيري از سرطان است.علاوه بر اين توت سفيد ملين خوبي است و در سهل كردن جريان ادرار نيز نقش دارد.

مواد غذايي توت سفيد وقتي بهتر جذب مي شوند كه صبح ناشتا يا عصر در فاصله غذايي ظهر و شام خورده شود يعني زماني كه معده از غذا خاليست

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – فݖتݖر

نام تالشی : فݖتݖر

نام فارسی : ازگیل

نام علمی: Mespilus germanica

در استان گیلان وتالش بیشتر دونوع ازگیل می روید که یک نوع آن وحشی است و در کوهستانتالش نی روید که دارای میوه های کوچک خوشمزه است ونوع دیگر آن پیوندی است که درزبان تالشی به پینشا فتر معروف است .ازگیل از حدود سه هزار سال پیش در جنوب دریای خزر در مناطق گیلان و مازندران در ایران کاشت می‌شد و 700 سال پیش از میلاد به یونان و در 200 پ.م به روم رسید. کاشت این میوه از طریق رومیها در بقیه اروپا گسترش یافت.

ازگیل درختچه ای است خاردار و بومی ایران که در همهٔ جنگل‌های شمال ایران و در همهٔ بلندی‌های دامنه جنوبی البرز و مناطق استپی میروید.

ازگیل از حدود سه هزار سال پیش در جنوب دریای خزر در مناطق گیلان و مازندران در ایران کاشت می‌شد و 700 سال پیش از میلاد به یونان و در 200 پ.م به روم رسید. کاشت این میوه از طریق رومیها در بقیه اروپا گسترش یافت.

میوه ازگیل تا دوره ویكتوریا به وفور استفاده می شد اما در دوره های پس از آن كمتر مورد توجه قرار گرفت تا آن كه اكنون جز بخش های كوچكی در اروپا، طرفداران چندانی ندارد. ازگیل در ادبیات كهن اروپا نماد بدكارگی یا تهیدستی نابهنگام است زیرا میوه هایش پیش از رسیدن از درون می پوسند.

میوه ازگیل بسیار سخت و اسیدی است و به همین خاطر تا خوب رسیده نشود قابل خوردن نیست. برای جلوگیری از پوسیده شدن آن بر روی درخت، معمولا میوه ها را زودتر برداشت می كنند و در محل مناسبی انبار می سازند تا برسد.
گوشت ازگیل پس از رسیدن از سفید به قهوه ای تغییر می یابد و كاملا نرم و شیرین می شود و مردم به آن خرمای گیلان نیز می گویند.

میوه های ازگیل را موقعی كه هنوز سفت و نارس اند می چینند و مانند خیارشور درون ظرف های بزرگ یا کوچک می ریزند و سپس ظرف را از آب و اندكی نمك پر می كنند و آن را در جایی خنك نگه می دارند. این فرآورده به همراه نمک و گلپر با لذت فراوان در زمستان خورده می شود.

سایر فراورده ها ی ازگیل
از میوه ازگیل برای پختن مربا استفاده می کردند و که البته امروزه دیگر رایج نیست اما در برخی نقاط دیگر دنیا همچنان از ازگیل مربا و ژله فراهم می سازند

چوب از گیل بسیار محکم است از چوب آن بهترین دسته بیل ها ودسته تبر وداس تهیه میشود هم چنین از چوب آن تالش ها چوبدستی میسازند معروف به فترَه لس است که به عنوان وسیله دفاعی همراه تالش در کوهستان وییلاق ها است چوپانهای تالش از فترَه لس برای مبارزه و دورکردن حیوانات وحشی از رمه بکار می برند .

گونه شناسی

جنس ازگیل دوگونه دارد كه اولی همان ازگیل معمولی با نام علمی Mespilus germanica است. این گونه بومی جنوب غربی آسیا و احتمالا جنوب شرق اروپا است اما منشاء آن را ایران می دانند. گونه دیگر M.canescens، اخیرا به سال۱۹۰۰ در آمریكای شمالی كشف شده است.
قطر میوه در گونه های وحشی به 2.5 سانتی متر و در ارقام پرورشی به ۵.5 سانتی متر یا بیشتر هم می رسد. گیاه ازگیل به شكل درخت پاكوتاه یا بوته های بلند است و متعلق به خانواده رزها است.
بلندی درختچه های ازگیل به ۸ متر هم می رسد. برگ های پهنی به رنگ سبز تیره، بیضی شكل به طول ۶ تا ۱۵ سانتی متر و به پهنای ۳ تا ۴ سانتی متر دارد. برگ ها پیش از خزان شدن به رنگ قرمز درمی آیند. گل های سفید پنج گلبرگی آن در بهار شكوفه می دهند. گل های ازگیل هرمافرودیت هستند یعنی هم دارای اندام های نر و هم اندام های تولید مثلی ماده اند و توسط زنبورها گرده افشانی می شوند. گیاه ازگیل خودبارور است.

ازگیل در مكانی سایه روشن در جنگل های آفتابگیر رشد می كند و خاك مرطوب، سبك و شنی با خاك برگ یا خاك سنگین رسی و به خوبی زهكشی شده را می پسندد.
بذرهای ازگیل بسیار سفت و محكم و نفوذ ناپذیرند به همین خاطر بعید است در همان سال اول تا پیش از گذراندن دو زمستان جوانه بزنند.
برای كشت تجاری آن معمولا بذرها را برای مدت كوتاهی در اسید سولفوریك می خوابانند تا پوسته بذر باز شود البته این كار بایستی با دقت زیاد انجام شود وگرنه بذر آسیب می بیند. باغداران خانگی می توانند به جای اسید، بذرها را به مدت ۲۴ ساعت در آب گرم بگذارند و سپس به مدت ۲ تا ۳ ماه در محلی سرد با دمای ۱ تا ۵ درجه سانتی گراد نگه دارند.
همچنین ازگیل را می توان به درخت گلابی پیوند زد.

مصارف دارویی ازگیل
میوه ازگیل علاوه بر مصارف خوراكی دارای كاربردهای دارویی نیز هست. خواص دارویی ازگیل از روزگاران بسیار دور مورد توجه بوده بقراط ازگیل را برای مبتلایان به ترشی معده و مدفوع سوزان و عوارض تب نافع می‌پنداشت .
گوشت آن مسهل و برگ هایش بندآورنده خون اند. آبسه دهان و گلو و آنژین را نیز میتوان با جوشانده ی برگ ازگیل درمان کرد.
دانه های ازگیل حاوی اسید هیدروسیانیك سمی اند. از پوست تنه آن نیز به جای گنه گنه در درمان مالاریا استفاده می شود اما چندان تایید شده نیست

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ئه‌نجیل

نام تالشی : ئه‌نجیل

نام فارسی : انجیر

نام علمی : Ficus carica

دراستان گیلان وتالش بیشتر سه نوع اجیر یافت میشود یکی ایسپییَه انجیل است که که اواخر تابستان میوه می دهد دیگری سه وارَه انجیل است که در سال چند بار میوه می دهد وسومی سییا انجیل است که آنهم قبل از انجیل سفید میوه می هد انواع وحشی هم در جنگلها می روید که کمتر خوشمزه است درزبان تالشی به انجیل کال ،کفتک یا زفتک می گویند .

انجیر در آسیا رویش می کند. امروزه بیشتر از 600 نوع متفاوت انجیر وجود دارد. انجیر خشک محتوی مقدار زیادی قند( در حدود 60 درصد) می باشد. این دلیل خوبی است برای آن که ورزشکاران از انجیر استفاده می کردند.

رومی ها انجیر تازه را به برده هایشان می دادند، برای آن که آن ها بتوانند بهتر کار کنند. انجیر خشک در آن زمان خیلی کم مصرف می شد. انجیر از درختی به نام فیکوس( Ficus) می روید.

انجیر یک میوه شیرین می باشد. محتوی مقدار زیادی هسته است و غالبا خشک مصرف می شود. انجیر تازه بسیار خوشمزه می باشد و از آن مربا و ترشی درست می کنند.

پوست انجیر بسیار نرم است و به همین خاطر نگهداری و انتقال آن بسیار مشکل می باشد.

در کشورهای گرمسیر، انجیر به صورت خشک صادر و ذخیره می شوند.

انواع مختلف انجیر، دارای برگ های متفاوتی می باشد.

درخت انجیر در حدود 6- 5 متر می باشد. درخت انجیر برگ های سبز و خاکستری رنگ دارد. میوه درخت انجیر، زرد رنگ می باشد. درخت انجیر تا 20 سال میوه می دهد.بر طبق تحقیقات سازمان خواربار آمریکا، ایران دومین کشور بزرگ صادر کننده انجیر می باشد.

انجیر تازه را از اوایل خرداد تا اوایل شهریور می توان یافت. اما انجیر خشک را در هر زمان که میل داشتید، می توانید پیدا کنید. تالشها از انجیر مربایی به نام خمس درست می کنند که بسیار خوشمزه است .

حال فواید انجیر را برای شما بیان می کنیم:

1- کاهش فشار خون
انجیر منبع خوب پتاسیم می باشد و همان طور که می دانیم، پتاسیم، عنصری است که برای کنترل فشار خون به کار می رود. کمبود پتاسیم، مخصوصا وقتی که غذاها دارای مقدار زیادی سدیم(نمک) باشند، می تواند موجب بالا رفتن فشار خون شود.

2- کاهش وزن
انجیر، منبع خوبی از فیبرهای غذایی می باشد. فیبر، اثر مفیدی بر کاهش وزن دارد و گرسنگی را به تاخیر می اندازد.

3- جلوگیری از سرطان سینه
به خاطر داشتن فیبر بالا، از ابتلا به سرطان سینه جلوگیری می کند.

4- بالا برنده تراکم استخوان
انجیر دارای مقدار زیادی کلسیم (79 میلی گرم در 224 گرم انجیر) می باشد. تحقیقات نشان داده است که کلسیم در انجیر به همان اندازه کلسیم موجود در شیر می باشد.
کلسیم، به عنوان بالا برنده تراکم استخوان شناخته شده است. به علاوه، پتاسیم موجود در انجیر، دفع ادراری کلسیم را کاهش می دهد. پس انجیر یکی از بهترین ها برای افزایش تراکم استخوان می باشد و از پوکی استخوان جلوگیری می کند.

5- جلوگیری از ضعف عضلات
مطالعات نشان داده است که افرادی که روزانه 3 عدد یا بیشتر میوه مصرف می کنند، ضعف و انحطاط عضلانی کمتری دارند.

6- انجیر منبع خوبی از منیزیم نیز می باشد.

7- ملین و ضد یبوست است.

8- به بهبود سرفه و نفس کشیدن راحت کمک می کند.

9- انجیر تازه مقدار کمی ویتامین C دارد و بهترین منبع(نسبت به دیگر میوه ها) ویتامین B6 می باشد.

10- انجیر برای هضم بهتر غذا بسیار مفید است. برای کم خونی مفید است.

11- انجیر برای افراد دارای کلسترول بالا و اسید اوریک بالا ، بسیار مفید است.

12- تشنگی را از بین می برد.

13- انجیر به عنوان دارویی برای تولید انرژی و قوی شدن به کار می رود.

14- انجیر برای افرادی که رشد غیر طبیعی دارند، بسیار مفید می باشد.

15- از سرطان روده جلوگیری می کند. انجیر جلوی رشد سلول های سرطانی را می گیرد.

16- آنتی اکسیدان زیادی نسبت به سایر میوه ها دارد.

17- امگا 3 و امگا 6 دارد. پس برای سیستم اعصاب، مغز و قلب بسیار مفید می باشد.

18- سدیم کمی دارد.

19- انجیر برای بهبود سردرد، دندان درد ، تهوع، تب، نقرس، گوش درد ، سوختگی، معده درد، ورم چرکی(آبسه) ، بیماری های ریوی و بیماری های مقاربتی مفید است.

فواید انجیر خشک

1- انجیر خشک درمان کننده نفخ و باد معده می باشد.

2- انجیر خشک نسبت به انجیر تازه، 5 برابر بیشتر کالری دارد.

3- انجیر خشک دارای مقدار زیادی آهن می باشد.

فواید شیره انجیر

1- شیره انجیر داروی خوبی برای افسردگی می باشد.

2- شیره انجیر، از بین برنده زگیل می باشد.

خواص برگ انجیر

ممکن است با خودتان فکر کنید که برگ انجیر به چه دردی می خورد. در بعضی از کشورها، برگ انجیر، جزوی از غذا می باشد.

1- برگ انجیر برای دیابتی ها مفید است و مقدار انسولین تزریقی مورد نیاز برای شخص دیابتی را کم می کند.

2- برگ انجیر را به آب جوش اضافه می کنند و به عنوان مرهم برای درد به کار می برند.

3- برگ انجیر به پایین آوردن تری گلیسیرید خون کمک می کند.

روش تکثیر انجیر

درخت انجیر را با انواع مختلف وروش تکثیر نباتات چه جنسی و چه غیر جنسی می‌توان زیاد کرد. در ازدیاد بوسیله بذر هیچ‌گاه درخت جدید شبیه به پایه مادری نخواهد بود و به همین جهت نیز جز برای تحقیقات علمی و پیدا کردن انواع جدید از این طرز ازدیاد استفاده نمی‌کنند. برای ازدیاد درخت انجیر از نظر ایجاد باغ به منظور بهره‌برداری فقط از طرق مختلف غیر جنسی استفاده می‌شود.

طرق مختلف غیر جنسی که بیشتر در تکثیر درخت انجیر بکار می‌روند عبارتند از: قلمه، پاجوش، خواباندن شاخه و پیوند. بین این طرق، ازدیاد بوسیله قلمه بیش از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ازدیاد درخت انجیر بوسیله قلمه باید از درخت سالم و قوی و شاخه رسیده انتخاب و تهیه شود.مانند سایر گیاهان هرس این درختان برای سلامتی آن‌ها لازم است. این سبب بزرگ‌تر شدن میوه می‌شود. درخت انجیر را در فصل پاییز بعد از اولین سرمازدگی هرس کنید

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش –لێلێکی فݖره‌نگی

نام تالشی : لێلێکی فݖره‌نگی

نام فارسی : آقا قیا معمولی

نام علمی : Robinia pseudoacacia
خانواده : Leguminosae

درخت اقاقیا درختى است با گل‌هاى زیبا و برگ‌هاى آن در بهار بسیار زیبا به رنگ ‌سبز جالبى بیرون مى‌آید. درخت اقاقیا از جمله درختان مقاومی است که به منظور زیبا سازی فضای سبز و کنترل فرسایش خاک و احیای اراضی کشت می شود و می تواند مشکل کمبود نیتروژن خاک را نیز مرتفع نماید .بلندى آن 27 – 10 متر است، خاردار مى‌باشد. برگ‌ها متناوب ‌و دیر خزان متشکل از برگچه‌هاى کوچک متقابل شانه‌اى فرد، بیضى شکل که سطح ‌زیر آن سبز خاکسترى و روى آن سبز تیره است. شاخه‌هاى جوان آن شکننده، گلهاى‌ آن ‌که از 6 – 4 سالگى شروع و ظاهر مى‌شود معمولا هر ساله در اواخر اردیبهشت‌ماه‌ (در مناطق معتدل) بیرون مى‌آید. رنگ آن ها سفید خوشه‌اى است و این گل ها بسیارمعطّر مى‌باشد. میوهء آن غلافى به رنگ قهوه‌اى است به طول حدود 8 سانتیمتر وعرض یک سانتیمتر که در آن 12 – 15 دانه گرد پهن نازک قرار دارد و معمولا در آبان‌ماه مى‌رسد. گل اقاقیا به سبب نوش فراوانى که دارد جاذب زنبور عسل است.درخت سریع الرشد و خزان پذیر با تاج گسترده و برگهایی مرکب از 23ـ11 برگچة بیضوی به رنگ سبز تیره که خوشه های آویخته گلهای معطر و سفید رنگ آن در اواسط بهار و اول تابستان ظاهر می شوند. گلها شبیه گل نخود بوده و عطر آنها در فضا می پیچد. حداکثر بلندی 25 متر و گستردگی درخت به 15 متر می رسد.

اقاقیا داراى واریته‌هایى با گل هاى قرمز و ارغوانى نیز مى‌باشد. تکثیر اقاقیا از طریق بذر به سهولت انجام مى‌گیرد و نهال‌هاى جوان 3 – 2 هفته پس از کاشت ظاهر مى‌شوند.

اقاقیا داراى ریشه‌هاى عمیق پراکنده و از درختان بسیار مقاوم به خشکى است. بدیهى است در مناطق با آب و هواى خشک رشد آن بطئى خواهد بود.

نیازها

مکان آفتابی، در هر نوع خاک حتی خشک و فقیر به شرط آنکه غرقاب نباشد رشد می کند. شاخه های درخت شکننده هستند و ممکن است در اثر بادهای شدید آسیب ببینند. حداقل دمای قابل تحمل ان 15ـ درجه سانتیگراد است.

کاربرد
جهت کاشت در پارکهای جنگلی و شهری، جنگلکاریها و باغچه های بزرگ مناسب است.

ازدیاد
از طریق کاشت بذر و یا جدا کردن و کاشت ریشه جوشها در فصل پاییز و یا قلمه های ریشه در فصل زمستان امکان پذیر است.

جنبه های زیبایی: گل

کاربرد: سایبان، خیابان (نواحی نامساعد)، پوشش فوری، کنترل فرسایش و آمایش خاک.

این گیاه گرما و سرمای شدید را تحمل کرده و در خاک های خشک و ضعیف خوب رشد می کند. بیشترین کاربرد آن در طراحی فضای سبز، برای کنترل فرسایش خاک است، اماغالباً در نواحی نامساعد به عنوان درخت سایه افکن یا خیابانی نیز بکار می رود. واریته های متعددی از این گیاه شامل انواع بدون خار و مجنون موجود است. واریته گل صورتی، دارای گل های صورتی رنگ معطر، از گونه نام برده، بیشترکاشت می شود.

خصوصیات گیاهی

ارتفاع: ۲۴ تا ۱۲ متر(۳۰متر) قطر تاج پوششی: ۱۸ تا ۹ متر

درختی است با حالت رشد غیر قابل پیش بینی،غالباً چند تنه ای، دارای تاجی با فرم باز کروی و نامنظم و شاخه های افراشته به سمت بالا. پوست تنه خاکستری تیره، خشن و ترک خورده و دارای برجستگی است.

برگ: مرکب و متناوب، به طول ۱۰-۱۵ سانتیمتر و متشکل از ۷-۱۹ برگچه کامل دوک گرد به طول ۲٫۵-۵ سانتیمتر هستند. آنها هنگام بازشدن سبز، زرد و در پائیز به رنگ سبز تیره در می آیند.

گل: گل های بسیار معطر، پروانه آسا بطول ۲ سانتیمتر و سفید رنگ، در قسمت گردن لکه های زرد دارند وبه شکل گل آذین های خوشه ای به طول ۱۰-۱۵سانتیمتر هستند.اردیبهشت – خرداد

میوه: نیام های لوبیایی شکل قهوه ای مایل به قرمز، به طول ۱۰-۲٫۵ سانتیمتر و عرض ۱٫۵ سانتیمتر که در پائیز و زمستان پایا هستند.

سیستم ریشه ای: ریشه های گسترده و فیبری با عمق متوسط و گره های تثبیت کننده نیتروژن و بسیار تهاجمی هستند.

سرعت رشد : سریع

نیاز های طبیعی

آب و هوا: گرما، سرما و شرایط کویری را تحمل می کند. انطباق پذیر.

خاک: خاک لومی عمیق بازهکش خوب و تا حدی آهکی را ترجیح می دهد. خاک های ضعیف، قلیایی یا شنی و خشکسالی را تحمل می کند. تابش مستقیم آفتاب در گرم ترین نواحی را تحمل می نماید. دود و گرد و خاک را تحمل می کند.

نگه داری:

هرس: هرس شدید را تحمل می کند. درخت را در جوانی هرس کنید تا فرم دلخواه را پیدا کنید. سپس سالانه برای شکل دادن هرس نمایید.

آبیاری: توجه خاصی لازم نیست.

تغذیه: توجه خاصی لازم نیست.

آفات و بیماری ها: چوب خوار: در فروردینماه، اردیبهشت یا خرداد با سم روغنی سم پاشی کرده، سه هفته پس از اولین نوبت، این کار را تکرار نمایید. شته: (نیکوتین، لیندین، یا مالاتیون) در هنگام نیاز سم پاشی کنید و برگ های آلوده را معدوم نمایید.

عیوب: فرم رشد قابل پیش بینی نیست. شاخه ها شکننده اند. ریشه ها تهاجمی هستند.

Robinia neomexicoura(اقاقیا نیومکزیکو)، درختی است کوچک که تاارتفاع ۷٫۵متر رشد می نماید گل های آبی،صورتی یا بنفش فام آن از اردیبهشت تا تیر شکوفا می شوند.

نیازهای طبیعی و پرورشی مشابه اقاقیا معمولی را دارد وبه همان مقاصد در طراحی فضای سبز به کار می رود.

با بهره گیری سایت گل و گیاه

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش –ئه‌نبه

نام تالشی : ئه‌نبه

نام فارسی : ازگیل ژاپنی

نام علمی: Eriobotrya japonica

نام انگلیسی: Loquat, Japanese medlar, Japanese plum, Chinese plum

خانواده:گلسرخیان (Rosaceae)

ازگیل ژاپنی درختچه ای متراکم است با شاخه های گسترده و تاج کروی که ارتفاع آن پس از سال ها عمر، به 5 الی 10 متر و قطر تاج پوششی آن نیز به 5 الی 10 متر می رسد. فرم طبیعی آن متقارن است و بخاطر هرس پذیری اش، چنان که گفته شد کاربرد بسیاری در طراحی فضای سبز دارد.

برگ های ازگیل ژاپنی به طول 12 الی 20 سانتیمتر و پهنای 5 الی 10 سانتیمتر به صورت مجتمع بر شاخه می رویند؛ ساده، متناوب کمی دندانه دار هستند و سطح آنها شیاردار است. براق و به رنگ سبز تیره هستند و سطح زیرین آنها کمرنگ تر و پوشیده از کرک های مسی رنگ است. برگ های تازه روییده رنگ سبز کمرنگ تری دارند و که در کنار برگ های مسن تر و تیره تر جلوه چشم نوازی به این درخت می بخشند.

بیشتر بخوانید

گل های سفید و کمی معطر ازگیل ژاپنی معمولا از آبان تا دی ماه با قطر 1 سانتیمتر بر گل آذین های 12 الی 15 سانتیمتری در انتهای شاخه ها شکوفا می شوند. ولی بسته به رقم این زمان فرق می کند. میوه ها تقریبا سه ماه بعد از گل دهی می رسند. در بعضی از ارقام میوه اول بهار و در بعضی اوایل تابستان می رسد.

میوه گلابی جنگی، مدور و گلابی مانند به رنگ زرد نارنجی، کمی معطر و در خوشه های 3 الی 10 تایی می رویند. این میوه ها آبدار و خوش طعم و کمی ترش هستند و حدود 2 الی 5 سانتیمتر طول دارند. ارقام زیادی از این درختان وجود دارد که تعدادی فقط برای تولید میوه هایی با کیفیت بهتر ایجاد شده اند.

از برگ این درخت چای با خواص درمانی تولید می شود.

بهتر است این درختان را هرسی سبک کرد تا میوه دهی آن کاهش نیابد. همچنین می توان از این درختان برای ساخت پرچینی جذاب استفاده کرد.

نیازمندی های محیطی

خاک:

ازگیل ژاپنی در بیشتر خاک ها از سبک شنی تا سنگین رسی به شرط داشتن زهکش خوب رشد می کند. در خاک های آهکی هم می تواند رشد کند ولی به خاک های شور مقاوم نیست.

به کوددهی در حد معمول احتیاج است. در صورتی کوددهی زیاد، گلدهی کاهش می یابد. اگر هدف میوه دهی نباشد می توان کمی کوددهی را بیشتر کرد. می توان با یک کودی مثل 6-6-6 و سه بار کوددهی در فصل رشد، نیاز گیاه را بر طرف کرد.

آبیاری:

به آبیاری در حد معمول نیاز دارد و رطوبت پایدار خاک به رشد آن کمک می کند. هر چند درختان استقرار یافته چند ساله به خشکی مقاوم هستند. این درختان نسبت به ماندن آب در پای خود حساس هستند.

نور:
به نور مستقیم آفتاب مخصوصا برای میوه دهی نیاز دارد. و در نیم سایه هم به خوبی رشد می کند. حتی این گیاه را در یک پاسیو پرنور هم می توان نگه داشت.

دما:

این درختان تا سرمای منفی 10 درجه هم زنده می مانند اما گل و میوه در دمای نزدیک به صفر از بین می روند. در صورت کاشت در گلدان، می توان این گیاه را در زمستان به داخل خانه آورد و همانند یک گیاه آپارتمانی از آن استفاده کرد.

تکثیر:

به راحتی می توان از طریق بذر آن را تکثیر کرد. البته وقتی هدف استفاده از گیاهی زینتی باشد این روش معقول است.

در صورتی که هدف میوه باشد باید از ارقامی استفاده کرد که کیفیت میوه آن ها از نظر طعم

چه از نظر سایز و یا کوچک بودن دانه ها، بهتر باشد. در این حالت برای تکثیر، از قلمه چوبی رقم مورد نظر استفاده می کنند.

برای داشتن درختان میوه ای با قد کوتاه، می توان از پیوند رقم مورد نظر بر روی پایه درخت “به” استفاده کرد. استفاده از روش پیوند باعث می شود درختان 3-2 سال بعد به بار بنشینند؛ که برای درختان تولید شده از بذر این زمان 8 سال به طول می انجامد.

رمضان نیک نهاد با بهره گیری سایت گل و گیاه

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ساگلَه ، سییا گلَه

نام تالشی : ساگݖله

نام فارسی : بلوبری

نام علمی: Vaccinium corymbosum

گل های سفید رؤیایی در بهار، میوه های زیبا و دلربا و برگ های سبزتیرۀ براق در تابستان، برگ های قرمز آتشین در پاییز و شاخه های لخت با سایه های رنگ قرمز؛ موجب شده بلوبری در چهارفصل سال در باغچه جلوه گری کند. پرنده ها و پروانه ها هم به هوای گل های ریز سفید و همین میوه های خوشمزه خودشان را به باغچه می رسانند، در واقع برای چشیدن طعم میوه ها باید با پرنده ها رقابت کرد. ناگفته نماند ترکیب رنگ های سورمه ای/بنفش و سبزش در فصل های گرم حس خنکی؛ و نمای آتشین آن در فصل سرما، حس گرما و حرارت در بیننده ایجاد می کند.

بیشتر بخوانید

گل های زنگوله ای شکل سفید یا سفید-صورتی، زیبا و مومی آن اردیبهشت ماه بر شاخه ظاهر می شوند. برای تقویت گیاه برای رشد بیشتر، بهتر است در سال اول کاشت و سال بعد از آن، گل ها پیش از تبدیل شدن به میوه از شاخه چیده شوند.

میوه بلوبری به قطری حدود 2 سانتیمتر یا کمتر و ابتدا به رنگ آبی روشن است. زمان رسیدن میوه ها اوایل مردادماه است و رنگشان تا این زمان رفته رفته تیره تر و به سورمه ای مایل می شود.

برگ های بلوبری بیضی شکل و حدود 8.5 سانتیمتر هستند و در فصل خزان به رنگ قرمز در می آیند.

درختچه بلوبری تا ارتفاعی حدود 2.5-1.5 متر قد می کشد. امروزه ارقام زیادی از این گیاه تولید شده است که غیر از تفاوت در ارتفاع این ارقام -که بعضی تنها 60 سانتیمتر رشد می کنند- مهمترین تفاوت زمان میوه دهی آن ها است. با کاشت ارقام متفاوت در کنار هم، می توان هم میزان محصول را افزایش داد و هم زمان برداشت را طولانی کرد.

ریشه های بلوبری ظریف است به همین دلیل استفاده از مالچ برای این گیاه بسیار مفید است. هم مانع رشد علف ها می شود و هم رطوبت خاک را حفظ می کند. گیاهان کاشته شده تا سال سوم نیاز به هرس ندارند و در سال های بعدی با هرس سبک و یا قطع بعضی از ساقه های قدیمی، هم گیاه را جوان نگه می داریم و هم کیفیت و کمیت محصول را کنترل می کنیم.

عمر این درختچه بسیار زیاد است و بین 40-60 سال عمر می کند.

میوه ای که اغلب به نام بلوبری می شناسیم متعلق به گونه V.corymbosum است؛ البته گونه های دیگر جنس Vaccinium هم به نام (بلوبری) معروف هستند.

V. Arctostaphylos گونه ای از این جنس است که در جنگل های گیلان می روید و میوه آن هم به رنگ ارغوانی تیره است. نام آن سیاه گیله یا قره قات است.

نیازمندی های محیطی
خاک:

این گیاه اسید دوست است و برای رشد خوب به خاکی اسیدی نیاز دارد. همچنین به زهکشی عالی نیاز دارد. می توان خاک های قلیایی را با اضافه کردن تدریجی سولفور، اسیدی کرد و همچنین از کود سولفات آمونیوم برای کود دهی این گیاه استفاده کرد تا علاوه بر کود دهی، خاک نیز اسیدی بماند. توجه کنید این گیاه به کوددهی بیش از حد نیاز، حساس است.

اضافه کردن خاک برگ یا پوسته درختان به ترکیب خاک این گیاه به همراه پرلیت یا شن ترکیب مناسبی ایجاد می کند.

آبیاری:
ریشه های این گیاه ظریف است. از این رو در صورتی که آبیاری زیاد باشد یا به خاطر زهکش نامناسب خاک، آب اضافی در ریشه ها بماند، گیاه صدمه می بیند و همچنین در صورت خشکی کشیدن گیاه، ریشه های ظریف آن از بین می رود. حفظ همیشگی رطوبت در فصل رشد برای این گیاه لازم است.

نور:

با این که در مکان های نیم سایه هم به خوبی رشد می کند ولی برای میوه دهی زیاد به نور مستقیم آفتاب در حدود سه چهارم روز نیاز دارد. در مناطق خیلی گرم بهتر است نور مستقیم آفتاب عصر به آن نتابد.

دما:
این گیاه متعلق به مناطق سردسیر است و برای میوه دهی، نیاز سرمایی آن باید تأمین شود؛ بسته به ارقام مختلف (از 300 تا 1000 ساعت سرمادهی) مورد نیاز است. معمولاً دمای زیر 7 درجه، دمای سرما دهی به حساب می آید. بنابراین برای کاشت در نقاطی که دمای زمستان در تعداد روزهای کمی به زیر 7 درجه می رسد، گیاه مناسبی نیست. مقاومت این درختچه به یخبندان زیاد است و برخی ارقام حتی تا منفی 40 درجه خشک نمی شوند.

تکثیر:

تکثیر این گیاه از طریق کاشت بذر امکان پذیر است. تکثیر بلوبری با استفاده از قلمه چوب نرم یا چوب سخت هم امکان پذیر است.

با بهره گیری سایت گل و گیاه

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ۏیز / ۏوز

نام تالشی : ۏیز / ۏوز

نام فارسی : گردو (فارسی دری: چهارمغز،

نام علمی : Juglans regia

گردو گیاهی درختی یا درختچه ای است که ارتفاع آن تا ۲۵ متر هم می رسد.دارای تنه صاف با رنگ نقره ای و در برخی گونه ها , خاکستری,برگ ها به شکل مرکب شانه ای بوده و معطر می باشد. گردو یک پایه و جدا گل می باشد و گل آذین نر آن شاتون بوده که به صورت آویزان بوده و طول آن ۸ الی ۱۰ سانتی متر است.این گیاه در تمام روستاهای تالش نشین رواج دارد حتی برخی از نواحی تالش معرف به سرای گرو بود .(ویزَه کیلَه )علاوه بر بهره فراوان از گردو در بین تالش ها بازی با گردو می کنند که معروف به ووزَه مزا است

گل های نر از قاعده شاخه های سال قبل به وجود می آیند.گل های ماده در دستجات ۲ الی ۳ تایی و در شاخه های سال جاری به وجود می آید. گامت های ماده گردو دگر گشن است گرده افشانی آن به وسیله باد انجام می شود و حشرات در آن نقشی ندارند. گل دهی در اوایل بهار قبل از ظهور برگ ها اتفاق می افتد.میوه ان به صورت شفت می باشد یعنی دارای درون بر سخت و چوبی می باشد.

تاریخچه:

طبق افسانه های باستان زمانی که خدایان متولد شدند غذایشان گردو بود و همچنین از دیرباز به خواص دارویی آن نظیر خواص ضد عفونی کنندگی و ضد قارچ بودن آن اطلاع داشتند. دم کرده برگ آن برای رفع سرماخوردگی , خستگی , بیماری پوستی و همچنین رفع ورم پلک های چشم استفاده می شود.پوست میوه(قسمت گوشتی) ان سرشار از تانن می باشد که در درمان اسهال های مزمن, درمان کم خونی و همچنین پوست آن حاوی اسید های آلی و مواد معدنی بالایی می باشد.

مغز گردو دارای پروتئین،قند ،آب و ویتامین، املاح معدنی و همچنین مواد چربی است. مقدار فسفر موجود در گردو با ماهی و برنج و حتی تخم مرغ نیز برابری میکند. برگ و پوست گردو مقوی و تصفیه کننده خون است . برگها و پوست آن بخصوص بخاطر مادهءتلخ و تانن آن در مداوای بیماریهای جلدی و خنازیر مفید واقع می شوند .

تاریخچه پرورش گردو به زمانهای بسیار دور و نامعلوم بر می گردد. گفته می شود که گردو در باغ شاه سلیمان پرورش داده می شد. در ایران قدیم گردو در معامله پایاپای بکار برده می شد که از این طریق به کشورهای مصر بیزانس ، ایتالیا و حتی کشورهای اروپائی و دنیای جدید انتشار یافته است. پایه های وحشی گردوی ایرانی در منطقه کوههای کارپاتیان (Carpathian mountains) در شرق اروپا، سرتا سر ترکیه ، عراق ، ایران ، روسیه جنوبی و افغانستان تا شمال غربی هیمالیا یافت شده است. بنابراین می توان گفت منشاء گردو ایران و مناطق اطراف آن می باشد که سپاه اسکندر در بازگشت خود آنرا به اروپا برده است. گردو درختی یک پایه و دارای برگهایی مرکب از برگچه های فردو بزرگ است. سنبله گلهای نر آن وضع آویخته دارد. ولی گلهای ماده آن دارای وضع قائم بر روی شاخه ها است. هر گل نر آن دارای پوششی مرکب از ۳ تا ۴ قطعه فلس مانند است که تعداد زیادی پرچم را از خارج فرا می گیرند در وسط پرچم ها نیز معمولاً اثر مادگی رشد نیافته دیده می شود. مجموعه گلهای ماده درخت گرد و هیچ وقت از ۲ تا۴ تجاوز نمی کند. هر گل ماده آن دارای پوششی کوچک از خارج می باشد این پوشش همراه با زوائد بزرگ و کوچک زیر گل (براکته و براکتئول) به تخمدان پیوسته است. گلهای ماده، مادگی ۲ برچه ای دارند که مجموعاً تخمدانی یک خانه و به وضع تحتانی به وجود می آورند. قسمت آزاد مادگی نیز به ۲ کلاله پهن و دور از هم ختم می شود. میوه آن شفت مانند و دارای میان برگوشتی و محتوی مواد تلخ است. میاه برگوشتدار میوه، فقط در گردوی تازه که همه قسمتهای میوه را در بر دارد، دیده می شود درون برگردو ، سخت و شکننده است و درون آن دانه مرکب از ۲ لپه حجیم با اندوخته فراوان از مواد روغنی‏، جای دارد. – ارقام گردو عبارتند از : رقم سر (Serr)، رقم فرانکوت (Franquette)، مایت (Mayette)، پاریزین (Parisienne)، سجنو (Sejnovo)، هارتلی (Hartly)، پاین (Payne) ، اشلی (Ashley) ، سان لند (Sunland) ، چیکو (Chico) ، وینا (Vina) ، هاوارد (Howard) ، پدرو (Pedro) ، چاندلر (Chandler)، ته هاما (Tehama)

طبقه بندی گیاهی:
گردو با نام علمیJuglans از خانواده ی Juglandaceae است. نام علمی این جنس از کلمه لاتین Jovis-Glans به معنی فندق ژوپیتر گرفته شده است.
انواع این درخت در چین ،ژاپن،فرانسه و آمریکا کشت می شود مهمترین گردوهای موجود دردنیا معروف به گردو ی ایرانی است . زیرا ابتدا از ایران به خاور میانه و از آنجا به یونان و روم و سپس به انگلستان و بعد به امریکا برده شده است. گردو ی ایرانی تنها گونه ای از این خانواده است که مغز آن از نظر خوراکی مصرف اقتصادی دارد .
گردوی معمولی درختی است یک پایه که بلندی آن از ۱۰ تا ۲۵ متر متغییر است،گردو دارای برگهای مرکب شانه ای است و درختی یک پایه است که گلهای نر و ماده روی یک درخت به صورت جدا گانه ظاهر می شوند.
گامت های ماده گردو دگر گشن است گرده افشانی آن به وسیله باد انجام می شود و حشرات در آن نقشی ندارند.

پراکنش جغرافیایی:

درخت گردو از درختان بسیار با ارزش و از پهن برگان است که در بسیاری از نقاط جهان در نیمکره شمالی از مرکز تا شرق اروپا و قفقاز و شمال و مرکز ایران تا دامنهای هیمالیا و کشور چین و ژاپن و همچنین گونه هایی از آن در آمریکای شمالی و جنوبی به طور طبیعی می رویند و کاشته می شوند. تنها جنگل طبیعی باقی مانده از این محصول در دنیا هم اکنون در قرقیزستان و در شرایط بسیار خوب موجود است .
در ایران کاشت گردو از دره گز و مغان در شمال کشور تا اقلید فارس در جنوب و از ارتفاعات جنوب غربی ارومیه تا کوه تفتان در جنوب شرقی بین طولهای جغرافیایی ۴۵تا ۶۵ درجه به خوبی می رویند ولی بهترین بازدهی مربوط به باغهایی است که در ارتفاعات دامنه های البرز، خراسان ، آذربایجان و دامنه های زاگرس ( به ویژه تفرش،گلپایگان و تویسرکان ) قرار دارند . همچنین اطراف کوههای لاله زار و جبال بارز منطقه ایاست که از مراکز عمده گردو کاری کشور به حساب می آید.

ارقام:
گردوهایی که در نقاط گردو خیز ایران کاشته شده اند از گونه گردی معمولی یا Juglans هستند. رقم های این گونه از نظر باغبانی هنوز کاملاٌ مشخص نشده اند. این گردوها در نقاط مختلف ایران با نام های گونگون محلی نامیده می شوند.
با وجود تفاوت های ظاهری ،ممکن است برحی از انواع ،رقم واحدی باشند ولی نام های گوناگون داشته باشند. با این توصیف مهمترین انونع گردو که در ایران کاشته می شوند عبارتند از :
گردوی کاغذی ، سنگی ، ماکویی ، سوزنی ، نوک کلاغی ، ضیا آبادی ، خوشه ای ،سبزوار ،
آمیخته خراسان ،مازندران ، شهمیرزاد ، قزوین و طالقان ، آذربایجان ، همدان وتویسرکان ، سایر مناطق .
سطح زیر کشت گردو در جهان:
بر اساس اطلاعات سازمان خواربار جهانی (FAO) در سال ۱۹۷۷، سطح زیر کشت گرئو جهان ۵۱۸۴۹۰ هکتار بوده است که نسبت به سال گذشته یک درصد کاهش ونسبت به سال ۱۹۸۸(سال پایه) ۲۲درصد افزایش داشته است .
از سال ۱۹۸۸تا۱۹۹۷در یک دوره ده ساله سطح زیر کشت گردو در جهان بهطور کلی سیر صعودی داشته است . در آغاز دوره مورد بررسی (سال پایه) سطح زیر کشت گردو جهان ۴۲۳۲۷۱ هکتار بوده که در سال ۱۹۹۷به ۵۱۸۴۹۰ هکتار رسیده است. دراین دوره سطح افزایشی برابر ۲۲درصد و مقدار تولید افزایشی برابر ۲۷درص-د نشان می دهد.
در بین کشورهای جهان چین با دارا بودن ۱۶۰۰۰۰ هکتار اراضی زیر کشت گردو به تنهایی حدود ۳۱ درصد از کل اراضی زیر کشت گردو را به خود اختصاص داده ومقام اول را داراست . پس از آن آمریکا با ۶۸۸۰۰ هکتار ، ترکیه با ۵۷۴۵۰ هکتار وایران با ۴۱۷۶۶ هکتار به ترتیب مقام های دوم تا چهارم را به خود اختصاص می دهند .
سطح زیر کشت گردو در ایران:
براسا س آخرین اطلاعات موجود ، سطح زیر کشت گردو در ایران در سال زراعی ۷۶-۷۵ برابر ۴۱۷۶۶ هکتار بوده است که نسبت به سال زراعی گذشته حدود ۱۷ درصد ونسبت به سال پایه ۲۵۹ درصد افزایش نشان می دهد .
سطح زیر کشت گردو در ده سال مورد بررسی به طور کلی سیر صعودی داشته است ، در آغاز دوره (سال پایه) سطح زیر کشت گردو ایران ۱۱۶۴۴ هکتار بوده که درسال زراعی ۷۶-۱۳۷۵به ۴۱۷۶۶ هکتار رسیده است .
بر اساس آمار موجود در سا ل ۱۳۷۶ بیشترین سطح زیر کشت در استان کرمان با ۵۱۷۱ هکتار که ۴/۱۲ درصد از سطح زیر کشت گردو کشور می باشد پس از کرمان که مقام اول را از این نظر دارا است استان های همدان ، قزوین ف آذربایجان شرقی ، کرمانشاه ، خراسان و فارس به ترتیب دوم تا هفتم را به خود اختصاص داده اند. استان سیستان وبلوچستان با ۵ هکتار کمترین سطح زیر کشت گردو در کل کشور را دارد. کرمان ، همدان ، قزوین ، آذربایجان شرقی ،کرمانشاه ،خراسان و فارس جمعاٌ ۵۴ درصد از سطح زیر کشت گردو کل کشور را داشته و مهمترین مناطق کشت گردو به شمار می آیند .

تولید گردو در جهان:
بر اساس آخرین اطلاعات منتشر شده از سوی سازمانم خوار بار جهانی مقدار تولید گردو جهان درسال ۱۹۹۷ برابر ۱۰۹۷۰۶۴ تن بوده است که نسبت به سال قبل ۲/۲ درصد و نسبت به سال پایه (۱۹۸۸) ۲۷ درصد افزایش نشان می دهد .
در بین کشورهای جهان ، ده کشور هر یک بیش از ۲۰۰۰۰ تن گردو در سال ۱۹۹۷ تولید کرده اند که دربین آنها آمریکا با تولید ۲۴۴۰۰۰ تن ، رتبه اول راداراست. این کشور به تنهایی ۲/۲۲ درصد گردو جهان را تولید می کند. پس از آمریکا ، چین با تولید ۲۴۰۰۰۰ تن دومین کشور عمده تولید کننده گردو جهان به شمار می رود .
ایران با تولید ۱۲۴۸۷۲ تن ، ۴/۱۱ درصد از تولید گردو جهان را دارا است و مقام سوم را به خود اختصاص داده است.
در بین کشورهای عمده تولید کننده گردو جهان ، میزان تولید سال ۱۹۹۷ نسبت به سال گذشته در کشورهای آمریکا ، چین ، ایران و فرانسه افزایش و در کشورهای رومانی ، هند ویونان کاهش تولید وجود داشته و در بقیه کشورها تولید تغییری را نشان نمی دهد .
تولید گردو در ایران:
در سال زراعی ۷۶-۱۳۷۵ میزان تولید گردو در کشور ۱۲۴۸۷۲ تن است که نسبت به سال گذشته ۳/۱۰ درصد افزایش و نسبت به سال پایه ۲۳۰درصد افزایش داشته است .
میزان تولید گردو کل کشور در ده سال مورد بررسی از ۳۷۸۲۱ تن آغاز شده وبه ۱۲۴۸۷۲ تن رسیده است . کمترین میزان تولید گردو کل کشور در سال زراعی ۶۷-۱۳۶۶ بوده که این روند از ابتدای دوره مورد بررسی سیر صعودی داشته تا اینکه در سال ۷۶-۱۳۷۵ به رقم ۱۲۴۸۷۲ تن رسیده است.
براساس آمار موجود در سال ۱۳۷۶ بالاترین مقدار تولید در استان همدان با تولیدی برابر ۲۰۱۷۵ تن می باشد که ۱۶درصد از تولید کل کشور را به خود اختصاص داده است و پایین ترین مقدار با ۲۰تن از تولید کل کشور مذبوط به استان سیستان وبلوچستان است .
پس از همدان ، استان فارس از نظر تولید گردو در مقام دوم قرار دارد که با احتساب تولید استان های آذربایجان شرقی ، تهران ، کرمان ، قزوین ، کردستان ، کرمانشاه و خراسان جمعاٌ ۷۲درصد از تولید کل کشور را به خود اختصاص داده اند و مهمترین مناطق تولید به شمار می آیند.
عملکرد گردو در جهان:
درسال ۱۹۹۷ براساس اطلاعات به دست آمده از فائو ، متوسط عملکرد گردو در جهان ۲۱۱۶ کیلوگرم در هکتار بوده است که نسبت به سال قبل با ۷۲ کیلوگرم (۵/۳درصد ) ونسبت به سال ۱۹۸۸ (سال پایه) با ۷۲ کیلوگرم افزایش ، ۵/۳ درصد رشد داشته است .
در بین کشورهای عمده تولید کننده گردو در سال ۱۹۹۷ کشور رومانی با متوسط تولید ۱۴۱۳۶ کیلوگرم در هکتار بالاتریت عملکرد را به خود اختصاص داده است و نسبت آن به عملکرد جهانی ۶۶۸ درصد بالاتر است. پس از رومانی ، آمریکا با تولید ۳۵۴۷ کیلوگرم در هکتار در جایگاه دوم قرار دارد . کشورهای ایران و اکراین نیز به ترتیب با عملکردهای ۲۹۹۰ و۲۳۴۱ کیلوگرم در هکتار دررتبه های بعدی قرار گرفته اند که بالاتر از عملکرد جهانی بوده است .کشور هند با متوسط تولید ۸۶۸ کیلوگرم در هکتار پایین ترین عملکرد را در بین کشورهای عمده تولید کننده این محصول به خود اختصاص داده است .
در سال ۱۹۹۷ عملکرد در هکتار گردو ایران ۲۹۹۰ کیلوگرم بوده که نسبت به متوسط جهانی ۱۴۱ درصد بوده است.

عملکرد گردو در ایران:
عملکرد در هکتار گردو کل کشور در سال زراعی ۷۶-۱۳۷۵ ، ۲۹۹۰ کیلوگرم بوده که نسبت به سال گذشته ۵/۵ درصد و نسبت به سال پایه (۶۷) حدود ۸ درصد کاهش داشته است .
در دوره ده ساله مورد بررسی ، بیشترین مقدار عملکرد گردو با ۴۲۶۶ کیلوگرم به سال زراعی ۷۲-۷۱ وکمترین آن با ۲۹۶۱ کیلوگرم به سال زراعی ۶۸-۱۳۶۷ مربوط است .
دربین استان های کشور در سال زراعی ۷۶-۱۳۷۵ بالاترین تولید در واحد سطح با ۸۰۰۰ کیلوگرم مربوط به استان خوزستان وپایین ترین آن با ۶۰۳ کیلوگرم متعلق به استان قم بوده است.

نیاز های اکولوژیکی:
آب وهوا:
درخت گردو درطول تابستان و زمستان نسبت به گرما و سرمای بیش از حد حساس است. در طول دوره خواب زمستانه ، گردو می تواند سرمای ۱۱- درجه سانتی گراد را بدون خسارت جدی تحمل کند ولی پس از شروع رشد ، سرمای ۲- تا ۳- درجه سانتی گراد موجب از بین رفتن برگها ، شاخه ها و گلها شده ودر نتیجه محصول کاهش می یابد. به علاوه شاخ و برگ درختانی که تا اواخر پاییز به رشد خود ادامه می دهند در معرض خسارت سرما قرار می گیرد. مقاومت ارقام مختلف گردو نسبت به سرما متفاوت است.
دمای بالاتر از ۳۸ درجه سانتی گراد موجب آفتاب سوختگی پوست سبز و چروکیدگی مغز گردو می شود و گاهی اوقات نیز میوه ها پوک می شوند. در رطوبت نسبی کم و دمای بالاتر از ۴۰ درجه سانتی گراد ، به گردو خسارت جدی وارد می شود. دمای پایین تابستان نیز مناسب نیست زیرا موجب می شود میوه ها به اندازه کافی پر نشود . هوای خنک در طی فصل رشد ، برداشت محصول را به تاخیر انداخته و در نتیجه باغداران متضرر می شوند. بنابراین هوای خنک و فصل رشد کوتاه از عوامل محدود کننده پرورش گردو هستند. گردو نیز مانند سایر میوه ها مناطق معتدله در زمستان به مقدار سرمای معینی نیاز دارد تا خواب آن برطرف شود که به این ترتیب در بهار رشد رویشی و گلدهی کافی خواهد داشت. در صورت عدم وجود سرمای کافی ، بازشدن جوانه ها و گلدهی نامنظم شده وبه تاخیر می افتد واین موجب کاهش محصول و خشک شدن سر شاخه ها می شود. نیاز سرمایی ارقام مختلف گردو متفاوت است.
بارندگی:
بارندگی و رطوبت در اواخر فصل بهار و در تابستان موجب افزایش شیوع بیماری بلایت گردو می شود ولی ارقامی که برگهای آنها دیرتر ظاهر می شود ، معمولاً ا ز آلودگی مصون می مانند. در صورتی که میزان بارندگی سالیانه حدود ۸۰۰ میلی متر باشد می توان درخت گردو را با موفقیت کاشت ولی در مناطق خشک تر آبیاری تکمیلی نیز ضروری است. در شرایط آب وهوایی بسیار خشک احتمال دارد که درختان رشد مطلوبی داشته باشند ولی میوه ها به خوبی پر نمی شوند. درختان گردو نسبت به شرایط نامطلوب سازگار هستند. مشاهده شده است که در شرایط نامساعد محیطی ، پرورش درختان گردو به صورت درختچه از نظر سازگاری مناسب بوده است.
خاک:
قبل از کاشت گردو ابتدا باید خاک رویی ، خاک زیرین ، زهکشی ، واکنش شیمیایی خاک (pH) و قابل استفاده بودن عناصر مختلف مورد آزمایش قرار گیرد. تجزیه خاک رویی وخاک زیرین اطلاعات مفیدی در مورد وضعیت خاک به دست می دهد. خاک رویی باید حاصلخیز بوده و زهکشی خوبی داشته باشد. گردو در مقایسه با سایر میوه های معتدله که معمولاً در خاک هایی با اسیدیته کم رشد می کنند ، به خاک خنثی نیاز دارد. میزان اسیدیته خاک در قابل جذب بودن مواد معدنی مؤثر است.
اکثر عناصر معدنی در دامنه اسیدیته ۶ تا ۷ برای گیاه قابل جذب است. معمولاً در مناطق سرد واکنش شیمیایی خاک اسیدی است که با اضافه کردن آهک ، می توان آنرا افزایش داد. غیر از خاک رویی ، وضعیت خاک زیرین نیز برای گردو اهمیت دارد زیرا ریشه های آن تا عمق ۳ متری خاک نفوذ می کنند. خاک زیرین باید عاری از سنگ ، رس سفت و لایه های غیر قابل نفوذ که رشد ریشه را محدود می کنند باشد. درخت گردو خاک فقیر ، خاک سطحی و خاک خشک را بهتر از شرایط آب وهوایی نامساعد تحمل می کند. در ضمن خاک باید عاری از نماتد های مولد زخم ریشه و بیماریهای قارچی باشد.

کاشت گردو:
نقشه کاشت : در زمین مسطح سیستم کاشت به صورت مربع مستطیل با آرایش پنج تائی بوده ولی در زمینهای شیب دار در روی خطوط تراز و تراس ها صورت می گیرد در سیستم کاشت مربع فاصله کاشت درختان و فاصله ردیفهای کاشت مساوی است. در حالیکه در آرایش پنج تائی یک درخت در مرکز چهار درخت کاشته می شود. در سیستم مستطیل فاصله ردیفها از فاصله بین درختها بیشتر است روش کاشت مربع به علت سادگی و مناسب بودن از نظر عملیات زراعی و تنک کردن در باغات گردو بسیار معمول است در صورتیکه کشت در زمینهای شیب دار باشد و شیب زمین بیشتر از ۱۰ درصد باشد کاشت بر روی خطوط تراز صورت می گیرد با این روش روی ردیفهای کاشت تمامی درختان در یک سطح قرار می گیرند فاصله ردیفهای کاشت در شیبهای تند کمتر و بر عکس در شیبهای کم بیشتر است .

در خاکهای رسی و خاکهای غیر حاصلخیز ابتدا کودالهایی به ابعاد یک متر کنده شده سپس داخل آن به وسیله خاک و کود دامی پوسیده به نسبت ۲ :۱ در آبان ماه پر شود. کلیه علفهای هرز و بقایای گیاهان باید قبل از کاشت از زمین خارج شود اگر لایه سختی در چاله باشد باید شکسته شود. نهالها را در یک گودال قرار داده روی ریشه ها را با خاک مرطوب می پوشانند تا از خشک شده آنها جلوگیری شود. در اواخر دوره خواب یا اوایل بهار گودالی ایجاد می کنند که سیستم ریشه بطور کامل در داخل آن قرار گیرد نهال را در داخل گودال قرارداد و ریشه ها را به هر طرف پخش می کنند. و سپس آنرا با خاک پر می کنند و با پا فشار داده و بلافاصله آبیاری می کنند. نهالها پس از کاشت باید از فاصله ۴۰ تا ۵۰ سانتی متری بالای محل پیوند سربرداری شوند. آبیاری در سال اول خیلی مهم است طی تابستان آبیاری مداوم از ضروریات است. ولی هنگام بارندگی از غرقابی شدن خاک باید جلوگیری شود.تنه نهالها برای جلوگیری از آفتاب سوختگی با رنگ سفید رنگ آمیزی شود. در صورت وجود باد شدید نهالها به قیم نیز نیاز دارند علفهای هرز پس از ظهور باید از بین بروند و درختان در مقابل آفات و بیماریها محافظت شوند.

فاصله کاشت:
در طراحی فاصله کاشت چند عامل باید در نظر گرفته شود : (۱) درخت گردو حدود ۱۵ تا ۲۰ سال فضای معینی را اشغال می کند لذا در طراحی فاصله باید نهایت کار در نظر گرفته شود. (۲) در سالهای اول تولید محصول بطور مستقیم به تعداد درخت بستگی دارد و هر چه درخت بیشتر باشد محصول بیشتر خواهد بود (۳) در نظر گرفتن ارقامی که در جوانه های جانبی بارده هستند. (۴) عملیات هرس و حذف درختان اضافی امکان کشت متراکم را فراهم می کند. (۵) کشت متراکم مدیریت بهتری از نظر آبیاری ، کوددهی ، هرس و کنترل آفات و بیماریها نیاز دارد. لذا در ارقام مثل هارتلی که رشد رویشی قوی دارند و جوانه های انتهائی آنها باروری می شود فاصله کاشت ۱۵ تا ۲۰ متر در نظر گرفته می شود و در رقم وحیکو که رقمی زودرس با باردهی جانبی ولی در دوره باردهی درختی کوچک و متراکم می باشد فاصله کاشت در مرحله اول رشد ۶/۶ × ۶/۶ در نظر گرفته می شود و در نهایت با هرس و حذف تدریجی درختان اضافی فاصله کاشت به ۳/۹ × ۳/۹ تغییر می یابد و یا رقم گردوی وینا (Vina) که رشد زیادی دارد. و جوانه های جانبی آن بارور و پر محصول می باشد در مرحله اول رشد ۳/۹ × ۳/۹ متر و با تنظیم نهایی ۳/۱۳ × ۳/۱۳ متر می رسد. در صورت نیاز به ارقام گرده دهنده باید این ارقام در ردیفهای ثابت کاشته شوند و از کاشت آزاد در ردیف درختان اضافه که بعداً حذف می شوند باید خودداری نمود. درختان گرده دهنده که از هر هشت ردیف یکبار کاشته می شوند باید در موقعیتی باشند که در معرض وزش باد قرار گیرند

ترتیب و هرس درختان گردو:
هرس درختان جوان را تربیت گویند. که با دو هدف انجام می شود : توسعه اسکلتی قوی و تقویت رشد شاخه ها به موازات تولید محصول زیاد و زودرس اصولاً میوه های گردو در جوانه های انتهایی یا جوانه جانبی و انتهایی شاخه های یکساله تولید می شوند. بنابراین ارقام گردو به دو دسته بارور در جوانه های انتهایی و بارور در جوانه های جانبی تقسم می شوند ارقام با باردهی انتهائی (هارتلی، فرانکورت) فقط نیاز یه تنک کردن دارند و در این ارقام نباید سرشاخه زنی صورت گیرد در غیر اینصورت درخت در رشد رویشی باقیمانده و میوه تولید نخواهد کرد. برعکس این حالت ارقام بارده در جوانه های جانبی (وینا وچیکو) به منظور تقویت رشد شاخه ها که مانع از باردهی زودرس می شود به شدت تنک و سرزنی می شوند. بعد از رشد سال اول نهالها از فاصله ۲ متری سربرداری می شوند. کلیه شاخه های جانبی در روی محور اصلی بجز یک یا دو شاخه که در قسمت پائین تنه حفظ می شوند قطع می گردد. برای جلوگیری از رشد ضعیف شاخه های انشعاب یافته از تنه اصلی تمامی جوانه های اولیه که در بالاتر از فاصله ۳/۱ متری سطح زمین قرار دارند قطع می شوند تا جوانه های ثانویه فرصت رشد داشته باشند هر دو نوع رقم گردو ذکر شده بالا تا ۲ سال مثل هم تربیت می شوند.

هرس درختان بارده:
هدف اصلی از این هرس تولید محصول منظم زیاد و با کیفیت بالا است در کل این هرس چهار هدف عمده دارد (۱) کنترل اندازه درخت. (۲) حفظ قدرت رشد و باردهی سیخکها. (۳) تولید شاخه های جدید برای جایگزینی شاخه های پیرتروکم بارورتر. (۴) حذف شاخه های ضعیف خشک و مزاحم و ایجاد تسهیلات برای عملیات زراعی عمل هرس در دوره خواب درختان انجام می شود ولی بهتر است این کار در اوایل بهار انجام گیرد تاخیر در هرس موجب خروج شیره گیاهی می شود تمامی سطوح قطع شده باید با چسب پوشانده می شود. بهترین روش هرس درختان جوان (۱۶ تا ۱۷ ساله) و میان سال گردو (۳۴ ، ۳۵ ساله) بریدن انتهایی شاخه های سه ساله است. روش مناسب برای هرس درختان بالغ (۴۰ ساله) قطع انتهای شاخه های ۴ تا ۵ ساله است.

تنک کردن:
هنگامیکه درختان نزدیک بهم و به صورت انبوه کاشته شده اند تنک کردن شاخه ها برای تامین نور کافی ضروری است. حذف درخت باید قبل از متراکم شدن آنها صورت گیرد. تغذیه در صورتیکه مقدار یک یا چند عنصر غذایی در خاک کمتر از حد معمول باشد از کودهای مختلف برای برطرف کردن این کمبودها استفاده می شود. ازت : بندرت کمبود ازت مشاهده می شود علائم کمبود ازت در مراحل اولیه به صورت کم رنگ شدن شاخ و برگ ، کوچک شدن برگها ، کاهش رشد شاخه کاهش عملکرد و تشکیل میوه های کوچک با مغز کم می باشد. که کاربرد ازت به مقدار ۲۲۵ – ۱۷۵ کیلوگرم در هر هکتار در اوایل مرحله رشد از ظاهر شدن علائم فوق الذکر جلوگیری می کند. فسفر : کاربرد سوپر فسفات در زمستان در درختان جوان موجب افزایش کیفیت میوه ها می شود ولی درختان بالغ عکس العمل کندی نسبت به این مورد نشان می دهند. پتاسیم : علائم کمبود پتاسیم، برگها ابتدا کم رنگ شده و سپس حاشیه آنها به طرف بالا برگشته و پیچ می خورد و قسمت زیر برگ خاکستری رنگ می شود در صورت کمبود شدید برگها کوچک شده و در حاشیه و نوک برگها سوختگی ایجاد می شود و استفاده از سولفات پتاسیم علائم کمبود را برطرف می کنند. روی : علائم کمبود روی در اوایل فصل رشد قابل مشاهده است که باز شدن جوانه ها به تاخیر افتاده و برگها کوچک و زرد می شوند در صورت کمبود شدید انتهای شاخه نیز خشک می شود. درمان آن محلول پاشی سولفات روی (۳۶ درصد) به میزان نیم کیلو در ۴۰۰ لیتر آب بر روی شاخ و برگ می باشد. بر : علائم کمبود آن به صورت تغییر شکل برگ ، کوتاه شدن میان گره ها وزرد و خشک شدن نوک شاخه ها است استفاده از بوراکس از طریق خاک هر دو یا سه سال روش مناسب جلوگیری از کمبود است. منگنز : کمبود آن در اوایل بهار یا اواسط تابستان لکه های زردرنگی در بین رگبرگها ایجاد شده که بعداً به حاشیه برگها گسترش می یابد این برگها زودتر از موعد مقرر می ریزند محلول پاشی سولفات منگنز روی برگها درمان این کمبود است. آهن : در کمبود آهن در اوایل فصل رشد بین رگبرگها به رنگ زرد در آمده و در حالت پیشرفته سفید می شود که کمبود آهن ابتدا در برگهای انتهایی ظاهر می شود. مس : کمبود مس به صورت لکه های مرده ، زردی و ریزش زود هنگام برگها دیده می شود در ضمن لکه های کوچکی به رنگ قهوه ای تیره در اطراف نوک شاخه ها ظاهر می شود. محلول پاشی محلول بردو در اواخر بهار و یا اوایل تابستان کمبود مس را برطرف می کنند. منیزیم : علائم کمبود به صورت نواحی مشخص در نوک و حاشیه برگهای پائین درخت ظاهر می شود محلول پاشی سولفات منیزیم راه چاره است. در کل استفاده از ازت ، فسفر و پتاسیم به میزان ۶۰ کیلوگرم در هکتار موجب تولید حداکثر گردو خواهد شد.

آبیاری:
آبیاری در مناطق کم باران جهت درختان گردو ضروری است. آب غیر کافی موجب رشد کم ، کاهش عملکرد و کاهش کیفیت میوه می شود و آب بیش از حد نیز باعث کندی رشد و نیز موجب بروز بیماریهای طوقه و ریشه می گردد آبیاری برای درختان جوان و درختان پیوندی بسیار ضروری است ولی در درختان بالغ با افزایش توسعه ریشه ها میزان نیاز به آب کمتر می شود. میزان آبیاری و تعداد آن به سن درخت، نوع خاک ، مقدار بارندگی و پراکنش آن استفاده از مالچ و سیستم مدیریت خاک بستگی دارد. روشهای معمول آبیاری شامل آبیاری غرقابی ، جوی و پشته ، بارانی و قطره ای است انتخاب روش آبیاری به عوامل متعددی از جمله منبع تهیه آب ، سطح زمین ، پیشرفت تکنولوژی و میزان هزینه لازم در مقایسه با افزایش درآمد آن بستگی دارد. مبارزه با علفهای هرز در سالهای اخیر استفاده از علف کشها برای مبارزه با علفهای هرز جایگزین شخم شده است.

گل دهی:
گردو درختی یک پایه است و گلهای نر و ماده آن جدا از هم و در روی یک درخت تشکیل می شوند گلهای نر بطور جانبی بر روی شاخه ارشد سال قبل ظاهر شده و به صورت شاتون آویزان می شوند گلهای ماده به صورت جفت در نوک شاخه پر شد سال جاری تشکیل می شوند. جوانه های گلهای ماده در طی تابستان تمایز می یابند.

گرده افشانی:
درختان گردو خود بارور و دگر بارور هستند و در اکثر ارقام رسیدن گرده ها و آمادگی کلاله همزمان است بنابراین در گرده افشانی گردو و مشکلی ایجاد نمی شود در گردو پدیده دیکوگامی وجود دارد و به عنوان مثال در بسیاری از ارقام آزاد شدن گرده ها قبل از پذیرا شدن کلاله صورت می گیرد. (پروتاندری) و در برخی از ارقام رسیدن کلاله قبل از آزاد شدن گرده ها صورت می گیرد. (پروتوجینی) علاوه بر این کوتاه بودن دوره قوه نامیه دانه های گرده و دوره پذیرش کلاله وضعیت گرده افشانی را بدتر می کند گلهای گردو و توسط بادگرده افشانی میشوند به همین دلیل دارای گرده های فراوان وسبک بوده و کلاله بزرگ و پرمانندی دارد که به مدت چند روز قابلیت پذیرش دانه گرده را حفظ می کند. گرده افشانی موثر باکشت ارقام زودرس و دیررس که دانه های گرده خود را در یک دوره زمانی بیشتر آزاد می کنند، تامین میگردد. شرایط آب و هوائی نامساعد مثل باران برف تکرگ یخبندان درطی مدت گل دهی در بهار موجب کاهش محصول گردو می شود. گرده افشانی مصنوعی در گردو آسان بوده و موجب افزایش عملکرد می شود می توان شاتونهای نر را جمع آوری کرد و به مدت دو یا سه هفته در دسکاتور در صفر درجه سانتیگراد و یا داخل یخچال و در رطوبت پایین نگهداری کرد. این گرده ها را می توان برای گرده افشانی همان رقم یا ارقام دیگر در همان محل یا محلهای دیگر بکار برد. هنگامی که کلاله پذیرا شد هر ۱۰ عدد شاتون را در یک پارچه کوچک قرار داده و در قسمت بالای درختها آویزان می کنند و آنرا ۲ تا ۳ بار در روز با یک چوب تکان می دهند . همچنین می توان برای بهبود گرده افشانی چندشاخه را با رقم گرده افشان پیوند کرد اولین دانه های گرده آزاد شده گردو ظرفیت جوانه زنی بیشتری دارند دانه های گرده ذخیر شده در شرایط طبیعی ، قوه نامیه خود را در مدت ۲ تا ۳ روز از دست میدهند در برخی موارد دانه های گرده جمع آوری شده در معرض تابش خورشید و در دمای ۲۵ تا ۳۰ درجه سانتی گراد قوه نامیه خود را در مدت ۱ تا ۳ ساعت از دست می دهند. معمولاً دانه های گرده در مدت ۱ تا ۳ روز بعد از گرده افشانی روی کلاله جوانه می زنند.

رشد و نمو میوه:
رشد و نمو با گرده افشانی و تلقیح آغاز میشود. گلهای ماده گرده افشانی نشده بعد از رشد اولیه حدود سه هفته بعد از گرده افشانی می‌ریزند در ارقام زودرس و در شرایط دمای بالا میوه ها در مدتی زودتر از ۲۰ هفته رسیده و برداشت میشوند.

رسیدن میوه:
هر گونه تاخیردر چیدن میوه ها پس از رسیدن مغز موجب کاهش کیفیت و افزایش انتشار آفات و بیماریها دارد. معمولاً دو شاخص رسیدگی برای تعیین تاریخ برداشت گردو بکار می رود. میوه گردو و بطور محکم بوسیله پوست سبز ضخیمی احاطه شده است که در هنگام رسیدن میوه ترک برداشته و در نتیجه میوه ها بر روی زمین می افتند. زمانی که حدود ۸۰ درصد پوست سبز میوه ها ترک برداشتند میوه‌ها رسیده اند ولی رسیدن مغز و پوست سبز همیشه همزمان نیست و اغلب مغز میوه ها زودتر از ترک برداشتن پوست سبز میرسد.بافتی که در بین دو نصفه مغز و اطراف آن وجود دارد در هنگام رسیدن تغییر رنگ داده و قهوه ای میشود که این یکی دیگر از شاخص های تعیین زمان رسیدن میوه ها است. بسته به شرایط اقلیمی معمولاً برداشت دوهفته بعد از قهوه ای شدن بافت اطراف مغز انجام میشود. تاخیر در برداشت موجب تیره تر شدن رنگ مغز و کاهش کیفیت آن میشود. استفاده از اتفن (۲ کلرواتیل فسفرنیک اسید) به مقدار زیادی چیدن میوه گردو را تسهیل میکند. محلول پاشی ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلی گرم در لیتر اتفن موجب تسریع رسیدگی مغز شده و برداشت ۱۰ روز زودتر انجام میشود بعلاوه برداشت تمام میوه ها بطور همزمان امکان پذیر شده و ترک برداشتن پوست سبز نیز تسهیل می گردد. محلول پاشی میوه بوسیله اتفن ، کیفیت مغز گردو را نیز افزایش می دهد.

برداشت:

فصل برداشت گردو بستگی به شرایط محیطی دارد.مثلا در مناطق سرد در اواخر مهر ماه است.اما آنچه مسلم است هنگام برداشت گردو پوست آن باید به رنگ قهوه ای مایل به خاکی در آمده باشد وپوست آن به راحتی از گردو جدا شود.برداشت محصول گردو باید در اولین فرصت که گردو ها پوست می دهند انجام شود.و بعد از چیدن گردوها باید آنها را پوست کنده ومحصول را در سایه ودر جای خشک پهن کرد تا خشک شوند.محل خشک کردن باید طوری باشد که هوا در آن جریان داشته باشد.تنا محصول به طور کامل خشک شود.در مناطقی که آفتاب ملایم باشد میتوان محصول را بعد از پوست گیری در آفتاب ملایم خشک کرد.اگر آفتاب شدید باشدموجب سیاه شدن مغز گردو وعدم بازار پسندی آن میشود.روش سنتی برداشت محصول گردوبه این صورت است که با چوب بلند به شاخه های درخت ضربه میزنند.که باعث تکیده شدن گردوها میشود این روش علاوه بر زحمت زیاد ووقت گیر بودن آن باعث صدمه به درخت گردو میشود وثمر سالهای آینده گردو را نیز از بین میبرد.از آنجایی که ارتفاع درخت گردو زیاد است برای برداشت مکانیزه واصولی از بالابر استفاده میشود که میتوان آنرا به تراکتور متصل نمود
قبل از برداشت باید زمین را مسطح نموده و مواد اضافی مثل شاخه ها و برگهای خشک را جمع‌آوری نمود. برداشت به ۲ روش دستی و ماشینی انجام می گیرد. برداشت دستی : میوه های گردو اکثراً در ماههای شهریور و مهر برداشت می‌شود برداشت در ارتفاعات پائین زودتر و در ارتفاعات بالا دیرتر صورت می گیرد. در برداشت دستی بوسیله ضربه زدن با چوب گردو به زمین می افتد برداشت تمام میوه ها در ۲ تا ۳ نوبت به فاصله چند روز انجام می شود. میوه های چیده شده را به صورت توده جمع آوری کرده و روی آنرا با برگ و علف می پوشانند که در مدت ۹ تا ۱۵ روز عمل تخمیر صورت می گیرد. جدا کردن پوست سبز و شستن و تمیز کرن میوه ها با دست صورت می گیرد. سپس با آفتاب خشک می کنند. برداشت ماشینی : تمامی عملیات از قبیل برداشت جدا کردن پوست سبز، شستشو ، تمیز کردن، خشک کردن ، سفید کردن ، درجه بندی و بسته بندی می تواند بوسیله ماشین انجام گیرد. فرو بردن میوه ها همراه با پوست سبز داخل محلول اتفن به غلظت ۱۵۰۰ میلی گرم در لیتر موجب جدا شدن پوست میوه ها در مدت ۳ تا ۴ روز می گردد. قرار دادن میوه های خشک در محلول ۲۶ تا ۲۸ درصد هیپوکلرید کلسیم و سپس فرو بردن آنها در محلول یک درصد اسید سولفورو موجب سفید شدن آنها می‌شود برای خشک کرده دوباره هوای گرم را که دمای آن بین ۳۲ تا ۳۸ درجه سانتی گراد است به اطراف میوه ها هدایت میکنند تا رطوبت آنها به ۸ درصد کاهش یابد. عملکرد : عملکرد درختان گردو بسته به سن و اندازه درخت ، نوع خاک تغذیه و مقدار آبیاری متغیر است یک درخت بزرگ ۴۰ ساله می تواند تا ۱۷۵ کیلوگرم میوه تولید کند در حالیکه متوسط عملکرد آن ۴۰ کیلوگرم میباشد. درختان پیوندی گردو بعد از ۸ تا ۱۰ سال و پایه های بذر بعد از ۱۸ تا ۲۰ سال به باردهی اقتصادی می رسند.

آفات گردو:
مبارزه با آفات و بیماریهای گردو به علت بزرگ بودن درختان مشکل است زیرا سمپاشی تمام درخت به سختی انجام میشود کاشت درختان پیوندی استفاده از پایه های پاکوتاه ، تربیت و هرس و انتخاب ارقامی که بطور جانبی محصول میدهند موجب کاهش اندازه درخت شده و سمپاشی برداشت میوه را آسانتر می کند. تدابیر بهداشتی شامل برداشت میوه را آسانتر می کند تدابیر بهداشتی شامل کاشت درختان سالم ، جلوگیری از انتقال آفات و بیماریها از طریق ادوات هرس و سایر وسایل کشاورزی ، هرس برگها و شاخه های بیمار وسوزاندن آنها است. بیماریهای گردو : بیماریهای لکه برگی گردو – بیماریهای آنتراکنوز – بیماری بلاریت گردو –شانکرگردو (خشکیدگی سرشاخه) ، شانکر عمیق پوست گردو – پوسیدگی ریشه و طوقه (ناشی از فیتوفتورا) – پوسیدگی ریشه و طوقه (ناشی از قارچ آرمیلاریا) بیماریهای ویروسی گردو مهمترین آنها شامل بیماری خط سیاه – بیماری موزائیک گردو آفات گردو : کرم سیب – مگس پوست خوار میوه گردو ، شپشک، گردو، ابریشم باف ناجور – شته گردو – سوسک شاخک بلند – پروانه فری. آفات انباری شامل شپشه آرد و شپشه دندانه دار از آفات انباری شایع هستند که می توان با سموم کازی مثل متیل بروماید آنها راکنترل نمود.

دامنه انتشار:
در جنگلهای شمالی از آستارا تا گلی داغ از جلگه و ساحل تا ارتفاع ۱۵۰۰ متری از سطح دریا انتشار دارد بطور پراکنده یا کم و بیش انبوه در جنگلهای دیده میشود.و نیز در جنگلهای غرب و در راه سنندج به مریوان بطور خودرو دیده میشود. و در خیلی از نقاط کشور باغات اصلاح شده آن وجود دارد

مهمترین خواص گردو :

جوشانده برگ یا پوست سبزگردو برابر تجویز فوق درمان کم خونی و ضعف است. ۲۰ تا ۳۰ گرم از پوست سبز گردو یا خشک آن را در یک لیتر آب به مدت یک ربع بجوشانید و صاف کنید و قبل از هر وعده غذا یک فنجان از آن را بنوشید. ۱۵ تا ۲۰ گرم برگ گردو را به مدت ده دقیقه در یک لیتر آب جوش دم کنید، برای ورم معده و روده به عنوان کرم کش ۳ فنجان در روز از این دم کرده را بنوشید. دم کردهء۵۰ گرم برگ گردو در یک لیتر آب را در آب وان بریزید این حمام آرام بخش خستگی است و ورم را بر طرف می کند همچنین در مورد مداوای سرمازدگی و بیماریهای پوستی تجویز میشود. دمکرده فوق را به میزان حجمش با آب رقیق کنید و آنرا غرغره کنید تا ورم لثه و لوزه شما درمان شود گردو درمان کننده بیماریهای ریوی است. گردو مسکن دل پیچه است. اگر از گردو و عسل مربا درست کنید برای اشخاص لاغر وتقویت و تحریک نیروی جنسی مفید است. مربای گردو ملین بوده و آپاندیس را تقویت می کند

خوردن گردو از تشکیل سنگ کلیه و سنگ کیسه صفرا جلوگیری می کند. پوست درخت گردو و پوست سبز گردو قابض است. گردو را با انجیر و موز بخورید مقوی حواس و مغز است. اگر پوست تاز گردو را به دندان و لثه بمالید لثه و دندان را تقویت می کند. دم کرده برگ درخت گردو برای درمان ورم مفاصل مفید است. ۵۰ گرم برگ گردو را در یک لیتر آبجوش ریخته و بمدت چند دققیه بجوشانید این جوشانده برای شست و شوی زخم ها و التیام انها بسیار مفید است. جوشانده برگ درخت گردو درمان کننده سر درد ، سرمازدگی و بیماریهای پوستی است. شیره قسمت سبز میوه را اگر چند بار روی زگیل بمالید آنرا از بین می برد. قسمت سبز و تازه میوه گردو را اگر با آب بجوشانید و موهای خود را با آن رنگ کنید رنگ قهو ه ای به مو می دهد. برگ تازه درخت گردو حشرات موذی مانند بید و ساس را از بین می برد. اگر زن حامله روزی یک عدد گردو بخورد پس از زایمان پوست شکمش زیبایی خود را حفظ خواهد کرد. چون گردو دارای مس می باشد بنابراین به جذب آهن در بدن کمک می کند

گردو در درمان سرفه‌های کهنه، اختلالات ناشی از معده، دندان درد، شستشوی زخم‌ها، جوش‌های پوستی صورت و سر و بدن، سردردهای کهنه، نقرس، گاز گرفتگی حیوانات و حشرات، زگیل، اگزمای پوستی، تقویت زانوی کودکان، تقویت قوه جنسی در مردان، کم خونی، گل مژه، نرمی استخوان، ورم چشم، شادابی پوست بدن، دیابت، یبوست، مستحکم کردن لثه‌ها، رفع گرفتگی ادرار و تنظیم زمان قاعدگی در خانم‌ها موثر است. جوشانده پوسته سبز گردو تقویت کننده کبد است و اختلالات و نارسایی‌های کبد و مجاری صفراوی را برطرف می‌سازد. گردو نیز درمان کننده ورم و التهاب کبد است.

همچنین گردو دفع کننده سموم بدن و رفع کننده مسمومیت است و عفونت‌های دندان،‌ لثه و دهان را برطرف می‌سازد. ترکیبات شیمیایی آن شامل اسانس , تانن , پکتین و صمغ و همچنین اسید های چرب ضروری روغن آن نظیر اسید آلفالینوییک از اهمیت خاصی برخوردار است.

اثرات درمانی:
درمان ورم روده و معده:۱۵ تا ۲۰ گرم برگ گردو را به مدت ده دقیقه در یک لیتر آب جوش دم کنید، برای ورم معده و روده به به عنوان کرم کش ۳ فنجان در روز از این دم کرده را بنوشید.درمان خستگی و ورم :دم کرده ۵۰ گرم برگ گردو در یک لیتر آب را در آب وان بریزید این حمام آرام بخش خستگی است و ورم را بر طرف می‌کند همچنین در مورد مداوای سرمازدگی و بیماریهای پوستی تجویز می‌شود.درمان ورم لثه ولوزه :دم کرده فوق را به میزان حجمش با آب رقیق کنید و آنرا غرغره کنید تا ورم لثه و لوزه شما درمان شود.درمان کم خونی :جوشانده برگ یا پوست سبزگردو برابر تجویز فوق، درمان کم خونی و ضعف است. ۲۰ تا ۳۰ گرم از پوست سبز گردو یا خشک آن را در یک لیتر آب به مدت یک ربع بجوشانید و صاف کنید و قبل از هر وعده غذا یک فنجان از آن را بنوشید. گردو درمان کننده بیماریهای ریوی است.درمان دل پیچه:گردو مسکن دل پیچه‌است.

تقویت و تحریک نیروی جنسی:اگر از گردو و عسل مربا درست کنید برای اشخاص لاغر وتقویت و تحریک نیروی جنسی مفید است. مربای گردو ملین بوده و آپاندیس را تقویت می‌کند.درمان سنگ کلیه و کیسه صفرا:خوردن گردو از تشکیل سنگ کلیه و سنگ کیسه صفرا جلوگیری می‌کند.پوست درخت گردو و پوست سبز گردو قابض است. خوردن گردو برای تقویت جنسی مفید است. کسانیکه ناراحتی معده و کبد دارند نباید گردو بخورند. افراد چاق نیز باید از آن پرهیز کنند.مقوی حواس و مغز:گردو را با انجیر و موز بخورید مقوی حواس و مغز است.درمان لثه:اگر پوست تاز گردو را به دندان و لثه بمالید لثه و دندان را تقویت می‌کند. دم کرده برگ درخت گردو برای درمان ورم مفاصل مفید است. ۵۰ گرم برگ گردو را در یک لیتر آبجوش ریخته و بمدت چند دققیه بجوشانید این جوشانده برای شست و شوی زخم‌ها و التیام آنها بسیار مفید است.

ترشحات زنانه:دم کرده برگ درخت گردو برای درمان ترشحات زنانه و بیماری سل مفید است. جوشانده برگ درخت گردو برای درمان کننده سر درد، سرمازدگی و بیماریهای پوستی است.اگر زن حامله روزی یک عدد گردو بخورد پس از زایمان پوست شکمش زیبایی خود را حفظ خواهد کرد. چون گردو دارای مس می‌باشد بنابراین به جذب آهن در بدن کمک می‌کند. به هیچ وجه نباید در خوردن گردو افراط و از پنج عدد در روز بیشترمصرف بشود زیرا برای سلامتی زیان آور است.

سایر فواید گردو :

۱- کاهش کلسترول کل

۲- کاهش LDL کلسترول (کلسترول بد)

۳- افزایش HDL کلسترول ( کلسترول خوب)

۴- افزایش قابلیت ارتجاعی رگ های بدن

۵- محافظت در برابر بیماری قلبی

۶- افزایش قدرت ذهن و هوش

۷- مفید برای تنگی نفس

۸- جلوگیری از ورم مفاصل

۹- مفید در بیماری های پوست نظیر: اگزما و پسوریازیس( به وجود آمدن لکه های قرمز رنگ در پوست)

۱۰- ضد سرطان

۱۱- دارای آنتی اکسیدان. در بین آجیل ها، آنتی اکسیدان گردو و شاه بلوط از همه بیشتر است.

۱۲- محافظت از سیستم ایمنی

۱۳- جلوگیری از لخته خون

۱۴- تنظیم سوخت و ساز در بدن

۱۵- تنظیم فشار خون

۱۶- تنظیم قند خون

۱۷- جلوگیری از پارکینسون و آلزایمر

۱۸- جلوگیری از سنگ کیسه صفرا

۱۹- حفاظت از استخوان

۲۰- روغن گردو درمان کننده دردهای مفاصل است و جذب مواد غذایی را آسان می کند.

منابع:

تبیان

وبلاگ خاک

ویکی پدیا فارسی

وبلاگ مشاوره فنی و مهندسی کشاورزی

آزادنگر

وبلاگ باغبان باشی

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – شوند

نام تالشی : شوند

نام فارسی : آقطی سیاه

نام علمی : SAMBACUS NIGRA

آقطی سیاه از زمان های قدیم مورد استفاده دارویی قرار میگرفته است وبه علت داشتن گلهایی زیبا ، جنبه زینتی نیز دارد و زیستگاه آن در کنار جاده‌ها و حاشیه جنگل‌ها و در نواحی مرطوب و سایه‌دار می‌باشد .

ازاین گیاه به عنوان پرچین و برای مرزبندی نیز استفاده میشود .

گیاه آقطی سیاه ، درختی کوچک و یا درختچه ای برگریز است که سرعت رشدی آهسته دارد .(بین 10 تا 20 سال زمان نیاز است تا گیاه کاملا رشد کند .)
پوست تنه درخت به رنگ خاکستری روشن است .
ارتفاع این گیاه بین 5 تا 8 متر بوده و گستردگی آن بین 2.5 تا 4 متر میباشد.
برگ‌های آن سبز رنگ، بیضوی، دندانه دار،و مرکب از 5 تا 7 برگچه میباشند .
برگها به صورت مخالف قرار میگیرند ، پر شکل بوده و بین 10 تا 30 سانتیمتر طول دارند .
در پاییز برگهای این گیاه به رنگ زرد و یا نارنجی تبدیل میشوند .
اگر برگ‌ها شکسته و مالش داده شود بوی بدی از آن متصاعد می‌شود.همه قسمت های سبز گیاه سمی هستند.(در گذشته شاخ و برگ این گیاه به یال اسب زده میشد برای دور کردن حشرات )
گلهای آن سفید و خوشه‌ای است که در اواخر بهار ظاهر می‌شود.
این گلها همزمان هم نر هستند و هم ماده دارای 5 گلبرگ میباشند و قطری بین 3 تا 5 میلی متر دارند .
گرده افشانی توسط حشرات صورت میگیرد .
میوه آقطی سیاه گوشتی، ریز مانند انگور و برنگ آبی سیر می‌باشد.(میوه این گیاه به میزان بسیار کمی سمی میباشد و در صورت بلع باعث دل درد خواهد شد بهتر است پخته شده مصرف شود .)
میوه این گیاه در اواخر پاییز میرسد .
از میوه این گیاه به عنوان طعم دهنده و رنگ دهنده استفاده میشود و به مربا و کیک اضافه میشود .)
میوه های این گیاه منبع غذایی بسیار مهمی برای پرندگان میباشند.
قسمت مورد استفاده این درختچه گل، برگ و پوست داخلی ساقه آن است.

شرایط محیط رشد گیاه آقطی سیاه به شرح زیر است :

خاک : خاک شنی، ماسه ای ، لومی ، غنی از هوموس ، مرطوب و خوب زهکشی شده .
نور: آفتابی – نیمسایه .
این گیاه در سایه رشد نخواهد کرد .
دما : دمای بین 1 تا 16 درجه برای رشد این گیاه مناسب است .
آقطی سیاه در معرض سرما و باد مقاوم نیست و از بین خواهد رفت .
آبیاری : به طور متوسط صورت گیرد .( به طوریکه خاک گیاه همواره مرطوب باشد )
کوددهی : بهتر است 2 بار در سال صورت گیرد .
هرس : زمان هرس برای گیاه آقطی سیاه اواخر زمستان است و بهتر است ساقه های ضعیف گیاه کوتاه شوند .

خواص داروئی گیاه آقطی سیاه به شرح زیر میباشد :
آقطی سیاه از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است. پوست ثانوی (داخلی) ساقه و ریشه آن از نظر طبی موثرترین قسمت‌های این گیاه است.
– در درمان رماتیسم و درد مفاصل موثر است.
– ادرارآور است.
– ملین و ضد یبوست می‌باشد و بهترین دارو برای رفع یبوست در افراد سالخورده و کسانی است که انقباضات روده بزرگ در آنها ضعیف شده‌است.
– دم کرده برگهای خشک شده آن در رفع اسهال موثر است.
-برای برطرف کردن درد و التیام بواسیر، برگهای تازه این گیاه را له کرده و یا اینکه از آن پماد تهیه کنید و روی بواسیر دردناک بگذارید.
– آب اضافی را از بدن و از بین انساج خارج می‌سازد.
– برای از بین بردن خارش بدن، پوست ساقه آنرا در روغن بجوشانید و سپس آنرا صاف کرده و بگذارید سرد شود. این روغن را روی قسمت‌هایی که خارش دارد بزنید.
– برای جوشخوردن استخوان و مداوای شکستگی استخوان، از دم کرده ریشه این درختچه استفاده کنید.
– دم کرده گلهای خشک شده آقطی سیاه درمان کننده گریپ، سرما خوردگی، بیماریای دستگاه تنفسی و نقرس می‌باشد.
– جوشانده گلهای خشک شده این گیاه برای معالجه برونشیت و ذات الریه مفید است.
– بخور گلهای آقطی سیاه برای درمان بیماریای سل مفید بوده و خلط چسبناک را از گلو خارج می‌سازد.
– بیماریهای کلیه و مجاری ادرار را درمان می‌کند.
– سنگ کلیه را خارج می‌سازد.
– شیرمادران شیرده را زیاد می‌کند.
– در درمان بیماریهای صرع مفید است.
– جوشانده گلهای خشک شده آقطی سیاه را بصورت کمپرس روی زخم‌های اگزما بگذارید اثر مطلوب خواهد داشت.
– خوردن میوه آقطی سیاه مالیده آن به سر باعث سیاه شدن مو و تقویت مو می‌شود.
– جوشانده گلهای آقطی سیاه را روی سوختگی‌ها بگذارید و کمپرس کنید اثر شفابخش دارد.
– برای از بین بردن ورم چشم می‌توان چشم را با جوشانده گلهای این گیاه شستشو داد.
– جوشانده برگ این درخت آفت درختان و سبزیجات را از بین میبرد.
– اگر پوست حساس دارید برای شستن صورت یا پاک مدرن آرایش از دم کرده آقطی سیاه استفاده کنید.
– برای شادابی پوست صورت از بین بردن لکه‌ها و کک و مک میتوان از ماسک زیر استفاده کدر:
گلهای خشک شده آقطی سیاه را دم کنید و مقداری پودر باقلای خشک را در ظرفی بریزید سپس دم کرده آقطی سیاه را روی آن ریخته و خمیری تهیه کنید. این خمیر را بصورت ماسک روی صورت بگذارید و پس از یک ربع ساعت بجوشانید این ماسک را هر روزه روی پوست خود بگذارید تا صورت را جوان و شاداب کند.
طرز استفاده: جوشانده : مقدار 60 گرم پوست ساقه، برگ و یا میوه این درختچه را در یک لیتر آب ریخته و بگذارید آهسته بجوشد تا حجم آن به نصف برسد. سپس آنرا صاف کنید.
شراب آقطی سیاه: 150 گرم پوست ساقه یا ریشه این گیاه را در یک لیتر آب شراب سفید ریخته وبگذارید بمدت 15 روز بماند البته هر روز آنرا هم بزنید. پس از اینمدت آنرا صاف کرده و در شیشه دربسته نگهدری کنید. مقدر مصرف این شراب یک قاشق سوپخوری و سه بار در روز است.
سرکه آقطی سیاه: 10-20 گرم برگهای خشک شده این درختچه را در یک لیتر سرکه ریخته و بگذارید تا مدت دو هفته بماند و هر روز آنرا بهم بزنید . پس از این مدت آنرا صاف کرده و در شیشه دربسته نگهداری کنید. مقدار مصرف این شراب یگ قاشق سوپخوری و سه بار در روز است.
دم کرده آقطی سیاه: مقدر 100 گرم گل خشک شده این درختچه را در یک لیتر آبجوش ریخته و بمدت 10 دقیقه دم کنید. از این دم کرده یمیتوانید برای شستشوی زخم‌ها استفاده کنید.
شیره یا آب میوه: میوه‌های رسیده آقطی سیاه را فشار داده تا شیره آن خارج شود. مقدار مصرف این شیره یک قاشق چایخوری مخلوط در یک لیوان آب می‌باشد.
شراب آقطی سیاه: آب میوه را گرفته و با هم وزن آن قند مخلوط کنید. سپس این مخلوط را بجوشانید تا شربت غلیظی بدست آید.

آفات و امرا ض: بیماری کپک پودری، لکه برگی این گیاه را تهدید میکند .
مراقب عنکبوت قرمز و شته ها نیز باشید

تکثیر این گیاه به یکی از 2 روش زیر انجام میشود :

1- کاشت دانه : دانه ها ی این گیاه را در فصل پاییز زمانی که کاملا رسیده شدند بکارید .
کاشت دانه ها بهتر است در قابی سرد صورت گیرد و در فصل بهار منتظر جوانه زنی باشید .
2- قلمه چوب نرم که در فصل پاییز و در خارج از منزل صورت میگیرد .

هشدار : تمام قسمت های گیاه در صورت بلع باعث ناراحتی و حساسیت میشوند .
میوه این گیاه را فقط به صورت پخته مصرف کنید .

: منابع
http://fa.wikipedia.org
http://en.wikipedia.org/wiki/Sambucus_nigra
http://plants.usda.gov/core/profile?symbol=SANI4

از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – خݖندیل

نام تالشی : خݖندیل

نام فارسی : تمشک وحشی

نام علمی : RUBUS IDAEUS

تمشك وحشی در جنگل‌ها، كناره‌ی جنگل‌ها و نیز در بوته‌ زارها و خارزارها می‌روید.تمشك وحشی خاك مرطوب و حاصلخیز را ترجیح می‌دهد و درسرزمین‌های مرتفع تا ارتفاع دو هزار متری هم دیده شده است.این گیاه دارای گلهای زیبایی میباشد ولی بیشتر به جهت میوه های خوش عطر و طعمی که دارد محبوب بوده و کشت میشود .

تمشك گیاهی بوته‌ای با ریشه‌ی دایمی و شاخه‌های چوبی 2 ساله است.
این گیاه ، ارتفاعی بین 1.5 تا 2.5 متر دارد و گستردگی آن بین 10 تا 50 سانتیمتر است و بین 2 تا 5 سال زمان نیاز است تا به رشد نهایی خود برسد. تاج گیاه به صورت پوششی است.
برگ‌های آن تخم‌مرغی و دارای لبه‌هایی هستند كه به شكل خاصی كنگره كنگره شده‌اند.
این برگ‌ها در گروه‌های سه تایی یا هفت تایی از شاخه‌ها بیرون می‌آیند. زیر برگ‌ها نرم و كركی می‌باشد.
از بهار تا تابستان دومین سال، خوشه‌هایی از گل‌های سفید در محور بالایی برگ‌ها ظاهر می‌شوند.
هر گل 1 سانتیمتر قطر دارد و دارای 5 گلبرگ میباشد.
گل ها بسیار خوش عطر و بو هستند و پرنده ها و پروانه ها را به سمت خود جذب میکنند.
گل های تمشک وحشی دارای شهد فراوان میباشند و زنبورهای عسل با علاقه به جمع آوری آن میپردازند.
این گل‌ها سپس به میوه‌های آبدار و خوشمزه مخروطی شكل و قرمز رنگ آشنای همه كه شبیه توت جنگلی اما نرمتر هستند تبدیل می‌شوند.
میوه ها در اواخر تابستان و یا اوایل پاییز رسیده میشوند.

شرایط نگهداری از گیاه تمشک وحشی به شرح زیر میباشد:
خاک: خاک شنی، ماسه ای، لومی، آهکی مرطوب و خوب زهکشی شده .
بهتر است خاک اسیدی باشد.
نور: آفتاب کامل – نیمسایه .
این گیاه بهترین رشد را زمانی که در معرض آفتاب کامل است دارد.
آبیاری: به صورت منظم و مرتب .
دما: دمای بین -3 تا 16 درجه برای رشد این گیاه مناسب است .
تمشک وحشی متعلق به مناطق معتدل میباشد و تحمل سرمای شدید و گرمای شدید را ندارد.
هرس: بهتر است در اواخر زمستان صورت گیرد.
کوددهی: نیازی نیست .

تمشک وحشی دارای خواص بسیار زیادی بوده و از زمانهای بسیار گذشته مورد توجه بوده است:
– جوشانده ۲۵ گرم از برگهای تمشک در یک لیتر آب برای درمان انسداد مجاری ادرار مفید است.
-تمشک سرشار از ویتامین های C وK است و دارای خواص خنک، نرم کننده و ضد اسکوربوت می باشد.
-تمشک خون را تصفیه می کند و برای کسانی که به روماتیسم مبتلا هستند، بسیار مفید است.
-تمشک یبوست مزاج را معالجه می کند.
-تمشک برای تسکین درد سودمند است، زیرا تمشک دارای اسید سالسیلیک می باشد.
-تمشک خون را قلیائی می کند و قند آن برای مبتلایان به مرض قند مفید است.
-شربت تمشک برای بیماران مبتلا به سرخک و مخملک تجویز شده است.
-تخم و دانه ای که درتمشک وجود دارد، اغلب با دندان نیز خرد نمی شود، ولی وقتی خورده شود درمعالجه ی یبوست و خشکی مزاج به طور طبیعی بسیارمؤثر است و سبب می شود که یبوست به کلی رفع گردد.
-شربت تمشک، مخلوط با آب برای رفع تب تجویز شده است.
-خوردن تمشک برای مبتلایان به مرض قند( دیابت)، تبهای صفراوی، التهاب مجاری ادرار، گلو درد( آنژین ) مفید است.
-جوشانده ۲۰ تا ۵۰ گرم گل تمشک یا برگ تمشک در یک لیتر آب برای درمان ترشحات زنانگی، خونریزی در فواصل قاعدگی ، اخلاط خونی، وجود خون در ادرار، گریپ، گرفتگی صدا، آب آوردن نسوج و بیماری های پوستی اثر شفا بخش دارد. جوشانده را بعد از هر وعده ی غذا یک استکان می خورند.
-جوشانده گل یا برگ تمشک( به روشی که گفته شد) در استعمال خارجی برای درمان زخم های دهان، ورم لثه، درد گلو و ورم لوزه ها بکار می رود و بیمار با غرغره کردن این جوشانده دهان را می شوید.
-جوشانده برگ تمشک اسهال و ورم روده را معالجه می کند، بدین منظور باید ۴۰ تا ۵۰ گرم برگ خشک تمشک را در یک لیتر آب سرد بخیسانید و به مدت ۱۰ دقیقه آن را جوشانده و سپس بگذارید ۱۰ دقیقه دم بکشد. پس از صاف کردن، روزی سه بار، هر بار یک فنجان آن را بین غذاهای اصلی بنوشید.
-جوشانده فوق برای تسکین درد معده از هر نوع که باشد مانند ترشی معده، نفخ و گاز شکم و تشنج معده مؤثر است.
-خوردن جوشانده برگ تمشک به مقدار ۳ تا ۴ فنجان در روز و بین غذاهای اصلی، بند آوردن ادرار را معالجه می کند وبهترین دارو بر ضد درد کیسه مثانه است.
-اگر ۴۰ تا ۵۰ گرم برگ خشک تمشک را در یک لیتر آب بریزید و آن را به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه جوشانده و پس از ۱۰ دقیقه دم کشیدن و صاف کردن آن، به مقدار ۳ فنجان در روز بین غذاهای اصلی بنوشید، دردهای نقرسی و بسیاری از انواع رماتیسم را آرام می کند.
-اگر ۱۰۰ گرم برگ خشک تمشک را به مدت ۱۰ دقیقه بجوشانید و پس از دم کشیدن و صاف کردن آن را به عنوان محلول شستشو برای شستن بیماری برفک، جوش های صورت و یا هر نوع تحریکات دیگر پوست به کار ببرید ، اثر شفابخش دارد.
-تمشک دارای خاصیت ضد عفونی کننده است.
-تمشک به علت دارا بودن ویتامین های C وK برای اوره و فشار خون مفید است.
-برای معالجه کک و مک، ابتدا صورت را خوب بشوئید و سپس ورقه نازکی از تمشک به مدت یک ساعت روی صورت بمالید. این کار را چند بار تکرار کنید تا کک و مک صورت از بین برود.
-برگ تازه تمشک را اگر بپزند و روی محل بیماری های پوستی قرار دهند، بیماری را التیام می دهد.
-گوشت پردانه تمشک، دارای خواص توت فرنگی است و ترشی خون را از بین می برد.
-تمشک،عرق آور است؛ لذا بهترین زهکش سوراخ های پوست است.

خواص درمانی تمشک

طبع تمشک خشک و سرد است.
تمشک ملین و مدر است.
شربت تمشک تب بر است.
یک فنجان تمشک تقریبا ۶۰ کالری انرژی دارد و منبع بسیار خوبی برای ویتامین سی می باشد.
شربت تمشک اختلالات روده‌ها و عفونت‌ مجاری ادرار را درمان می‌کند. هر ۶ ساعت یک لیوان شربت تمشک میل کند (یک پنجم لیوان شربت و بقیه آب مخلوط شود).
کسانی که یبوست دارند یک و نیم کیلو میوه تمشک را در گوشه‌ای به حال خود بگذارند سپس آب آن را گرفته با ۹۰ گرم شکر مخلوط نموده با حرارت ملایم پخته و هم زنید تا شربت سفتی تهیه شود این شربت برای کسانی که دچار یبوست هستند مفید می‌باشد شب و صبح یک قاشق مصرف شود.
تمشک رقیق کننده خون است.
کسانی که ناراحتی کلیوی دارند روزی ۴ لیوان از شربت تمشک استفاده کنند.
برای پاک نمودن معده و روده به مدت چند روز به صورت ناشتا تمشک میل بفرمایید.
خوردن تمشک برای تقویت قلب مفید می‌باشد.
تمشک خونروی از سینه را قطع می‌کند.
تمشک خونروی از رحم را بند می‌آورد.
کسانی که فشار خون دارند از خوردن تمشک فراموش نکنند.
کسانی که نقرس دارند روزی دو بار هر بار یک لیوان شربت تمشک یا ۱۰۰ گرم تمشک میل نمایند.
شربت تمشک یک نوشیدنی خوب برای کسانی که سرخک یا آبله مرغان گرفته‌اند می‌باشد.
اگر جزو آن دسته افرادی هستید که از چربی خون رنج می برید بهتر است فریز کردن تمشک را حتما در دستور کارتان قرار دهید.
تمشک سیاه نه تنها از بروز سرطان می تواند جلوگیری کند، بلکه با پیشگیری از بروز التهاب می تواند از بروز بیماریهای قلبی نیز پیشگیری نماید.
بیماران کلیوی باید از سبزی‌ها و میوه‌های کم‌پتاسیم مانند سیب، نارنگی، لیمو، گریپ‌فروت، گیلاس، توت‌فرنگی، هلو، آناناس، هندوانه، تمشک و زغال‌اخته استفاده کنند.
مصرف تمشک به واسطه دارا بودن مقادیر فراوان ویتامین ث در مادران شیرده مفید است.مادران شیرده در طول روز حتماً از ۲ نوع میوه حاوی ویتامین «ث» نظیر: تمشک، توت فرنگی، مرکبات، لیموترش، جعفری، بروکلی، فلفل دلمه و گوجه فرنگی و… استفاده کنند.
فواید تمشک برای پوست
جهت درمان کک و مک با میوه تمشک پوست صورت را ماساژ دهید.
شربت تمشک باعث روشن شدن پوست خانمها می‌گردد. ۱۰ صبح و ۵ عصر میل شود.
ماسک تمشک برطرف کننده منافذ باز پوست صورت می‌باشد.
برای درمان جوشهای صورت و تحریکات پوست ۱۰۰ گرم برگ خشک تمشک را به مدت ۱۰ دقیقه جوشانده صاف نموده صورت را با آن بشویید.
مالیدن عصاره میوه تمشک جهت خشک کردن زخمها و جراحت‌ها بهتر و جلوگیری از جریان چرک به کار می‌رود.
مصرف تمشک در باروری و بارداری
تمشک میوه ای بسیار مفید است که مصرف آن در بارداری موجب پسر دار شدن و حفظ سلامت جنین میشود.
تمشک سرشار از مقادیر زیاد فولات (نوعی از ویتامین B) است که رشد سلول ها را تسریع می بخشد و سلامتی جنین را بالا می برد.
در طی حاملگی مقادیر کافی آن از صدمات مادرزادی مغز کودک و ستون فقرات او جلوگیری می کند.
خوردن تمشک می تواند با افزایش سطح ویتامین C، منیزیم و اسید فولیک در بدن باعث افزایش باروری زنان و مردان گردد.
همچنین آنتی اکسیدان های تمشک باعث حفظ سلامت اسپرم، بالارفتن موفقیت بارداری و کاهش ریسک سقط جنین می گردد.
مصرف تمشک در پیشگیری و درمان دیابت
متخصصان تغذیه پیشنهاد می کنند جهت پیشگیری از دیابت و نیز بهبود آن به جای قند و شکر می توان از توتها و تمشک استفاده نمود.
مصرف تمشک در رژیم های لاغری
تمشک حاوی ماده ای است که اصطلاحا کتون تمشک نامیده می شود و در محصولات کاهش وزن استفاده می شود.
یک لیوان تمشک معادل ۸ گرم فیبر دارد که در نوع خود جالب توجه است. در قبال این ۸ گرم فیبر شما در یک لیوان تمشک فقط ۶۴ کیلو کالری پیدا خواهید کرد.
البته بخشی از این فیبر موجود در تمشک در نوعی پکتین محصول کربوهیدرات خالص شده حل می شود که به خودی خود کلسترول خون را پایین می آورد.

مضرات تمشک
کسانی که به ناراحتی های کبد مبتلا هستند در خوردن آن افراط نکنند.
ممکن است در بیماران مبتلا به صرع باعث تشنج شود.
خواص درمانی برگ و ریشه تمشک
دم کرده برگ تمشک برای خانم‌هایی که بچه سقط کرد‌ه‌اند و از بین بردن دردهای زایمانی بسیار مفید است (۵ گرم در ۱۵۰ سی‌سی آب جوش دم کرده) به مدت ۱۵ دقیقه.
برای درمان پوست‌های خشک از کوبیده برگ تمشک به صورت ضماد استفاده نمایید.
غرغره محلول برگ تمشک جهت درمان آنژین و ورم لوزتین مفید است. ۳۰ تا ۵۰ گرم برگ درختچه تمشک را در یک لیتر آب جوش ریخته بگذارید دم بکشد سپس صاف نمایید و غرغره نمایید.
کسانی که رماتیسم دارند از دم کرده برگ خشک تمشک بعد از ناهار و شام استفاده نمایند (۳۰ گرم در یک لیتر آب جوش ریخته به مدت ۲۰ دقیقه دم کرده صاف نموده با عسل مخلوط شود بعد از هر غذا یک فنجان میل شود).
کسانی که صفرا دارند از دم کرده برگ تمشک استفاده نمایند.
کسانی که سوزش معده دارند (ترش می‌کنند) از دم کرده برگ تمشک بنوشند. ۳۰ تا ۵۰ گرم برگ خشک را در یک لیتر آب جوش ریخته به مدت ۲۰ دقیقه دم کرده صاف نموده با عسل مخلوط شود بعد از هر غذا یک فنجان میل شود.
برای جلوگیری ازخونریزی بواسیر ضماد برگ آن و یا عصاره برگ آن که در سایه غلیظ شده باشد استفاده می‌گردد.
جهت معالجه برونشیت ۳۰ تا ۵۰ گرم برگ درختچه تمشک را در یک لیتر آب جوش ریخته سپس دم کرده و صاف نمایید با عسل مخلوط صرف شود.
جوشانده ریشه برگ تمشک برای تسکین سرفه‌های سخت و سیاه سرفه مفید است. ماساژ با دم کرده برگ و یا میوه آن برای سیاه کردن مو استفاده می‌شود.
ضماد برگ آن (تمشک) برای التیام زخم‌ها و ورم‌های اطراف چشم مناسب است.
جویدن برگ یا میوه آن برای زخم‌های لثه و سستی لثه و بوی بددهان نافع است.
برای خرد کردن سنگ کلیه می‌توان از جوشانده پوست ریشه تمشک استفاده نمود.
چطور تمشک را فریز کنیم؟
قبل از همه یادتان باشد چون تمشک خیلی زود فاسد می شود موقع خرید آن سراغ تمشک هایی بروید که هنوز کاملا نرسیده اند. فریز کردن تمشک کار سختی نیست.
فقط کافی است تمشک ها را زیر شیر آب و البته با فشار کم آب بشویید.
تمشک ها را با دستمال کاغذی خشک کنید. مواظب باشید تا تمشک ها حین این فعل و انفعالات له نشوند.
بهتر است ابتدا اجازه دهید تمشک ها داخل یک ظرف درون فریزر یخ بزنند سپس آنها را از ظرف به درون کیسه فریزر انتقال دهید و دوباره داخل فریزر بگذارید.
اگر می خواهید تمشک تغییررنگ ندهد، می توانید ۲ تا ۳ قطره آبلیمو روی آنها بریزید و بعد داخل فریزر بگذارید.
یادتان باشد برای باز شدن انجماد تمشک باید آن را از فریزر خارج کنید و اجازه بدهید در دمای محیط یخ آنها آب شود.

آفات: در مورد این گیاه مراقب شته ها، سوسک تمشک ، عنکبوت قرمز و کنه ها باشید .
تمشک در معرض بیماری های قارچی نیز میباشد

تکثیر گیاه Red raspberry به روش امکان پذیر است :

1- تقسیم ریشه ( زمانی که گیاه در خواب زمستانی میباشد اقدام شود.)
2- قلمه زدن.( در بهار صورت گیرد.)
گیاه بعد از گذشت سال دوم ، شروع به گلدهی خواهد کرد .

: منابع
http://imfarmer.blogfa.com/post

www.7ganj.ir
http://www.beytoote.com/cookery/khavas-ghaza/properties-brambles.html

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – لێلێکی

نام تالشی : لێلێکی

نام فارسی : لیلکی

نام علمی :GLEDITSIA CASPICA

این درخت به ندرت مورد علاقه می باشد. دیر خزان می کند، خاردار است و خارها ممکن ازت تا 12 سانتیمتر برسند. این درخت معمولا برای برگ های جذابش و غلاف های دراز بذز که در آخر فصل رنگی می شوند رویانده می شوند. برگ ها در پاییز به زردی می گرایند. گلهای این درخت شدیدا مورد توجه زنبور عسل می باشند و به علت خاردار بودن جهت ایجاد حصار و یا در پارک های جنگلی بسیار مناسب است. و به آن ابریشم تیغدار نیز گفته می شود. چون برگ های ریز شانه ای مرکب شبیه درخت ابریشم دارد. همچنین غلاف های بذر این درت یک منبع غذایی فوق العاده مقوی برای دام داری ها می باشد. در ادامه این مقاله با تهران دلیور همراه باشید.

لیلکی ایرانی بومی غرب آسیا، در آذربایجان و شمال ایران تا دریای خزر می باشد. این درخت یک درخت خزاندار به ارتفاع 12 متر، و با شاخه هایی پوشیده از خارهای متعدد به طول 10 تا 20 سانتی متر می باشد. گل ها متمایل به سبز و خوشه ای به طول 10 سانتی متر. میوه نیام دار و به طول 20 سانتی متر و عرض 3 سانتی متر می باشد.
این گونه بسیار شباهت به گونه Gleditsia japonica از آسیای شرقی دار.
لیلکی ایرانی یکی از گیاهانی است که عمل تثبیت نیتروژن را انجام می دهد.
محل رویش این درخت در ایران در نقاط پست و مرطوب جنگل های شمال می باشد. دامنه انتشار آن از جنگل های آستارا تا نور است. و در نواحی شرقی و شمال شرقی البرز نمی روید. معمولا در سواحل انتشار بیشتری دارد و همچنین در ارتفاعات بالای 500 متر نیز نمی روید.

درخت لیلکی ایرانی دارای تاج باز و پهن می باشد و برگ های آن مرکب و شانه ای و میوه های آن کشیده و عنابی رنگ و درشت است. ساقه و تنه آن دارای خارهای درشت به طول 15 سانتی متر می باشد. برگ های آن شانه ای-مرکب به طول 15 تا 25 سانتی متر و دارای 12 تا 20 برگچه به طول 2 تا 5 سانتی متر می باشد.
زمان شروع گلدهی لیلکی ایرانی اواسط بهار می باشد.
گل های این گیاه هرمافرودیت (دارای گل های ماده و نر روی یک گیاه) و معطر هستند. و گرده افشانی گل های آن توسط حشرات صورت می گیرد.

رشد مناسبی در خاک های لومی دارد ولی معمولاً در بیشتر خاک ها می تواند کشت شود. به نور زیادی نیاز دارد و بهتر است در مکان های سایه کشت نشود. این درختان به تنش خشکی و هوای آلوده مقاوم هستند.

آب و هوا: سرما و گرما و شرایط ساحلی را قبول می کند. این گیاه تابش مستقیم خورشید، باد، دود، و گرد و خاک را تحمل می کند.
هرس: برای سبک کردن تاج و ممانعت از شکستن شاخه ها توصیه می شود که هر ساله در پائیز هرس و تنک شود.
این درخت دارای چوب بسیار سختی است. در مصارف روستایی جهت استفاده به عنوان پایه ی انبار برنج و پایه ی بنا به کار می رود. از میوه های سبز آن برای تغذیه گاوهای گوشتی استفاده شده و میوه های رسیده آن نیز به عنوان علوفه زمستانی گاوها می باشد. پوست درخت نیز می تواند به عنوان غذای دام ها مورد استفاده قرار گیرد.
این گیاهان مقاوم به قارچ عسلی هستند.

میوه:نیام پهنی با دانه های درشت و به رنگ قرمز خرمایی ،سبز و قهوه ای می باشد. به شکل راست ،خمیده،پیچیده و اغلب وا‍‍‍ژگون است.

تکثیر لیلکی از طریق کشت بذر می باشد. بذور 24 ساعت قبل از کشت در آب گرم خیسانده شده و در بهار در گلخانه کشت می شوند. یا در پاییز یا زمستان در خزانه هوای آزاد کشت می گردند.

: منابع
http://davesgarden.com/guides/pf/go/74375/#b
http://en.wikipedia.org/wiki/Gleditsia_caspica

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – کیش

 نام تالشی :  کیش 

نام فارسی :   شمشاد معمولی 

نام علمی : BUXUS SEMPERVIRENS

       این گیاه  در ایران در مناطق مختلف استان های گرگان و مازندران و گیلان می روید.      شمشاد معمولی گونه ای همیشه سبز می باشد. بوته کوتاه بوده و از 1 تا 9 متر رشد می کند. محور آن تا 20 سانتی متر می رسد.در گذشته در جنگلهای تالش فراوان بود اما به دلیل محکم بودن چوب آن در مصارف کشاورزی وساختمان سازی بیش از رویه مصرف گردید و تقریبا بصورت وحشی درگیلان وتالش در حال انقراض است .

 

 انشعابات آن بصورت متقابل قرار گرفته اند. عادت رشد درختچه ای داشته و  شاخه های آن با زاویه گسترده یا کم و بیش خمیده است. برگ ها سطحی چرمی دارد و لبه های برگ ها بدون دندانه است. طول برگ ها در حدود 35-24 میلیمتر و عرض 14-10 میلیمتر دارند. شکل برگ ها سرنیزه ای هست و در نیمه پایینی پهن تر و به طرف انتها باریک می شوند.

نوک برگ نسبتا کند و گرد است. رنگ دو سطح برگ ها سبز تیره است و سطح فوقانی درخشان است.گل ها فاقد ارزش زینتی است و گل سبز کم رنگ کوچک آن در فصل بهار شکوفا می شود.

            شرایط محیط رشد:

شمشاد معمولی به اکثر خاک ها سازگار بوده و برای رشد بهینه باد زهکش خوبی داشته باشد.

برای کوددهی استفاده از کود پوسیده دامی کافی است. آبیاری آن متوسط بوده و در حد معمول نیاز دارد.

 آبیاری متناوب در فصل رشد بطوری که خاک همیشه مرطوب بماند لازم است. خشکی کشیدن باعث آسیب به گیاه می شود.

در فصل زمستان آبیاری را کاهش دهید تا حدی که خاک اطراف ریشه ها خشک نشود. کمبود رطوبت خاک باعث خشک شدن نوک برگ ها می شود.

 در مکان های آفتابی، نیمسایه و تمام سایه به خوبی رشد می کند. مقاومت این گیاه به سرما تا دمای 20-  درجه سانتی گراد می باشد.

در مناطق گرم حفظ رطوبت خاک بسیار مهم است .هفته آخر خرداد بهترین زمان هرس اول گیاه هست و مرحله دوم هرس را می توان در اوایل فصل پاییز انجام داد و هرس را در زیر نور شدید آفتاب انجام ندهید.

شمشاد از انواع گیاهان رایج در نواحی گرم و مرطوب است. این گیاه را به راحتی می توان در حیاط و حتی در فضای آپارتمان  پرورش داد. نورگیرترین قسمت آپارتمان را برای کاشت گیاه انتخاب کرده و گلدان ها را در آنجا قرار دهید. قبل از کاشت، گلدان ها را از خاک غنی از خاک برگ و کودهای گیاه پرکرده و آن را آبیاری کنید.
حداقل فاصله میان دو گیاه  در کاشت در باغچه و فضای سبز باید ۷۰ سانتیمتر باشد.

ازدیاد: برای تکثیر شمشادرسمی، از اواسط بهارتا اوایل تابستان، قلمه های انتهایی ساقه را به اندازه ۵/۷سانتیمتر ، با یک چاقوی تیز، جدا کنید.انتهای آنهارا در پودر هورمون ریشه زایی فروببرید ودر گلدانی باقطر دهانه ۱۴سانتیمتر، حاوی کمپوست مخصوص بذر وقلمه بکارید وبا کیسه پلاستیکی شفاف روی قلمه را بپوشانید.و قلمه ها را تا زمان ریشه دهی یعنی ۲۲ ماه سانتیگراد ونور مناسب نگاه دارید. سپس آنهار ا به تنهایی در گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی، بکارید. در فرمهای ابلق گیاه، بسیار اهمیت دارد که د اری قلمه گیری، از شاخه هایی که برگهایشان فرم ابلق خود را از دست داده اند، جهت ازدیاد، استفاده نشود. حتی زمانی که گیاه رشد کافی کرده، ضروری است ساقه هایی را که رنگ برگهایشان سبز خالص می شود، به محض ظهور حذف نمایید.

تکثیر این گیاه به وسیله بذر و خوابانیدن شاخه  نیز صورت می‌گیرد.

هرس شمشاد  :

ـ زمان هرس: پائیز، بهار

شمشادها معمولاً هر مقدار و هر نوع هرسی را تحمل می کنند و بدون هرس نیز بوته ها زیبا و متراکم هستند. شکل و اندازه نهائی برای هرس بستگی به نوع شمشاد دارد. در بوته های جوان، هنگام انتقال به محل اصلی باید ریشه را نیز هرس نمود. پس از کاشت، بوته را تا سه سال مرتباً هرس کنیم تا متراکم گردد.

شمشادهائی را که به منظور استفاده از پرچین و با اشکال هندسی و مجسمه ای کاشته می شوند می بایستی مرتباً هرس نمائیم. قبل از پیدایش شاخه های جدید در بهار با استفاده از قیچی هرس، شاخه های تولید شده در اواخر تابستان قبل را هرس می کنیم، شاخه های جدید را بعد از آن که شروع به محکم شدن کردند قطع می نمائیم.

 برای ایجاد شکل بوته‌ای باید مداوم با هرس پنسمان (چیدن نوک شاخه‌ها) جوانه‌های جانبی را تحريك و شاخه‌های متراکم تولید کرد. در فرم‌های پرچینی نیز می‌بایست با توجه به فرم پرچین و به نسبت میزان رشد، آن را در یک یا چند نوبت هرس نمود.

گاهی به دليل بیماری سفیدک، قسمت‌های داخلی را با هرس بازتر كرد؛ به طوری که از تجمع رطوبت در قسمت‌های داخلی تاج جلوگیری و نفوذ هوا به مرکز بوته بیشتر شود.

در آب و هوای معتدل، پرچین و اشکال مجسمه ای را در اواخر پائیز باید هرس نمود تا در زمستان شکل جالب توجه و جمع و جور داشته باشند.

معمولاً توصیه می شود که در هرس های پرچینی قسمت پائین بزرگتر یا مساوی قسمت بالا باشد تا قسمت بالا روی قسمت پائین سایه اندازی نداشته باشد.

بیماری ها ، افات و درمان : شمشادها به بیماری ها به خصوص سفیدک سطحی بسیار حساسند که به محض مشاهده بیماری و یا آثار پریدگی رنگ در برگ ها، سرشاخه و یا شاخه بیمار را سریعاً تا جائی که به نظر می رسد بیمار است قطع می نمائیم.

            خواص درمانی و کاربردها:

 هرس شمشاد معمولی به اشکال گوناگون نمای بسیار زیبا و جذابی به فضای سبز می دهد.

شمشاد معمولی به عنوان گیاهی برای مرزبندی و پرچین به کار می رود.

 برگ ها و پوست ریشه آن مصرف دارویی داشته  و خواص درمانی تصفیه کننده خون ، معرق و ملین است.

 همچنین عصاره این گیاه خواص تب بر، گندزا و التیام بخش دارد و  عفونت های مجاری و درد های همراه با تب، روماتیسم، نقرس، سیفلیس، درد های عصبی، صرع، زخم های معمولی و عفونی را بهبود می بخشد.بقیه گیاهان 

            نحوه تکثیر گیاه :

 برای ازدیاد شمشاد معمولی می توان با قلمه گیری از این گیاه و ریشه دار کردن آنها اقدام نمود .

قلمه ها را می توان از چوب نرم، چوب نیمه سخت و چوب سخت تهیه کرد.

: منابع 

http://edis.ifas.ufl.edu/fp080

http://en.wikipedia.org/wiki/Buxus_sempervirens

از : رمضان نیک نهاد

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – توسَه

  نام تالشی: توسَه 

نام فارسی : توسکا 

نام علمی :  Alnus 

 

توسکا طلای سبز شمال ایران 

توسکا، توسه یا رازدار نام گونه ای از درختها ی خزان کننده است و به وسیلهٔ باد گرده افشانی می کند.در دنیا بیش از ۳۰ نوع از گونهٔ توسکا وجود دارد که تنها دو نوع از آن با نام های توسکای ییلاقی (سردسیر) و توسکای قشلاقی (گرمسیر) در ایران رشد می کنند که عمر آنها معمولاً تا ۱۰۰ سال است و رشد نهایی آنها در ۵۰ سالگی قطع می شود. توسکا درختی رطوبت پسند به شمار می رود؛ بدین معنی که دارای قدرت جذب آب بسیار زیادی است و در زمین های مرطوب و یا باتلاقی دارای رشدی سریع می باشد.این درخت برای مناطقی کاربرد دارد که پر آب و دارای رطوبت بالاست به خاطر اینکه درخت توسکا بسیار آب را جذب می کند و آن را زمین های مرطوب و علفزارهای باتلاقی و ماندابها و زهکشی خاک به فراوانی می کارند

 

   این گونه باارزش كه درختی زیبا و دارای رشد سریع است بخصوص جهت ایجاد فضای سبز كاربرد بسیاری دارد.

      توسكای ییلاقی كه از درختان تجارتی جنگلهای شمال محسوب می‌شود بومی نواحی اروپا و خاورمیانه بوده و در جنگلهای خزر در نقاط مرطوب و دره‌ها وجود دارد. 

·       ·         در جنگلهای شمال درخت توسكای سفید پلت و كرك به تنهایی یا هردو آنها با هم دیده می‌شود و نام عمومی این درخت در اغلب نقاط نیز همان توسكا است. 

·         گفتنی است درختان تیره غان دارای دو جنس بتولا (غان) و آلنوس (توسكا) می باشند كه این جنس در نیمكره شمالی تا ‪ ۳۰گونه دارد و در ایران سه گونه توسكای قشلاقی، توسكای ییلاقی و توسكای سفید وجود دارد كه دوگونه قشلاقی و ییلاقی آن خاص مناطق شمال كشور است. 
از لحاظ مشخصات گیاهی توسكای ییلاقی درختی با ارتفاع ‪ ۱۰تا ‪ ۱۵متر بوده كه برگهای آن به شكل قلب، متناوب و متقارن و خزان‌كننده است. این درختان در سنین بین ‪ ۱۰تا ‪ ۱۵سالگی به مرحله باردهی می‌رسند و هر چند سال یك بار مقدار فراوانی بذر تولیدمی‌كنند كه دوره بذردهی سالیانه آنها برحسب نوع گونه و شرایط رویشگاه می‌تواند یك تا چهار سال باشد. 
توسكای قشلاقی به رنگ قهوه‌ای تیره است و برگهایش چسبناك، موجدار و تقریبا گرد و رنگ آن سبز تیره می‌باشد. 
گونه‌های مختلف توسكا نورپسند بوده و از بین توسكای قشلاقی یك واریته آن توسكای برگ طلای بوده و از بهترین واریته‌ها جهت رشد می‌باشد و برگهای آن به رنگ زرد است. 

 موطن اصلی این گونه اروپا است و در تركیه، قفقاز و ایران هم انتشار دارد و رویشگاه آن از جلگه تا ارتفاع یكهزار متری از سطح دریا نیز بالا می‌رود.  این نوع توسكا در گذشته به عنوان یك گونه مطرح بوده كه هم‌اكنون در حال انقراض است. 

توسكای قشلاقی اولین درختی است كه در ساحل دریای خزر ظاهر می‌شود، در اطراف مرداب‌ها و مزارع برنج، رودخانه‌ها و نهرها و درجنگل‌های باز همراه با “لرگ” بوجود می‌آید و درعین حال در كنترل فرسایش آبی در حاشیه رودخانه كاربرد دارد. چوب درختان توسكا سرخ و كمرنگ بوده، گونه قشلاقی ان در سواحل دریا و در ارتفاعات پایین یافت می‌شود و معمولا در جاهایی كه دارای سفره آبی زیرزمینی كم عمق می‌باشد، مشاهده می‌گردد. 
این درحالی است كه توسكای ییلاقی در ارتفاعات بالای دامنه البرز و نیز در نقاط مرطوب و قعر دره‌ها یافت می‌شود. 

·         توسكای سفید نیز بیشتر در اروپا یافت می‌شود خاك خشك را دوست داشته و دارای سطح فوقانی وبرگ سبز تیره و سطح زیرین به رنگ سبز روشن بوده و در محل انشعاب رگبرگهای فرعی آن كرك‌های قهوه‌ای دیده می‌شود. 
در زمینه مصارف این گونه‌ها دانشنامه گلستان به كاربرد دارویی آن اشاره كرده و می‌نویسد: این گیاه در درمان “كاتاره روده‌ای، اسهال مزمن و خونریزیهای داخلی، ورم لوزتین، ورم جوف دهان والتهاب لثه استفاده می‌شود. 

·         درطب سنتی نیز برگهای تازه و ساییده شده این گیاه برای درمان ترك خوردگی سینه و دمل‌ها تجویز می‌شود و نیز برای تسكین دردهای روماتیسمی كاربرد دارد. 
در زمینه مصارف غیر دارویی آن گفته شده كه از پوست بدون چوب توسكای قشلاقی در صنایع چوب جهت روكش، مدادسازی و جعبه‌سازی استفاده می‌شود. 

·         همچنین در صنایع قایق‌سازی ، قالب بندی، صندوق، جعبه‌سازی ، شمع‌سازی و در صنایع دباغی به منظور رنگ آمیزی استفاده می‌شود. 
از سوی دیگر برگهای این درخت كه سرشار از پروتئین است در تحریك و فعال كردن موجودات زنده خاك به كار می‌رود. 

·         درجه سختی چوب توسكا بین ‪ ۳تا ‪ ۵درصد گفته شده و كیفیت سختی آن نرم است و بطور كلی چوب درون نامشخص به رنگ كرم مایل به قرمز است كه دوایر سالیانه پهن مدور نسبتا مشخص و موجدار در مقطع عرضی و پره‌های آجری شكل قرمزرنگ در مقطع شعاعی ودوك‌های ظریف درمقطع مماس از خصوصیات ظاهری چوب آن است. 
این درخت در خاك مرطوب و نمدار رشد می‌كند و محل آفتابی ونیم سایه را می پسندد به هرس نیاز ندارد و دربهار شاخه‌های مرده و اضافی آن را برمی‌دارند و نیز تكثیر آن از طریق بذر، پاجوش و ریشه جوش است. 

·         برای تكثیر همچنین می‌توان قلمه‌های گیاه را در ماههای دی وبهمن تهیه كرد و در اسفندماه در فضای باز كاشت و نیز تكثیر بذر را در خاك سبك و مرطوب با پوششی از ماسه در اسفند و فروردین انجام داد. 

توسکا، توسه یا رازدار (رزدار) نام گونه ای از درختها و درختچههای جنگلی از خانوادهٔ غان است. این درخت از نوع گیاهان خزان کننده است و به وسیلهٔ باد گرده افشانی می کند.در دنیا بیش از ۳۰ نوع از گونهٔ توسکا وجود دارد که تنها دو نوع از آن با نام های توسکای ییلاقی (سردسیر) و توسکای قشلاقی (گرمسیر) در ایران رشد می کنند که عمر آنها معمولاً تا ۱۰۰ سال است و رشد نهایی آنها در ۵۰ سالگی قطع می شود. توسکا درختی رطوبت پسند به شمار می رود؛ بدین معنی که دارای قدرت جذب آب بسیار زیادی است و در زمین های مرطوب و یا باتلاقی دارای رشدی سریع می باشد.

 

 

ارتفاع درختچه های تیرهٔ توسکا معمولاً کم است، اما در شرایط ایده آل و مناسب (مانند زیاد بودن درجهٔ مرطوبی خاک و غنی بودن آن) ارتفاع آن تا ۲۱ متر نیز می رسد.

برگها در این گونه، بیضی و مدور، با پایه ای گوه شکل و متناوب (پر موج) و دارای سطحی چسبنده و حاشیه ای دندانه دار و همچنین رگبرگهای شانه ای شکل هستند. گلها چوبی و با شکل نامشخص (معمولاً به صورت کروی) بوده و در ابتدای بهار و قبل از رویش کامل برگ ها ظاهر می شوند. شاخههای آن خاکستری رنگ با لکه های قهوهای است به وسیلهٔ جریان باد گرده افشانی می کنند و میوهٔ آن شبیه به توت کال است

در میان درختانی که در جنگل های شمال ایران وجود دارند، توسکا زودتر از بقیهٔ درختان جوانه می زند و آخرین درختی است که برگ های آن زرد می شود.

توسکا دارای چوبی نرم است. چوب بریده شدهٔ توسکا در هنگام پاییز سفید رنگ است و لی لحظاتی بعد از برش به قرمز متمایل می شود و سپس به رنگ صورتی روشن درمی آید و به همین رنگ می ماند.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری  از ویکی پدیا 

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – کݖره‌ف

نام تالشی : کݖره‌ف kırəf

نام فارسي :درخت شب خسب يا ابريشم‌دار يا هزار برگ

نام علمي : Albizia julibrissin

مشخصات ظاهري :

ابريشم‌دار يك درخت نسبتا كوچك خزان‌پذير به بلندي پنج تا 12 متر با تاج پوشش گسترده است. برگ‌هاي ظريف و سرخس‌مانند آن شامل 10 تا 30 جفت برگچه كوچك تقريبا مستطيلي‌شكل است كه در دو رديف شانه‌اي قرار مي‌گيرند. اين برگچه‌ها با تاريك شدن هوا روي هم جمع مي‌شوند. متاسفانه این گیاه در جنگلهای تالش روبه انقراض است .در گذشته که خانه های مردم تالش چوبی بود این درخت از پرکاربردتریه ها و محکم ترین چوب ها محسوب میشد برگ درختان مورد دلخواه دام است وزیادی مصرف آن برای گوساله ها خطرناک است .

گل‌هاي سفيد و صورتي‌رنگ داراي تعداد بسيار زيادي پرچم نازك ابريشمي است كه از اواخر بهار و در تمام طول تابستان مي‌شكفند. گل‌ها به شكل انبوه در گل‌آذين‌هاي خوشه انتهايي مي‌رويند.

درخت گل ابریشم درخت حساسى است و برگهاى آن شبها روى هم مى‌خوابند وبه همین دلیل نام چینى آن‌ muh-OH كه ترجمهء آن شب‌خسب است،مى‌باشد و همین‌نام به فارسى نیز منتقل گردیده است.شاخه‌هاى آن داراى انشعابات چترى است.

برگهاى آن مركب و معمولا در اواخر بهار ظاهر مى‌شود.برگهاى شب‌خسب در شبهادوبه‌دو روى هم مى‌خوابند.میوهء آن در پاییز مى‌رسد و از درخت مى‌ریزد و در سال‌بعد صدها نهال شب‌خسب در اطراف درخت اصلى مى‌روید.انشعابات شاخه‌هاچترى است.برگها مركب شانه‌اى،گلهاى آن سفید و صورتى یا سرخ است كه در تیرماه‌شكفته مى‌شود.شب‌خسب از درختان بومى آسیا و افریقاى گرم است و بومى‌جنگلهاى شمال ایران نیز مى‌باشد.معمولا در قسمت كم‌ارتفاع جلگه مى‌روید و درآستارا تا  ۴٠٠  متر نیز دیده مى‌شود.این درخت از آستارا و تالش تا لاهیجان و نور ومازندران تا نزدیكى گرگان انتشار دارد.بلندى آن تا  ٢٠  متر هم مى‌رسد.دوبه‌دو روى هم مى‌خوابند.میوهء آن در پاییز مى‌رسد و از درخت مى‌ریزد و در سال‌بعد صدها نهال شب‌خسب در اطراف درخت اصلى مى‌روید.انشعابات شاخه‌هاچترى است.برگها مركب شانه‌اى،گلهاى آن سفید و صورتى یا سرخ است كه در تیرماه‌شكفته مى‌شود.شب‌خسب از درختان بومى آسیا و افریقاى گرم است و بومى‌جنگلهاى شمال ایران نیز مى‌باشد.معمولا در قسمت كم‌ارتفاع جلگه مى‌روید و درآستارا تا  ۴٠٠  متر نیز دیده مى‌شود.این درخت از آستارا و طالش تا لاهیجان و نور ومازندران تا نزدیكى گرگان انتشار دارد.بلندى آن تا  ٢٠  متر هم مى‌رسد.

این درخت در اطراف تهران«شب‌خسب»و«درخت ابریشم»،در گیلان‌«شب‌خسب»و«شب‌خوس‌دار»،در اطراف رشت و در فومتات وماسال کرَف درلاهیجان«شاقوزدار،هزاولگ وهزار برگ»،در مازندران«بیولى»،در شیرگاه«ویلى‌ولى»،در نور و كجور«وولى-شوخس،شوفس و شوخس»و در آستارا«كشكر»نامیده مى‌شود.در كتب طب سنتى‌با نام عربى«شجرة الحریر»آمده است.به فرانسوى‌ eios al a erbrA و eizziblA و به‌انگلیسى‌ dniramat dratsaB و eert klis و esor klis گویند.درختى است از خانوادهء easonimugeL تیرهء فرعى‌ eaecasomiM ،نام علمى آن‌ nissirbiluJ aizziblA .htneB(.dlliW) است

خواص وکاربرد
این گیاه در برابر آلودگی های صوتی و صنعتی مقاوم است. با وجود اینکه این گیاه زینتی و سایه گستر است اما باجذب بسیاری از حشرات به سمت خود مثل زنبور عسل باعث کاهش مصرف بسیاری از حشره کش ها می شود.این گیاه دارای خواص درمانی فراوانی است که از آن جمله می توان گفت که پوست تنه آن برای درمان زخم و کوفتگی مناسب است . و دانه های میوه آن برای خوراک دام استفاده می شود.

در كره:از پوست درخت به عنوان مقوى و تونیك و مسكن و آرام‌كننده استفاده‌مى‌شود[ایشى دویا].در كره:از پوست درخت به عنوان مقوى و تونیك و مسكن و آرام‌كننده استفاده‌مى‌شود[ایشى دویا].

در چین پوست ساقه و شاخه‌هاى درخت را در بهار و یا پاییز كنده و آماده‌مى‌كنند،به این‌ترتیب كه شاخه‌هاى كوچك را قطع كرده پوست آن را كنده و آن راپیچیده و در آفتاب خشك مى‌كنند،داروى حاصل از آن كمى شیرین،مسكن،ضددرد و آرامبخش است و جریان گردش خون را تنظیم مى‌كند و معمولا براى رفع‌بى‌خوابى و سرطان ریه و استخوان شكسته یا دررفته و معالجهء بواسیر نتایج خوبى دارد[چونگ یائوچى‌].سایر خواص آن را محققان چنین ذكر كرده‌اند كه،كرم‌كش و ضدكرم است‌[چیو]،ترشح عرق را كم مى‌كند[روا]،براى تسریع التیام زخم مفید است‌[استوارت‌]،در استعمال خارجى از عصارهء غلیظ آن براى استخوانهاى از جا دررفته وشكسته و زخمها،دملها و جوش استفاده مى‌شود[كاریوته و كیمورا،لیو و استوارت‌]و گلهاى درخت تونیك و مقوى است و به هاضمه كمك مى‌كند[روا].در چین پوست ساقه و شاخه‌هاى درخت را در بهار و یا پاییز كنده و آماده‌مى‌كنند،به این‌ترتیب كه شاخه‌هاى كوچك را قطع كرده پوست آن را كنده و آن راپیچیده و در آفتاب خشك مى‌كنند،داروى حاصل از آن كمى شیرین،مسكن،ضددرد و آرامبخش است و جریان گردش خون را تنظیم مى‌كند و معمولا براى رفع‌بى‌خوابى و سرطان ریه و استخوان شكسته یا دررفته و معالجهء بواسیر نتایج خوبى دارد[چونگ یائوچى‌].سایر خواص آن را محققان چنین ذكر كرده‌اند كه،كرم‌كش و ضدكرم است‌[چیو]،ترشح عرق را كم مى‌كند[روا]،براى تسریع التیام زخم مفید است‌[استوارت‌]،در استعمال خارجى از عصارهء غلیظ آن براى استخوانهاى از جا دررفته وشكسته و زخمها،دملها و جوش استفاده مى‌شود[كاریوته و كیمورا،لیو و استوارت‌]و گلهاى درخت تونیك و مقوى است و به هاضمه كمك مى‌كند.منبع: معارف گیاهی 3

نيازها:

در خاكهاي لومي داراي رشد خوبي بوده و به محيط‌هاي خشك سازگاري دارد. در مقابل آبياري نامناسب نيز مقاومت داشته و رويش مناسبي دارد. محيط آفتابي يا نيمه سايه را به خوبي تحمل كرده و در برابر آلودگي هوا و سرماي تا 10ـ درجه سانتيگراد نيز مقاوم مي‌باشد.

شب خسب که در جنگلهای کرانه دریای مازندران در جلگه و میان بند فراوان است آنرا در گیلان شب خسب و در اطراف رشت هزاربرگ یا هزاولگ، در لاهیجان شاقوز، در میاندره ولولی ، در شیرگاه وولی یا ویل ولی و در آستارا کشکر و شوخس میخوانند. 2- ابریشم این درخت در بوشهر و بندرعباس و نواحی جنوب موجود است .

خواهش و رویش : درخت گل ابریشم در هر خاکی میروید، ولی خاکهای خنک و بادخیز را بهتر می پسندد. از بادهای سخت گزند میبیند. رویش آن تند است ، ولی هیچگاه چندان بزرگ نمیشود و در جنگل به ده متر بلندی و 50 سانتیمتر قطر میرسد. روشنایی پسند است . خوب جست میدهد و ریشه های آن ژرف میباشد.

درخت نسبتا کوچک خزان‌پذیر به بلندی پنج تا 12 متر با تاج پوشش گسترده است. برگ‌های ظریف و سرخس‌مانند آن شامل 10 تا 30 جفت برگچه کوچک تقریبا مستطیلی‌شکل است که در دو ردیف شانه‌ای قرار می‌گیرند. این برگچه‌ها با تاریک شدن هوا روی هم جمع می‌شوند.

گل‌های سفید و صورتی‌رنگ دارای تعداد بسیار زیادی پرچم نازک ابریشمی است که از اواخر بهار و در تمام طول تابستان می‌شکفند. گل‌ها به شکل انبوه در گل‌آذین‌های خوشه انتهایی می‌رویند.
میوه‌ها که همان نیام‌ها هستند مانند غلاف باقلا پر از دانه‌اند که تکثیر این درخت توسط کاشت همین بذرها صورت می‌گیرد. شب خسب به نور خورشید و خاک به خوبی زهکشی‌شده و رطوبت کافی در تابستان وابسته است.

بهتر است هرچند هفته یک بار خاک اطراف پایه گیاه کمی تقویت شود. پوست تنه درخت نیز خاکستری است که این خود به زیبایی و جلوه آن در باغ می‌افزا

در برابر آلودگی‌های صنعتی و هوای آلوده شهری مقاومت خوبی دارد. مکان‌های پر آفتاب را ترجیح می‌دهد. این درخت بسیار مناسب برای شمال و بیشتر مناطق معتدل کشور همچنین مناطق جنوبی ایران است

ریشم‌دار را به خاطر برگ‌های شانه‌ای زیبا و گل‌های خوشرنگ شیشه‌شور مانندش به عنوان یک درخت زینتی و سایه‌گستر به وفور در باغ‌ها می‌کارند. شب خسب در طبیعت در دشت‌های خشک، دره‌های شنی و ارتفاعات می‌روید اما با تمام زیبایی‌هایش در ژاپن و بسیاری از بخش‌های آمریکا یک گیاه مهاجم به حساب می‌آید.

به همین خاطر در ایالات متحده تلاش می‌کنند تا مانع از خودباروری و گسترش این گونه گیاهان زینتی شوند. البته شب خسب به جز کاربرد زینتی دارای فواید درمانی و خوراکی نیز هست. مثلا از پوست تنه آن برای درمان زخم و کوفتگی و از دانه‌هایش که درون یک نیام، مانند غلاف باقلا قرار گرفته‌اند، به عنوان غذای دام استفاده می‌شود. شهد شیرین و مغذی گل‌هایش نیز غذای مناسبی برای زنبورهای عسل است.

روش تكثير :

1ـ با كشت مستقيم بذر در اواخر اسفندماه ازدياد مي‌يابد (براي نرم كردن پوسته سخت بذر، قراردادن در اسيد سولفوريك و سپس شستشوي دقيق قبل از كاشت ضروري است).

2ـ قلمه ريشه‌اي كه در اوايل بهار گرفته شده و حدود 5/7 سانتي‌متر طول و 12 ميلي‌متر يا بيشتر قطر داشته باشد، قلمه‌هاي ساقه ريشه‌دار نمي‌شوند.

هرس :

اين درخت به علت شاخه‌زايي زياد بايد از سالهاي اوليه رشد هرس فرم شده و شاخه‌هاي قسمتهاي پائيني حذف شوند.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش –ئه‌لاش (سلطان درختان در جنگلهای تالش )

نام تالشی : ئه‌لاش ƏLAŞ

نام فارسی : راش

نام عملی این چوب FAGUS ORIENTALIS

نام انگلیسی آن BEECH است .

درخت راش از تیره فاقاسیا و از جنس فاقوس می‌باشد یک گونه آن فاقوس سیلواتیکا در جنگلهای کرانه دریای مازندران نام برده شده‌است، این درخت را در گیلان، رامسر، کجور وکلارستق، راش، در آستارا، قزل گز در درفک و توالش، اَلاش ،الوش و آلاش، در نور، چلر، در مازندران، مرس، و در گرگانرود، قزل آغاج می‌خوانند. بیشتر ییلاقهای تالش از این گیاهان پوشیده شده است .

درخت راش در جلگه تقریباً نایاب ولی در بلندی‌های کوهستانها فراوان می‌باشد. در گیلان و مازندران در ارتفاع بیش از دو هزار متر از سطح دریا جنگلهای خالص آن یافت می‌شود. راش درختی است سایه پسند و از این رو دارای شاخ و برگ فراوان می‌باشد. نهال جوان آن از سرمای شدید زود آسیب می‌بیند و بویژه سرمای بهاره برگهای آن را نابود می‌سازد، گرمای زیاد نیز برای آن زیانبخش است . در نقاط سرد خوب رشد نمی‌کند ولی در جاهای گرم تا اندازه‌ای بهتر جست می‌دهد. درخت راش دارای ریشه‌های سطحی است و برای جنگلهای خاکهای کم ژرفا و آهکی مناسب می‌باشد. در جنگلهای انبوه از شصت تا هشتاد سالگی ولی در فضای باز از ۴۰ تا ۵۰ سالگی بار می‌دهد. در خاکهای خوب هر ۵ یا ۶ سال یکبار و در آب و هوای ناسازگار هر ۱۵ سال یکبار میوه فراوان می‌دهد. میوه اش ۵ تا ۷٪ روغن دارد. ارتفاع آن خیلی زیاد می‌شود و به ۳۵ متر و قطرش به یک متر و نیم می‌رسد. عمر آن ۲۰۰ تا ۲۵۰ سال می‌باشد. چوب آن برای ساختن در و پنجره وتراورس راه آهن و میز و صندلی و مبل و صندوق و غیره بکار می‌رود و مصرف آن بیش از دیگر چوبها است . از سلولز آن پارچه‌های ابریشمی لطیف و خوب تهیه می‌شود. زغال و هیزم آن نیز مرغوب است .

از خواص ظاهری چوب راش درون نامشخص و به رنگ کرم مایل به قرمز است . دوایر سالیانه فشرده و در نتیجه در مقاطع طولی دارای خطوط کم و بیش مشخص ناشی از آن است . از بارزترین خصوصیات شاید بتوان به پره های چوبی در مقاطع طولی اشاره کرده که در مقطع شعاعی به پرمگس و در مقطع مماسی به دوک معروفند و این پره ها به صورت لکه های قرمز دیده می شود . چه بسا گاهی این پرمگس های زیبا عیب محصوب می شوند چرا که به عقیده نجاران این بخش های چوب پس از رنگ کاری سیاه می شوند . گونه راش چوبی نیمه سنگین و دارای بافتی همگن و تقریباً مقاوم در برابر حشرات و قارچ هاست . گرده بینه های درجه 1 و 2 راش در ایران بیشتر به مصرف کارخانجات روکش و تخته لایه می رسد و گرده بینه های درجه 3 پس از تبدیل به الوار به بازار تهران (پل چوبی) روانه می شوند . بنا به اطلاعات بازار میزان تفاوت قیمت آن در 6 ماهه نخست در بازار تهران بوده است . به دلیل بافت همگن و درجه سختی مناسب این چوب بیشترین تقاضا را برای خرید به منظور تهیه مبل در بازار دارد . همچنین به دلیل قابلیت آغشتگی با انواع محلول های حفاظتی بیشترین گونه مصرفی در کارخانه های اشباع است . البته اخیراً گونه های خارجی راش از طریق آذربایجان وارد ایران شده است که بنا به ادعای مبل سازان و فروشندگان چوب کیفیت چوب راش ایرانی را ندارد ولی به دلیل ابعاد و رطوبت مناسب تخته ها میزان ضایعات کمتری ، در امر فرآیند تولید دارد .

جنس راش

راش یکی از زیباترین درختان اروپا و درخت غالب اقلیم جنگلی کوه های کارپاتین می باشد . درخت بزرگی است که اغلب ارتفاع آن حتی بیش از 40 متر می رسد . دارای تاجی گنبدی شکل بزرگ ( با بیش از 20 متر قطر ) با شاخه های ستبر و تنومند . انشعابات فرعی که با یک زاویه تندی نسبت به یکدیگر خارج شده و خصوصیات بارزی را به تاج آن در زمستان زمانی که فاقد برگ می باشند می دهد .

گیاهی است یک پایه و دارای گل های نر و ماده و میوه آن فندقه هرمی مثلث القاعده است . زادآوری آن طبیعی و با بذر افشانی خود درخت انجام می گیرد . نهالها پس از استقرار در زیر سایه و پناه درختان مادری به مرور زمان رشد و نمو می نمایند . پس از اینکه نهال راش به ارتفاع مورد نظر رسید و دیگر نیازی به نور نداشته باشد بایستی پایه های مادری که از نور دهی به نهال ها جلوگیری می نمایند ، حذف گردد . این درخت هر پنج سال یکبار بذر فراوان تولید می کند . مصارف چوبی درخت راش علاوه بر مصارف عمومی و تجاری دارای مصارف روستایی بسیار است .

در صنایع چوبی از تنه های خوب و سیلندر یک آن جهت تولید روکش چوبی استفاده می گردد و در روستاها از چوب آن برای ساختن در و پنجره و تیر و ستون و چهار پایه های محلی و کفش های چوبی ( کتل ) و گهواره و پاوره های محلی در قدیم استفاده می نمودند .

این درخت دارای گونه های مختلفی است که در جنگل های شمال کشور ایران گونه هیرکانی یا خزری آن رویش داشته و نام لاتین آن FAGUS ORIENTALIS) ( می باشد .

به دلیل حمایت از بقاء و تداوم حیات درختان راش به طور کلی راشستان های جنگل های گیلان مورد حفاظت دقیق قرار می گیرد و بهره برداری از این درخت عزیز به صورت تک گزینی و با شیوه های علمی و کاملاً نوین جهان طوری صورت می گیرد که صد در صد متضمن استقرار و بقاء و تداوم حیات آن می باشد .

یک محقق جنگل : تاکنون 13 گونه درخت راش در جهان شناسایی شد .

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از منابع . جغرافیای جنگل های جهان

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش (قارچها ) – گابه‌له‌ک

نام تالشی = گابه‌له‌ک

نام فارسی =شمپینیون نوع پرورشی = قارچ دگمه ای

نام علمی =AGARICUS BISPORUS

در برخی از نقاط تالش نشین استان گیلان به ویژه تالش جنوبی وفومنات به قارچ ها موش یا زهرموش می گویند . نوعی از زرموش ها که خوراکی هستند . گابه‌له‌ک نامیده میشود انواع دیگری هم وجود دارد مانند شتلی ، شتنَک ، که‌رگه لینگ، گره‌خونه موش ..و غیر خوراکی ها وسمی ها هم مانند خوئک ،آتَشَک ، کوره پوس وجود دارد که بعد ها به معرفی آنها می پردازیم .

گابه‌له‌ک اغلب در مندن گاه ها ،و بلندیها (گیریه ومینکو) روی زمین های سوخته از پهن گاو هارشد می کند . در چنین جاهایی سبزه نمی روید و با اولین باران قارچ ها از زمین سر در می آورند .

یکی از تفاوتهای گابه‌له‌ک با شتلی کروی تر بودن چتر گابلک ومحل رویش آن است که برخلاف شتنک که بیشتر درسایه (نسا)می روید گابلک حتی در غیر سایه (خرم ) هم می تواند رشد نماید. شتلی بیشتراز بقایای گیاه وگابلک بیشتر ازبقایای دام تغذیه می کند .

مردم در زمان های قدیم تصوری چنین داشتند که قارچ شمپینیون = گابلک یا گاویلک از گاو به زمین می افتد. چون بیش از هر جایی در ماندن گاه ِ گاو ها می روید.

دراواخر شهریور ماه زمانی که مدت ها از کوچ ییلاقی گاوها می گذرد و گاوها به میان کوه یاجلگه یا گیلون جایگاه پاییزه و زمستانه دامداران نزدیک میشوند ،اما هنوز گوسفندان در ییلاق چرا دارند روییدن گابلک شروع میشود . بانزدیک شدن پاییز و بارشهای متناوب آن و از طرفی ابرهای فشرده ونزدیک به زمین به همراه رطوبت و شبنم زمین را آماده رویش قارچهای طبیعی می کند و با تابش آفتاب ، قارچها شروع به روییدن می کنند .

اغلب تالشان گابلک را به صورت کبابی وبدون نان وبا کمی نمک مصرف می کنند برخی بانوان تالش هم از آن با تف دادن و مخلوط با پیاز خورشهای با مزه ای درست می کنند که بسیار خوشمزه است .

قارچهای خوراکی اغلب پرزوپره های متراکمی دارند وفاصله بین پرزهای داخلی کمتر است امادرقارچهای غیر خوراکی پرزهای کمتروفاصله بین پرزهای داخلی بیشتر است .

مسافران گرامی در سفر از این قارچها استفاده نکنند زیرا علیرغم تشابه فراوان قارچهای سمی و خوراکی ممکن است سمی و مرگبارترینش را انتخاب کرده باشید .

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – دار دوس ، لیۏه‌ره

نام تالشی :درخت : داردوس ،لیۏه‌ره

نام های فارسی: پاپیتال، عشقه، داردوست، پیچک

نام علمی: Hedera helix

نام تیره: Araliaceae

نام انگلیسی: Ivy

گیاه داردوست(لیۏه‌ره ) نوعی انگل درختان جنگلی که تقریبا روی بیشتر درختان از گروه انجیلی ، ممرز ، راش ( مرص ) ، افرا و…می روید که دامداران روستای ما ضمن برداشت آن بخصوص در فصل سخت زمستان ، مخلوط کاه و کلش خوراک مرغوبی برای دامهایشان می شود .دارواش به صورت تک بو ته ای پراکنده روی شاخه درختان است و از شیره گیاه زندگی انگلی داشته و رشد می کند ضمن چند شاخه شدن تا ارتفاع حدود نیم متر رشد یافته و آویزان می شود برداشت آن گاهی نیاز به حذف شاخه ای از درخت می باشد .میوه های زیاد به همراه ماده لزج همراه آن توسط پرندگان و باد به شاخه های دیگر و حتی درختان دیگر جنگل تکثیر می شود .

داردوست که به تالشی لیوَه رَه گفته می شود نوعی گیاه رونده است با برگهای پهن ریشه در خاک دارد و کمتر از میزبانش استفاده می برد و بیشتر به عنوان قیم و تکیه گاه از میزبانش استفاده می کند و تنه تنومند درختان میزبانش را یکسره سبز می نماید شاخه های جانبی دو نوع ایجاد می کنند یکی رونده مثل پایه مادری و دیگری کوتاه در حد نیم متر میوه دهنده که بیشتر میوه سیاه رنگی با خود دارند که برگ پهن و انبوه آن خورک بسیار خوبی برای دام روستایی محسوب می شود

گیاه شناسی:

عشقه گیاهی است پیچنده، بالا رونده، پوششی، همیشه سبز و دارای برگ های کوچک، سبز و قلبی شکل که در صورت نزدیک بودن به درخت، دیوار، داربست یا صخره از آن بالا می رود در غیر این صورت روی زمین می خزد و به عنوان گیاه پوششی عمل می کند. عشقه گیاه ریشه ای است که مردم کشورهای آسیایی تصور می کنند شاه تمام گیاهان است. چینی ها نه تنها عشقه را داروی تمام امراض تلقی می کنند بلکه آنرا گیاهی می دانند که باعث رفع خستگی، طول عمر و قوت می شود. عشقه های آمریکایی و آسیایی در درمان فشار روحی و خستگی بهترین کارایی را دارند و سبب افزایش میزان توانایی، قوت و شادابی می شوند. طول بزرگترین ساقه بالا رونده با خزنده این پیچک به پنجاه متر هم می رسد. گل های این گیاه به رنگ زرد مایل به سبز است که 8 تا 10 سال بعد از کاشت آن ظاهر می شوند.گل انتهایی درخت درادوست لێشک یا لێلێشک نام دارد وبسیار غذای پرانرژی ومقوی برای دام است

گیاه عشقه دارای برگ هایی است که به صورت دایره ای دور ساقه مستقیمی می پیچند. چین و چروک موجود در گردنه ریشه گویای میزان سن این گیاه است. این مساله از اهمیت زیادی برخوردار است چرا که سن عشقه تا به چهار پنج سال نرسیده باشد آماده بهره برداری نخواهد بود. عمر عشقه 400 تا 500 سال و حتی 1000 سال گزارش شده است. بهتر است از بالاروی پاپیتال از درختان جلوگیری کرد (و یا آن را به صورت کنترل شده هدایت کرد) زیرا تجمع ساقه‌های پاپیتال روی تنه درخت سبب خشک شدن درخت می‌شودمیوه رسیده آن دارای مواد سمی است.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ئاسۊن‌دار

نام تالشی : ئاسۊن‌دار

نام فارسی:درخت انجیلی مبورتل،زوند،اقچه قبین ، درخت آهن ، توی (سلطان زیبایی در پاییز ایران )

نام علمی :Parrotia Persica

این گونه با رنگ‌های متنوع برگ هایش در فصل پاییز، زیباترین درخت جنگل‌های شمال محسوب می‌شود. با این حال درخت انجیلی به علت این که فراوانی زیادی دارد ،درخت انجیلی از خانواده انجیلی ها Hamaneliadaceae از گیاهان بومی Endemic ایران است. خاستگاه رویشی آن جنگل های هیرکانی شمال ایران بوده که به واسطه مصون ماندن از یخبندان دوره سوم زمین شناسی برجا مانده و در سایر نقاط در اثر یخبندان عمومی زمین از بین رفته است.

انجیلی درخت کهن یادگار دوره سوم زمینی شناسی است که در جنگل های هیرکانی شمال کشورمان ماوا گزیده؛ درختی به غایت باشکوه و دوست داشتنی.

تفاوت ها و زیبایی های اساسی ظاهری و زیست گیاهی آن در کنار انحصاری معرفی شدن این گونه به ایران و اینکه تنها گونه از این جنس نیز هست، آن را درخور تحسین و تامل داشته است. البته به رغم آنچه در اکثر کتب مرجع داخلی و خارجی به عنوان گیاه بومی ایران معرفی شده، نمونه هایی از آن در منطقه تالش و ترکیه موجود است.

این گیاه برای اولین بار توسط زیست شناس آلمانی پاروت در دامنه کوه آرارات در نزدیکی محل پیدا شدن کشتی نوح، شناسایی و با نام خود او معرفی شد. نام انگلیسی آن «Iron wood» است که همچون نام ترکی اش «دمیر آغاجی» نشانگر چوب بسیار محکم آن است و به همین دلیل مورد استفاده صنعتی قرار نگرفته است.

رشد تنه و شاخه های درخت نسبتاً کند بوده و نهایتاً به 15 متر می رسد. به عنوان مثال رشد 10 متر این درخت 15 سال زمان می برد. پس از رشد دوساله درخت رشد تنه که قطر آن نهایتاً به نیم متر می رسد، به شاخه ها داده می شود و شاخه ها به صورت افقی آغاز به رشد می کنند. به نحوی که در زمان بلوغ درخت به صورت گنبدی موزون درمی آید. ممکن است با 10 متر رشد طولی با تاجی به قطر 8 متر روبه رو باشیم. در رشد شاخه ها گاه اتفاق جالب تری رخ می دهد که در تلاقی رشد افقی شان از آنجا که قدرت جوش شاخه ها بالاست با یکدیگر پیوند می خورند و در نتیجه شاخه ها علاوه بر زیبایی پیچ پیچ شان به صورت شبکه یی حیرت انگیز در می آیند.

به معنی طوطی و بومی جنگلهای شمال ایران می‌باشد وعلت این نامگذاری دو زائده منقار مانند، شبیه نوک طوطی است که در دو طرف میوه در قسمت بالا قرار دارد
ارتفاع این گیاه تا ۱۲ مترمیرسد و از گیاهان بسیار شاخص در فضای سبز کاربرد دارد به شمار میرود.و به علت سختی چوب به ان چوب آهنی هم گفته میشود.بیشتر برگهای این درخت زیبا جلب نظر میکنند زیرا برگهای آن درجوانی قرمز و بنفش و در سنین میانی سبز و نهایتا هنگام پاییز و پیری به رنگهای مختلف تغییر میکند. گلدهی در اوایل بهار است و به افتخار دکتر parrot گیاه شناس فرانسوی به این نام درآمده است.

البته باید اذعان داشت خصیصه رشد افقی شاخه ها بیشتر مخصوص درختان کاشته شده انجیلی بوده و درختان خودروی این گونه در جنگل های هیرکانی بیشتر بالارونده اند ولی قابلیت پرورش پذیری بسیار بالایی دارند.

عامل دیگری که جدا از نوع شکل تنه و شاخه ها آن را متمایز و ممتاز می سازد، شکوه پاییزی انجیلی است. از نیمه های پاییز با تغییر رنگ خارق العاده برگ ها به رنگ های صورتی، قرمز، نارنجی، سبز کمرنگ و زرد جملگی در جامه یک درخت، شاهد زیبایی خیره کننده آن هستیم. آنچه از رنگ های پاییزی در جنگل وجود دارد همگی به زیباترین حالت در قامت انجیلی ظهور می کند چنان که این گنبد رنگارنگ، هر رهگذر صاحب بصیرت را به تامل و تحیر وامی دارد. این تغییر رنگ ها متاثر از تفاوت دریافت نور آفتاب است و بهترین حالت برای ایجاد رنگ های متفاوت در محیط پرنور دارای خاک اسیدی مهیا است

ساحت زمستانی انجیلی نیز تفاوت و زیبایی های خاص خود را دارد. در زمان عریانی درخت، به واسطه درهم تنیدگی شاخه ها و اشکال خال خالی که با بلوغ درخت روی پوست آن به رنگ های خاکستری، سبز، سفید و قهوه یی ظاهر می شود، چشم اندازی از زمستان به قامت درخت است. این اشکال خال خال روی پوست درخت حتی به عنوان یکی از زیبایی های اصلی آن تا آنجا مطرح می شود که بسیاری از طراحانLandscape را بر آن داشته که این جلوه را با هرس کردن برگ های پایینی نمایان سازند. ناگفته نماند که این تنها زیبایی زمستانی این درخت نیست چرا که در اوایل اسفندماه که هنوز درختان برگ های تازه به دست نیاورده اند، انجیلی با ودیعه آوردن شکوفه های یاقوتسای خویش در دسته های متراکم بهار را به زمستان نزدیک می سازد. جالب است که این شکوفه ها گلبرگی ندارند و رنگ قرمزشان وامدار پرچم های این شکوفه های بهاری در زمستان است.

آنچه به عنوان خصیصه های این درخت از شکوه پاییزی، رشد پیچ پیچ و گنبدی موزون تا پوسته خال خال و شکوفه های زمستانی و از همه مهم تر انحصاری بودن در جنگل های هیرکانی مطرح شد نشانگر ارزش و زیبایی منحصر به فرد انجیلی است چرا که برخورداری از هر کدام از این ویژگی ها یک درخت را خاص و مهم می نماید. حال آنکه انجیلی مجمعی از این نوادر است.

از نکات مثبت حائز اهمیت دیگر که برای آن می توان برشمرد، مقاومت بالای آن در برابر آفات، بیماری، خشکسالی، باد و حتی آلودگی ها و تنش های شهری است؛ عاملی که در کنار آن همه زیبایی انتخاب انجیلی را در طراحی های Landscape خیابان های شهر و پارک ها و باغ ها ایده آل می سازد. از این رو است که شاهد استفاده از آن به صورت روزافزون در کشورهای اروپایی و امریکایی هستیم. البته ناگفته نماند شرایط مطلوب برای رشد درخت، محیط های مرطوب و دور از سرمای شدید، در خاک های غنی اسیدی- شرایطی مشابه شمال کشورمان- است.

پراکندگی این درخت در شمال کشور از جلگه های ساحلی دریای خزر تا ارتفاعات میان بند میباشد.

نامگذاری این درخت باشکوه برگرفته از نام جهانگرد و پروفوسور علوم دارویی آلمانی میباشد که در سال 1829 از کوه عرفات صعود کرده است. این درخت به علت داشتن چوب بسیار سخت که حتی میخ در آن فرو نمیرود iroonwood (چوب آهنین) نامیده میشود.

این درخت به دلیل رنگهای متنوع برگهایش در پاییز یکی از زیباترین درختان شمال میباشد.

از نکات مثبت حائز اهميت ديگر که براي آن مي توان برشمرد، مقاومت بالاي این درخت در برابر آفات، بيماري، خشکسالي، باد و حتي آلودگي ها و تنش هاي شهري است؛ عاملي که در کنار آن همه زيبايي ،انتخاب انجيلي را در طراحي هاي خيابان هاي شهر و پارک ها و باغ ها ايده آل مي سازد. از اين رو است که شاهد استفاده از آن به صورت روزافزون در کشورهاي اروپايي و امريکايي هستيم.
در حالي که در بازارهاي اروپايي به منظور استفاده از اين درخت در طراحي هاي باغ ها قيمتي بيش از 50 يورو براي يک نهال کوچک انجيلي پرداخته مي شود، بزرگ ترين استفاده ما در تهيه زغال و صنايع دکوري و تهيه چوب سيگار و… است و حتي خيابان هاي شهرهاي شمالي با درختان نخل و اکاليپتوس تزيين مي شوند.
در حالي که هر کشوري به داشته هاي طبيعي خود چنان تفاخر مي کند ما از داشتن چنين نعمتي نه تنها بهره يي نمي بريم بلکه از وجودشان نيز آگاهي نداريم که آگاهي سرمايه يي است ارزشمند که هرگاه به کار گرفته شود موجب غني شدن مي شود.

انجیلی، درخت یا درختچه یی است خزان کننده که رنگ تنه‌ در درختان جوان، خاکستری و در درختان مسن، تیره و پوست آن صاف است و به صورت صفحه و ورقه جدا می‌شود.
آسوندار، به بلندای 30 متر نیز میرسد ولی به طور معمول بین 15 تا 20 متر ارتفاع دارد و بین 8 تا 15 متر گستردگی دارد و قطر تنه آن 150 سانتیمتر میباشد.
این درخت دارای تاجی گسترده میباشد.
تنه ی انجیلی، که گاهی از پایین چند شاخه بوده و به شیوه های گوناگون در هم تنیده و به هم گره می خورد و نقش های زیبایی را می آفرینند.
چوب درخت انجیلی؛ سخت، سنگین، گره‌دار، پیچ و تاب خورده که مقاومت به پوسیدگی آن زیاد بوده، می‌باشد ولی ارزش صنعتی ندارد.
برگ های انجیلی، متناوب، بیضوی و پهن برگ و خزان کننده، که برگ های پاییزه آن به رنگ قرمز زیبایی دیده می‌شود.
این برگها بین 6 تا 15 سانتیمتر طول و بین 4 تا 10 سانتیمتر عرض دارند.
گل اذین درخت انجیلی دارای پایک کوتاهی است که به‌صورت “کاپیتول” قبل از بازشدن برگ در اسفندماه بر روی ساقه همان سال ظاهر می‌گردد و دارای ‪ ۲‬تا ‪ ۶‬گل می‌باشد. رنگ گل‌های آن از ارغوانی تا قرمز است. گلها دارای 4 کاسبرگ هستند و فاقد گلبرگ و پرچم میباشند.
جوانه های آسون دار از سه فلس سیاه رنگ چرمی و خزی تشکیل شده‌است، برگ آن پایک- دار، نیم ریزان و با دمبرگی کوتاه به طول سه تا هشت میلی متر می‌باشد که در دو سمت آن گوشوارک باریک ، کرکدار و ریزانی قرار گرفته است.
رگ برگ های آن شانه‌ای و در حدود ‪ ۶‬تا‪ ۸‬جفت بوده و معمولا کمی فرو رفته به نظر می‌رسد، در صورتی که پشت برگ برجسته است وبرگ را موج دار نشان می‌دهد دو روی برگ خزی و با تارها و کرک پوشیده شده و به رنگ خاکستری است.
میوه این درخت کپسول خشک چوبی وتخم مرغی با دوتکه به قطر ده تا دوازده میلی متر با داخلی صیقلی و خارجی خشن می‌باشد که درون هر یک دو دانه نامتقارن و قهوه‌ای رنگ شفاف و بدون کرک دیده می‌شود.

این درخت قدرت جوش خوردن بالایی دارد ، به طوریکه اگر تنه های درخت برروی هم قرار گیرند به راحتی به هم جوش میخورند.

این درخت قدرت جوش خوردن بالایی دارد ، به طوریکه اگر تنه های درخت برروی هم قرار گیرند به راحتی به هم جوش میخورند.

Parrotia به معنی جنس طوطی می‌باشد و علت این نامگذاری دو زائده منقار مانند، شبیه نوک طوطی است که در دو طرف میوه در قسمت بالا قرار دارد.

نگهداری از درخت انجیلی به شرح زیر میباشد:

خاک: خاک گچی ، ماسه ای، شنی ، غنی، اسیدی و خوب زهکشی شده برای رشد این گیاه مناسب میباشد.
نور :بهتر است در آفتاب کامل قرار داشته باشد.
در نیمسایه هم رشد میکند ولی در آفتاب کامل رشد بهتری خواهد داشت.
دما: دمای بین -3 تا 16 درجه، دمایی مناسب است.
آبیاری : به صورت متوسط کافی است.

این درخت مناسب برای مناطق معتدل و مرطوب است ولی تا حدی نیز در برابر سرما و برف و بوران مقاومت دارد.

خواص : ریشه و برگ این گیاه مصرف دارویی دارد.

تکثیر این گیاه از طریق قلمه چوب نرم میباشد.

بیماری و یا آفت خاصی این گیاه را تهدید نمیکند.

حتما تاکنون برای شما اتفاق افتاده که در فصل پائیز، حین گذر از جنگل‏های شمال ایران با درختی روبرو شده باشید که به طور شاخص و متفاوت به رنگ‏های مختلف، صورتی، قرمز، نارنجی درآمده باشد؛ نام این درخت، انجیلی (Anjili) است که یکی از مفاخر طبیعت ایران محسوب می ‏شود. در زیر اطلاعات جالبی از این درخت دوست داشتنی آمده است:

Friedrich Parrot سیاح و طبیعی دان آلمانی نخستین کسی است که درخت انجیلی را به جامعه گیاه‏ شناسی معرفی کرد. او در سال 1811م برای اندازه گیری اختلاف ارتفاع دریای سیاه و دریای مازندران به منطقه قفقاز سفر کرد و در این سفر او با درخت زیبایی روبرو شد، که هیچ گیاه شناسی پیشتر آن را معرفی نکرده بود؛ بنابراین او این درخت را با نام خودش به اسم علمی Parrotia Persica و نام انگلیسی Persian iron wood خواند.

تصویری از Friedrich Parrot طبیعی دان آلمانی

نخستین ویژگی بسیار شاخص این درخت که آن را بسیار زیبا و مشهور ساخته، خزان رنگارنگ (Foliage) بی‏ نظیر آن است. به نحوی که همزمان در یک درخت می ‏توان شاهد برگ‏های زرد، نارنجی، بنفش، قرمز و صورتی بود.

همانطور که از نام این درخت برمی ‏آید، می‏ توان این گونه را بومی (Endemic) ایران خواند . البته لازم به ذکر است که در زمان نام‏گذاری، تالش و قفقاز نیز در مرزهای ایران می‏ گنجیدند.

از دیگر زیبایی‏ های این درخت، فرم‏ های بسیار زیبای تنه‏ آن است. تنه و شاخه‏ های این درخت به طرز جالبی پیچ و تاب و گاه در برخورد با یکدیگر جوش می‏ خورند و طرح‏هائی زیبا در قالب یک شبکه پدید می‏ آورند. بسیاری از طراحان منظره، برای این که این پیچ و تاب‏ها نمایان شود، شاخه‏ های پائینی درخت را هرس می‏ کنند.

شکوفه‏ های این درخت نیز استثنائی است. شکوفه‏ ها در اوایل اسفند همانند یاقوت‏ هائی بر شاخه ‏های انجیلی نقش می‏ بندد. این شکوفه‏ ها گلبرگی ندارند و رنگ قرمزشان را وامدار پرچم ‏ها هستند.

. خوشبختانه چوب این درخت آنقدر محکم و سفت است که در امور صنعتی به کار نمی‏ آید. همین موضوع سبب حفظ و گسترش آن شده است.

جذابیت‏ های فراوان انجیلی ‏ سبب محبوبیت فراوان آن شده و به عنوان یکی از درختان بسیار جذاب برای باغ‏ سازی و طراحی منظر در اروپا استفاده می‏ شود. امروز یک نهال کوچک انجیلی در اروپا حدود 50-100 یورو است. این درحالی است که ما در ایران کمتر آنچه داریم را می ‏شناسیم. شاید اگر روزی بنا باشد گیاهی را به عنوان سمبل ایران معرفی کنیم، درخت انجیلی یکی از بهترین گزینه ‏ها برای این کار باشد.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش (سݖغ)

نام تالشی : سݖغ

نام فارسي: آزاد

نام لاتين: Zelkova carpinifolia

نام انگليسي: Siberian elm

این درخت در بین مردم استان گیلان و تالش وبسیاری جاهای دیگر جنبه تقدس داشته (آقا دار) ودر اطراف زیارتگاه یا گورستان فراوان دیده می شود.. عوام معتقدند که اگر بقعه ای مدفن آقا ( مرد) باشد, درخت آزاد آن محوطه” خانم” آن آقاست و بالعکس. درخت آزاد اطراف زیارتگاه ها را نمی برند و احترام زیادی به آن می گذارند و به آن دخیل نیز می بندند و شیره ی قرمز رنگ این درخت را برای تبرک به سر و روی خود مالند.

درخت آزاد به سرما مقاوم و به خشکی حساس است و در باغ های اشراف و حاکمان محلی، به دلیل داشتن تنه راست و برگ های زرد زیبا در پاییز، کاشته می‌شد.در سراسر جنگلهای شمال به صورت پراکنده می‌روید و درحدود یک درصد تعداد و حجم درختان منطقه را در برمی‌گیرد.

دربین تالش ضرب المثلی است که میگوید اشتع پِشتی سغَه داری کو دَکَه

یعنی به درخت آزاد تکیه کن .تاکید این ضرب المثل تالشی بر مقاوم بودن تکیه گاه است و چون در نزد تالش ها درخت سغ مظهر مقاومت ودوام وپایداری است و چترهای سایه آن بسیار گستردن است اورا مصداق انسانی میدانند که می توانند پشتیبان وتکیه گاه خوبی برای دیگران باشد و بسیار قابل اطمینان است .

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – کوچی ، مَلال

 نام تالشی :  کو چی  ، ملال ، مُتال 

نام فارسی :  درخت لرگ

نام علمی : PTEROCARYA FRAXINIFOLIA

 

در گذشته در دیار تالش از ساقه نازک این درخت بچه ها در بهار نوعی سوت، به نام فوزَه یا  فایزو درست می کردند. از کوبیدن برگ آن  که شیره زرد رنگی به نام تِلَه یا زَرخَه  حاصل می شد برای مسموم کردن ماهی های رودخانه وصید ماهی  استفاده می کردند. چوب با کیفیتی ندارد ولی از ترکه آن نوعی پرچین موقت درست می کردند  واز پوست نازکه شاخه جوان نوعی ریسمان به نام کَوَل ساخته می شد . از شیره برگ گاهی برای بهبود زخم لای انگشت استفاده می کردند .هم چمین نوعی رنگ گیاهی برای رنگ پشم گوسفندان کاربرد داشت .

 درخت لرگ از خانواده درخت گردو است و برگ آن  شبیه برگ گردو است يكي از درختان زيباي سواحل خزر می باشد که طالب نواحي مرطوب و ساحلي درياي خزر است و از آستارا تا مينودشت در كليه جنگل هاي جلگه اي بطور خودرو رشد می کند در جنگل هاى مازندران و گیلان قامت این درخت به بیست متر نیز مى رسد.

درخت لرگ 33درصد از حجم كل جنگل هاي شمال کشور را تشکیل می دهد و اصولا همراه با توسكاي ييلاقي، افرا (پلت)، توسكاي قشلاقي، ممرز، سفيد پلت، ون و گردو قرار مي گيرد و در برخی از باغات و پارك ها هم به عنوان درخت زینتى کاشته می شود.
این درخت درختی برگریز می باشد که به طور کلی ارتفاعی کمتر از 30 متر دارد و نسبتا رشد سریعی دارد.
بهترین جا برای رویش این درخت زمین مسطح و یا دامنه های کم عمق نزدیک رودخانه ها می باشد.
برگهای این درخت تا 60 سانتی متر طول دارند و به شکل پر هستند و قبل از افتادن از درخت به رنگ زرد در می آیند.
گلهای این درخت در ماه فروردین ظاهر می شوند ،گلها تک جنسی هستند یعنی یا جنسیت نر دارند یا جنسیت ماده .
گرده افشانی توسط باد صورت می گیرد .
دانه ها بین ماه مهر تا آذر رسیده می شوند.
نام caucasian wingnut از میوه این درخت گرفته شده است.
این درخت به طور کلی تحمل سرما را ندارد.

لرگ برای رشد به آفتاب کامل نیاز دارد و در سایه نمی تواند رشد کند.
دمایی بین 1 تا 16 درجه برای این درخت، دمایی مناسب می باشد.
خاک مناسب: خاک متوسط لومی و یا خاک سنگین رسی ، مرطوب و خوب زهکشی شده می باشد.

خواص این گیاه:
درخت لرگ خاصیت آنتی اکسیدانی داردو در شمال ایران از درخت لرگ برای امراض جلدی و درمان دیابت استفاده می شود.
برگ درخت لرگ مانند گردو دارای خاصیت دگر آسیبی( آللوپاتی) و همچنین درمانی است .
گزارش های متفاوت در مورد این درخت حاکی از آن است که این گیاه با ارزش می تواند در جلوگیری از پیشرفت برخی از سرطان ها موثر باشد همچنین خاصیت آنتی اکسیدانی این گیاه ثابت شده است .
برگ های درخت لرگ در درمان بیماری های جلدی و طاسی سر موثر است و همچنین تومورهاى سرطانى را كوچك كرده و از پیشرفت آن مخصوصا سرطان حنجره جلوگیرى مى كند.
گیاه لرگ در درمان امراض قارچی پوست نیز مؤثر است و اثر بسیاری خوبی برروی سوختگی و التهاب دارد و همچنین دم كرده برگ این گیاه درمان دیابت موثر بوده ولى بدون تجویز پزشك نباید استفاده شود.

تکثیر این گیاه به روش کاشت بذر در یک قاب سرد:
قبل از کاشتن ابتدا دانه ها را برای 24 ساعت در آب گرم و سپس 24 ساعت در آب سرد قرار دهید و سپس در یک قاب سرد بکارید و وقتی به اندازه کافی جوانه ها بزرگ شدند در گلدانهای مجزا قرار دهید.
برای تکثیر می توانید از روش قلمه زدن در ماه آبان توسط شاخه های قوی ، استفاده کنید.
این گیاه به شدت در برابر قارج عسل مقاوم است.

 از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری  از ویکی پدیا

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان تالش – ئه‌لاف

نام تالشی : ئه‌لاف

نام فارسی : پیاز چه کوهی ، والک ،پیاز وحشی

نام علمی : Allium ursinuml

الاف نوعی سبزی وحشی و خودرو است که در رشته کوه البرز و کوهستان تالش فقط در فصل بهار می ‌روید(زمان تیجَرَه گیریَه -اول بهار). سرشار از کلسیم و انواع ویتامین های نافع بدن است. الاف یکی از گونه‌ های سیر و به اصطلاح نوعی سیرکوهی است. با نام‌ های پیاز خرسی، سیر جنگلی، سیر خرس نیز از آن یاد می ‌شود. والک بسیار ملایم ‌تر و شیرین ‌تر از سیر معمولی است و بیشتر مصرف دارویی دارد.

بوی الاف شبیه پیاز است. قسمت مورد استفاده ی الاف، گیاه جوان و به ندرت از گیاه خشک شده یا عصاره آن است. الاف در زیر درختان و جایی که سایه دار و مرطوب است می روید . بخصوص در گودی های جنگل که رطوبت بیشتر است . الاف گونه های پهن برگ هم دارد برگ های آن لطیف و تقریباً آبدار است . . در صورتی که بخواهید سبزی والک را خشک کنید، حتماً باید به روش خشک کردن در سایه عمل کنید.الاف حاوی ترکیباتی است مانند اسانس فرار ، که حاوی ترکیبات گوگردی است.

خواص و اثرات دارویی الاف :

1- الاف در موارد تصلب شرایین، اسهال، اتساع روده ای، آنفلوانزا، برونشیت، بیماری اسهال خونی از نوع آمیبی و سیاه سرفه به کار می رود.

2-خوردن آن تنفس را آسان و تنگی نفس را درمان مى کند.

3-مداومت در خوردن الاف سبب ریزش موى سفید و در آمدن موى سیاه به جاى آن می شود. این خاصیت به علت داشتن فلز منگنز است که در آن زیاد بوده و عامل سیاهى موى بدن انسان مى باشد

4- الاف با انبساط ملایم عروق خونی سبب کاهش فشار خون می شود.

5-سرشار از ویتامین C بوده و داراى لعاب و صمغ زیاد مى باشد.

6-والک برای تصفیه خون بسیار مفید است و در ناراحتی‌ های هاضمه کمک می ‌کند و خواص پیاز آن تا حدود زیادی شبیه سیر است.

7- مصرف گیاه الاف باعث کاهش قند و پیشگیری از افزایش فشار خون در مبتلایان به دیابت می ‌شود.

8- سیر کوهی برای کسانی که تنگی عروق دارند و همچنین برای سرگیجه بسیار مفید است.

9-این گیاه ضد عفونى کننده ی قوى است؛ به هضم غذا کمک مى کند و ضد کرم معده و کرم کدو است.

10- اثر خوبى بر روى اعصاب دارد و از آن براى درمان نسیان، تقویت اعصاب و اشخاص ‍فلج استفاده می کنند.

11-تسکین دهنده ی درد روماتیسم ، سیاتیک و نقرس مى باشد.

12-ادرار را باز مى کند و رنگ چهره را نیکو مى سازد.

13-پادزهر سموم حیوانى و غذایى هست.

14-به علت داشتن املاح زیاد، خون را قلیایى کرده و اسیدی بودن آن را از بین مى برد.

15-میوه ی والک بسیار خنک و ضد رطوبت بدن است و راه ورود میکروب ها را به عروق مى بندد و از خونریزى و فساد خون جلوگیرى کرده و رقت خون را درمان مى کند.

16-ملین و اشتهاآور بوده و ادرار را زیاد مى کند.

17سیر کوهی برای کسانی که تنگی عروق دارند و همچنین برای سرگیجه بسیار مفید است .

18-مسکن صفرا و پاک کننده صفرا از امعاء است.

19-بهترین درمان روماتیسم و تصلب شرائین است، براى کسانى که از درد معده رنج مى برند، میوه ى خوبى است و از تحریکات جلدى جلوگیرى مى نماید.

20-شربت والک براى مبتلایان به تب و آبله مرغان و سرخک بسیار مفید است. غرغره ی جوشانده ی آن براى درمان دردگلو و آنژین سود فراوان دارد.

21-سکنجبین میوه آن خنک کننده بوده و براى رفع یرقان و التهاب صفرا و کبد سودبخش است.

22-اگر بر روی پوست مالیده شود باعث قرمزی پوست می شود.

23-به صورت موضعی برگ های له شده ی آن را می توان برای از بین بردن آبسه و کورک به کار برد.

24-مالیدن عصاره میوه ى والک جهت زخم هاى آبدار و چرکى نافع بوده، آن ها را خشک مى کند و گل آن نیز همین خاصیت را دارد.

25-ضماد برگ والک جهت زخم هاى سرد و برآمدگى چشم از حدقه مفید است. عصاره ی برگ و ساقه ی آن که تازه چیده و کوبیده شده را با کمى صمغ مخلوط نمایید، جهت امراض ‍چشم مخصوصا جوش پلک و ریزش اشک، ناخنه و ورم پلک چشم مفید مى باشد.

26-جویدن برگ والک جهت ورم لثه و رفع بى حسى آن مفید مى باشد. جوش هاى دهان را از بین مى برد و بوى بد دهان را برطرف مى نماید.

27-نوشیدن آب برگ و ساقه ی آن که تازه باشد با کمى صمغ عربى جهت تقویت معده و خونریزى معده و بند آمدن اسهال و معالجه بواسیر نافع است.

28-گل والک نیز اسهال را بند مى آورد و ضماد برگ آن بر روى دکمه بواسیر خونى نافع است.

29-نوشیدن جوشانده ى ریشه ی والک علاوه بر بند آمدن اسهال، سنگ کلیه و مثانه را خرد مى کند.

از برگ این گیاه تا می توانید استفاده کنید و چنان چه در اختیار ندارید از سیر معمولی چه از برگ و چه از پیاز آن میل نمایید. اثر گیاه تازه بهتر از پخته ی آن است. برگ آن را همراه با جعفری و پیازچه به صورت سبزی خوردن یا سالاد، سوپ، آش کوکوی بدون تخم مرغ می توانید تناول نمایید.

توجه: لازم به یادآوری است این گونه گیاهان وحشی را بدون شناسایی کامل نباید مصرف کرد.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از طب سنتی و گیاهان دارویی

http://kados2.blogfa.com

معرفی گیاهان داروئی تالش (سَیاف )

نام تالشی :سَیاف

نام فارسی :سُداب ،سیاب

نام علمی :Ruta graveolens

سَیاف یکی از گیاهانی است که تقریبا در تمام خانه های روستایی گیلان وتالش وجود دارد ، هنگامی  که وارد حیاط هرخانه روستایی  میشوید بوی معطر سیاف به مشام شما می رسد این گیاه خودرو است و توسط پرندگان و دامها هم مصرف نمی شود .سداب گیاهی است علفی و دائمی به ارتفاع تا حدود یک متر. برگ‌ها ضخیم و گوشت‌دار و بدون دندانه هستند که در قسمت‌های بالای ساقه به صورت ساده و در قسمت‌های پایین چند قطعه‌ای می‌باشند. رنگ برگ و ساقه‌ها سبز مایل به آبی و کدر و رنگ گل‌ها زرد است. میوه سداب به صورت کروی و متشکل از پنج برچه است که درون آن دانه‌هایی به رنگ قهوه‌ای وجود دارد. کلیه قسمت‌های هوایی گیاه بوی نامطبوعی دارد.

خاصیت اصلی آن کم کردن فشار شهوت است (البته باید توجه داشت که مصرف زیاد سداب سمی است و باید پرهیز شود)، پائین آورنده فشار خون. تنظیم‌کننده کار قلب. ضدسردرد. ترشح صفرا را تحریک نموده و انگل‌های روده را دفع می‌‌کند.

برای مطالعه بیشتر به ادامه مطلب بروید

 

خواص سَیاف :

بطور کلي گياه سداب ضد عفوني کننده و حشره کش است  سداب که بوي زننده اي دارد در گذشته براي مقابله با وبا و بيماري هاي مسري به کار برده مي شد،پادزهر سموم و گزيدگي ها بوده ، تسکين دهنده قوه بينايي ، نيرو دهنده و مسکن درد سر ، چشم و گوش است. دم کرده آن به ميزان یک گرم در يک ليتر آب براي تحليل باد و نفخ موثر بوده و باعث تقويت معده شده و اشتها آور مي باشد.

براي رفع تشنج سداب را با سركه و پياز و زنجبيل مخلوط كرده بصورت ضماد روي نبض دست و پاي بيمار مي‌گذارندخوردن سداب باعث كاهش اسپرم مي‌گردد و نيروي جنسي را ضعيف مي‌گردانداگر سداب با انجير و گردو خورده شود پادزهر سموم خزندگان (مار)مي‌باشدضماد برگ سداب براي تسكين درد گزش عقرب و سگ هار مفيد مي‌باشدخوردن سداب از ديدن كابوس جلوگيري مي‌كندبراي از بين بردن شپش با جوشانده سداب سر را بشوييد كساني كه ترس و وحشت دارند به مدت يك هفته روزي يك گرم سداب در 200 سي‌سي آبجوش به مدت 20 دقيقه دم‌كرده با كمي عسل ميل شود
کوبيده آن را اگر با انجير خشک و مغز گردو مخلوط کرده و مجدداً بکوبيد و بخوريد ، پادزهر مناسبي جهت سموم حاصل از گزيدگي مار مي باشد مصرف دم کرده آن همراه با عسل سکسکه غير عادي را دفع مي کند و همچنين مصرف دم کرده آن همراه با روغن زيتون کرم هاي معده را از بين مي برد.

دیگر خواص سداب

* با بهبود عملکرد سیستم گوارشی، اشتها را باز می‌کند.

* قرار دادن برگ‌های تازه آن روی پیشانی، سردرد شدید را تسکین می‌دهد.

* سرفه و برونشیت حاد را با قرار دادن کمپرس سرد جوشانده آن روی پوست، برطرف کنید.

* درد روماتیسم، تپش قلب، سرگیجه و سردردهای مربوط به یائسگی را بهبود می‌بخشد.

* نوعی فلاوونوئید به نام روتین در آن، جریان خون مویرگ‌ها را تقویت می‌کند؛ بنابراین مانع بروز واریس می‌شود.

* کمپرس دم کرده آن روی چشم، خستگی چشم را برطرف می‌کند. قدرت بینایی را تقویت می‌کند.

* نفخ معده را رفع می‌کند.

مهم ترین اثرات سیاف

سقط کننده، آلرژی زا، ضددرد، کاهش دهنده میل جنسی، ضدباکتری، ضدشکنندگی عروق موئینه، ضدبارداری، ضدحساسیت، حساسیت زا، ضدالتهاب، ضداسپاسم، آنتی اکسیدان، ضدنفخ، ضدسرفه، قی آور، معرق، قاعده آور، افزایش دهنده حافظه، حشره کش، محرک، مقوی معده، کرم کش، بندآورنده خون ریزی و شل کننده عضلات.

عوارض جانبی

حساسیت‌های پوستی حتی ممکن است در اثر تماس گیاه با پوست یا بدن ایجاد شود. همچنین استنشاق بوی گیاه ممکن است باعث حالت تهوع و استفراغ گردد. با توجه به عوارض شدید این گیاه توصیه می‌شود از مصرف خودسرانه آن پرهیز گردد و در صورت موجود بودن داروهای صنعتی این گیاه، از آن‌ها با احتیاط مصرف شود.

کلیه قسمت‌های هوایی سداب سمی بوده و مصرف خودسرانه و خارج از حد دارویی می‌تواند خطرات جدی به دنبال داشته باشد.

از مهم‌ترین عوارض جانبی گزارش‌شده می‌توان سقط‌جنین، حساسیت‌های شدید پوستی، مسمومیت کلیوی، مسمومیت کبدی، افزایش ضربانات قلب، افزایش پتاسیم خون و در مواردی مرگ را نام برد.

مصرف بيش از حد سداب  موجب ايجاد حساسيت به نور شود .در طب سنتي گفته شده که اگر به طور مداوم مصرف شود مي تواند موجب سقط جنين شودچرا ايجاد التهاب و ورم مخاط دستگاه هاضمه و رحم مي نمايد در طب سنتي  قديم  کشورهاي اروپاي از اين گياه براي سقط جنين استفاده مي کنند خانم هاي که باردار مي باشند جهت احتياط نبايد اين گياه راحتي يکبار استفاده يا بو بکشندوهمچنين  باعث مهار توانايي زايش مي شود  . همچنين بو کردن زياد گياه يا خوردن آن به اسراف باعث ضعف بينايي مي شود و خوردن آن براي افراد ضعيف مضر است. باعث ضعف نيروي جنسي بسيار شديد مي شود عوارض زيادي از جمله استفراغ، آسيب کبدي و کليوي، افسردگي، مشکلات خواب، احساس سرگيجه و وهم بيني، غش،(لرزش بي اختيار) وهمراه با نتايج مصرف بيش از حد مجاز آن را سمي قوي و خطرناک بوده  که ممکن است موجب مرگ شود.

از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری   از طب سنتی و گیاهان دارویی

 

http://kados2.blogfa.com

طبیعت سرسبز اطراف شهرماکلوان فومن

 

ماکلوان (ماکلان)- فومن

درختکاری ومردم تالش

ماه اسفند فرا رسیده است و شکوفه های درختان آلوچه ، نوید بهاری دیگر را داده است ، اسفندی که آمدن رایحه خوش بهاری آن عید نوروز را خبر می دهد وانسان وطبیعت باهم دراین ماه با آوازهای های نوروزخوانی از خواب زمستانی بیدار میشوند و به استقبال شکوفایی و سرسبزی گیاهان می روند دراین ماه دوستداران محیط زیست با درختکاری وکاشت نهالهای جوان ،قدمی در بقاء طبیعت زیبایشان برمیدارند .انسان همواره در طول زندگی به خاطر اینکه حیات خودرا در گرو طبیعت دانسته است به عناصر طبیعت ،چون آب ،خاک ،هوا،گیاهان توجه خاص نموده است ،زندگی انسان در ایران باستان چنان با طبیعت وحیات وحش آمیخته بود که بسیاری از اعیادوجشنها منشاء اتفاقی در طبیعت داشت ،ایرانیان باستان اهمیت ویژه ای برای درختان قائل بودند ودر نزد آنان وبسیاری از ادیان درختکاری ،امر بسیار با ارزشی قلمداد می شد ،تاجایی که وقتی فرزندی متولد میشد ، خانواده او درختی را می کاشتند وآن درخت را به نام فرزند میکردند وچون فرزندازاو مراقبت میکردند تا همراه وهمزاد هم رشدکنند وتنومندگردند این عمل همواره حس خویشاوندی را برای آن فرزند واطرافیان او به ارمغان می آورد .

 

 

 

دیدن مناظرزیبای درختان در طبیعت،روح نوازاست و دل و جان انسان را صیقل داده و آرامش خاصی بر قلب او حاکم می کند. هرجا که درخت می روید در آنجا سرچشمه ای از خیروبرکت جاری است درخت ، مظهر زیبایی و حیات وقلب سبز طبیعت است که بخش مهمی از نیازهای انسان را برآورده می‌سازد .

مردم تالش ،همواره خود را همراه وهمزاد درخت در زندگی میدانند ،تالش ،عشق خاصی به درخت دارد وشدیدا زندگی مادی وروحی خودرا با زندگی درخت وگیاهان وطبیعت پیوند زده است .تالش عاشق طبیعت سبز و زنده است ،عشق به کوههای پوشیده ازدرخت ،عشق به آبشارها ورودخانه های زلال دارد ،عشق به هوای پاک سبزه زاران دارد ،طبیعت برای تالش چون مادری است که مهرش به فرزندان آسمانی وملکوتی است . هزاران سال است که شمال ایران میزبان دوهمزاد وهمسفر تالش ودرخت است واین همزادی آنها سرزمین تالش را به سرزمین رویایی درایران تبدیل کرده است که میلیونها هموطن خسته ومسافر ازکویر ایران به گیلان را روح نوازی میکند .

اگر تالش سالها از طبیعت سرسبزش دور گردد ،چون فرزندی که ازدامن مهرمادری دور شده است ،بیقراری میکند وهرگز دنیای به ظاهر زیبای ماشینی ومدرن نتوانسته است جایگزین زیباییهای طبیعی وسرزمین سرسبزش گردد . کوههای تالش وجنگلهای زیبایش چون نگینی برخاک ایران شاهد هزاران نسل از همزیستی با مردم تالش است .

درختان راست قامت جنگل تالش ،الهام دهنده استواری وصلابت تالشان دربرابر سختیهاست .سالها پیش به بهانه حفظ جنگل و رفاه جنگل نشینان بخشی از مردم ساده دل تالش را به شهر ها آوردند ،طرحی که متاسفانه در بسیاری از جاها ، تالش از جنگل دورشده،چون شیری در قفس احساس افسردگی نمود وبه نوعی آواره گردید وجنگل هم در بسیاری ازجاها یا به بیابان تبدیل شد ویا مکانی برای ساخت ویلاهای آنچنانی گردید .

تالش واقعی ،حافظ و نگهبان جنگل است وبهتر آن است که به آنان خدمات وراههای نوین وعلمی مراقبت از درختان وجنگل داده شود .امروز بسیاری از فرزندان تالش که پس از تحصیل در مرکز شهرها ، سکونت دارند ،با راههای نوین درختکاری آشنا شده اند، و زمینها وباغهای پدری خود را با اصلاح نژاد و اصول علمی درختکاری نموده اند ودیگر کمتر پیش می آید که در اطراف منزل وباغ ، درختان جنگلی که زمین وسیع می خواهد ویا درختی که میوه کم به صاحبش می دهد کاشته شود بلکه با کاشت بهترین نوع درختان ، بهره بهتری ازدرخت میبرند ،بیاییم ارزش نهادن به درختان را از نیاکان خود بیاموزیم و در هفته درختکاری به نام یکی از عزیزانمان ،درختی را بر زمین نشانیم .

از : رمضان نیک نهاد

 

آرایش چمن در ییلا ق های شهر ماکلوان

برای مشاهده تصویر در سایز بزرگتر اینجا کلیک نمایید 

جشن نوروز بنفشه های بهاری گیلان

ادامه نوشته

شقایق های ماسوله رودخان در انتظار مسافران بهاری گیلان

ادامه نوشته

جنگل سرسبز ماسوله رودخان گیلان

ادامه نوشته

طبیعت سرسبز ماکلوان فومن

ادامه نوشته

باغ چای ماکلوان فومن

ادامه نوشته

آلبوم بزرگ عکس از طبیعت زیبای گیلان

http://kados.blogsky.com/

طبیعت چهارفصلی گیلان (عکس )

ادامه نوشته

تصاویری زیبا از طبیعت گیلان

 

• دیدنی های گیلان و تالش

ادامه نوشته

تصاویری زیبا از طبیعت گیلان (3)

آلبوم عکس

ادامه نوشته

گلهای دیدنی

• دانشنامه گلها و گیاهان تالش

ادامه نوشته