نام تالشی : زهلݖ
نام علمی : medical leech
نام فارسی: زالو 
زالو نوعی کرم حلقوی است. زالو حیوانی است از گروه کرمهای آبزی و از راسته آروارهداران بدن جانور قابلیت انقباض و انبساط فراوان دارد، طول بدن بین ۳ تا ۲۵ سانتیمتر و عرض بدن حدود ۱ سانتیمتر است. در جلوی بدن یک بادکش وجود دارد که مرکب از ۲ حلقه است و دهان در این ناحیه واقع شدهاست و در انتهای بدن یک بادکش مدور مرکب از ۷ حلقه دارد که توسط این بادکش خود را به یک نقطه متصل میکند و نقطه اتکایی است برای حرکت کردن.
زالو ۳ فک دارد و هر فک ۱۰۰ تا دندان خواهد داشت یعنی یک زالو حدود ۳۰۰ دندان فوقالعاده ریز دارد.
تاکنون ۶۳۰ نوع زالو شناخته شده که بعضی خونخوار، بعضی گوشتخوار و بعضی سمی اند، زالوی پزشکی تنها یک نوع است و به نام علمی Hirudo medicinalis که از گونههای زالوی آرواره دار بی خرطوم میباشد.
معروفترین زالوها زالوی پزشکی یا medical leech نام دارد، طول بدن ۵ تا ۱۲ سانتیمتر میباشد. رنگ آن زیتونی است که خطهای طولی زرد رنگ دارد.
در زمان زالو درمانی (هیرودو تراپی) باید توجه داشت که حتماً از Hirudo medicinalis استفاده شود چون اگر از زالوهای متفرقه استفاده شود نه تنها اثر درمانی ندارد بلکه ممکن است باعث مرگ نیز شود (زالویی سمی با نام علمی Limnatis nilotica باعث مسمومیت خیلیها شدهاست).
البته زالوهای سمی رنگهای تیره و سر بزرگ دارند و براحتی قابل تشخیص اند.
زالوی پزشکی دارای آنزیمهای فراوانی در داخل دهان خود میباشد که همین آنزیمها باعث بهبود انواع بیماریها میشود، باید توجه داشت که هدف از زالو درمانی ورود همین آنزیمها به بدن است و در وهله بعد خارج شدن خون.
زالو هنگام مکیدن خون ، مواد متنوعی ترشح می کند که خواص درمانی دارند. معروف ترین ماده مترشحه از زالو هیرودین است. آب دهان زالو ( بزاق ) حاوی بیش از یكصد نوع ماده حیاتی مفید است كه موجب درمان بیماریهای مختلفی می شود. زالو خون را بهتر از حجامت از عمق بدن بیرون میكشد. زالو انداختن برای بیماریهای پوستی مثل جوش ، دملهای صورت ، لكهها و نقطههای سیاه و سفید و نظایر آن مفید است.
جانورشناسان تاکنون 600 نوع زالو را شناسایی کردهاند که 50 نوع آن از خوردن خون پستانداران تغذیه میکنند. برخی از انواع زالو فوقالعاده خطرناک و بیماریزا میباشند اما گونههای متعددی از زالوها وجود دارند که اثرات درمانی جالب توجهی دارند. ماده آنتی کوآگولان (ضد انعقادی) که در بزاق زالو موجود است بنام هیرودین موجب رقیق شدن خون، بازشدن عروق بسته و بالطبع افزایش خونرسانی و اکسیژناسیون موضع میگردد. پیشبینی میگردد حداقل یکصد نوع ماده ویژه با اثرات درمانی گوناگون توسط زالو ترشح میشود. اکنون در شمار کثیری از کلینیکهای معتبر اروپا و آمریکا از زالو جهت رقیق شدن خون متعاقب آنژیوپلاستی قلب، گرافتهای پوستی و پیوند اعضاء ( جهت تسریع خونرسانی موضع و پیشگیری از انعقاد خون در عروق)، واریس، ضایعات پوستی و زیبایی پوست و حتی تقویت سیستم ایمنی بدن، استفاده طبّی بعمل میآید.
حتی کشورهایی نظیر روسیه و انگلستان از رهآورد صادرات زالو درآمد هنگفتی برای اقتصادشان فراهم کردهاند. در طب سنتی ایرانیان کاربرد زالو بسیار وسیع بوده و در بیماریهای خونی و عفونی، فشارخون، سکته قلبی، بیماریهای چشمی، پوستی، واریس، بواسیر، آبسههای چرکی و . . . مورد استفاده قرار گرفته است.
در طب افواهی (عامیانه) مردم ایران نیز زالو همانند حجامت و فصد بعنوان یک رفتار درمانی و پیشگیری پذیرفته شده و شناخته شده حضور داشته است و مردم شهر و روستای ایران میدانستند که علاج بسیاری عفونتها و زخمها و کسالتهای بدن با زالو اندازی ممکن است.
حکیم جرجانی در کتاب سوم ذخیره خوارزمشاهی اشارهای به نحوه استعمال زالو و جایگاه درمانی آن کرده منفعت زالواندازی را بیشتر در بیماریهای پوستی میداند و معتقد است ابتدا باید تن را با فصد و مسهل پاکیزه کرد و سپس زالو انداخت
.
تاریخچه زالو درمانی:
زالو از ۲۵۰۰ سال قبل در هند، یونان، روم، ایران و سپس در اروپا استفاده پزشکی داشته است. در قرن نوزدهم از این جانور کوچک برای درمان هر دردی از جمله سردرد، تب، زخمهای عفونی شده، دمل و آبسه، ورمها، هموروئید و… استفاده میشده است.
زالو کرمی است لزج، چسبنده، خون آشام و به دلیل صفات فوق چندش آمیز و نفرت انگیز است. در ادبیات ما «زالوصفت» به آدم هایی می گویند که از دیگران بهره کشی می کنند و در واقع به آنها می چسبند و خون آنها را می مکند. اغلب ما از این جانور تجسم نامأنوس داریم. زالو در مزارع برنج به ساق پا یا دست های دختران و زنان شالیکار که بوته های ظریف برنج را نشا می کنند می چسبد و آب باتلاق را از خون آنها رنگین می کند. زالو از آب دلو یا جرعه ای آب چشمه که رهگذری تشنه برای آشامیدن بدان روی می آورد داخل گلو و بینی او می شود و ناراحتی خوف انگیزی پدید می آورد.
حداقل تاریخ طب گواه آن است که خدمتی که زالو به نوع بشر کرده است بیشتر از تمام زیان هایی است که برای وی برمیشمارند.
استفاده از زالویی به نام زالوی پزشکی (Hirudo medicinalis) برای بسیاری از بیماری ها از دیرباز نمودار سودمندی های شایان این جانور بدنام است. کارایی مناسب زالو در طب و دامپزشکی سبب اختصاص دادن حوضچه هایی برای پرورش زالو در ممالک مختلف شده است. در روسیه زالو از رقم های مهم صادراتی محسوب می شود. سابق بر این از اقلام صادرات و واردات کشورهای اروپایی به شمار می آمد و گفتنی است که در سال ۱۸۵۰ کشور فرانسه صد میلیون زالو از کشورهای دیگر خریداری کرد.
استفاده از زالوی طبی برای درمان برخی بیماریها در ایران قدمتی چندین ساله دارد که از جمله موارد مکتوب آن اشاره ابوعلی سینا به استفاده از آن در درمان بسیاری از بیماریها در کتب مختلف از جمله قانون می باشد. متاسفانه استفاده نا صحیح و عدم انجام بررسیهای تکمیلی در مورد خواص این موجود زنده باعث حذف استفاده از آن به مرور زمان گردید و باز با هزاران تاسف چون همیشه این مورد طبی، اسلامی و ایرانی نیز در چند دهه اخیر طی تحقیقات بالینی و آزمایشگاهی و استناد به مدارک قدیمی ایرانی ممالک اروپایی و آمریکایی مجددا جهت درمان بسیاری از بیماریها چه به صورت مستقیم و چه به صورت استفاده از آنزیمهای استخراج شده از زالوی طبی مورد استفاده قرار گرفت .
جانورشناسان تاکنون ۶0۰ نوع زالو را شناسایی کردهاند که 1۵ نوع آن در پزشکی مورد استفاده قرار میگیرند.
برخی از انواع زالو فوقالعاده خطرناک و بیماریزا میباشند اما گونههای متعددی از زالوها وجود دارند که اثرات درمانی جالب توجهی دارند. ماده آنتی کوآگولان (ضد انعقادی) که در بزاق زالو موجود است بنام هیرودین موجب رقیق شدن خون، بازشدن عروق بسته و بالطبع افزایش خونرسانی و اکسیژناسیون موضع میگردد. اکنون در شمار کثیری از کلینیکهای معتبر اروپا و آمریکا از زالو جهت رقیق شدن خون متعاقب آنژیوپلاستی قلب، گرافتهای پوستی و پیوند اعضاء (جهت تسریع خونرسانی موضع و پیشگیری از انعقاد خون در عروق)، واریس، ضایعات پوستی و زیبایی پوست و حتی تقویت سیستم ایمنی بدن، استفاده طبّی بعمل میآید.
حتی کشورهایی نظیر روسیه و انگلستان از رهآورد صادرات زالو درآمد هنگفتی برای اقتصادشان فراهم کردهاند. در طب سنتی ایرانیان کاربرد زالو بسیار وسیع بوده و در بیماریهای خونی و عفونی، فشارخون، سکته قلبی، بیماریهای چشمی، پوستی، واریس، بواسیر، آبسههای چرکی و … مورد استفاده قرار گرفته است.
در طب افواهی (عامیانه) مردم ایران نیز، زالو همانند حجامت و فصد بعنوان یک رفتار درمانی و پیشگیری پذیرفته شده و شناخته شده حضور داشته است و مردم شهر و روستای ایران میدانستند که علاج بسیاری عفونتها و زخمها و کسالتهای بدن با زالو اندازی ممکن است.
سابقه زالودرمانی به ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد در مصر باستان بر میگردد. در قرن ۱۹ در آمریکا از زالو برای درمان هموروئید، بیماریهای لثه و دهان و بیماریهای متنوع دیگری استفاده میشد.
زالو جزو نرمتنان تکجنسی میباشد. زالوی طبی Hirudo Medicinalis نام دارد و مشخصه آن نوارهای سبز زیتونی تا سبز لجنی در پشت آن است. زالوهای سیاهرنگ یا سرمهای رنگ و یا زالوی بسیار درشت (بزرگتر از ۱۲ سانتیمتر) اغلب نامناسب و خطرناک میباشند.
نظر حکمای اسلامی پیرامون زالو درمانی :
حکیم جرجانی در کتاب سوم ذخیره خوارزمشاهی اشارهای به نحوه استعمال زالو و جایگاه درمانی آن کرده منفعت زالواندازی را بیشتر در بیماریهای پوستی میداند و معتقد است ابتدا باید تن را با فصد و مسهل پاکیزه کرد و سپس زالو انداخت.
شیخالرئیس ابنسینا باب مبسوطی پیرامون زالو دارد و چنین میفرماید :
از زالوهایی که کرک ریز و نرم دارند یا لاجوردی رنگ هستند پرهیز کنید زیرا دچار غشی، خونریزی، تب، سستی و قرحههای بدخیم خواهید شد. از زالویی استفاده شود که در آبهای خزهدار که محل زیست قورباغههاست نمو کرده و نه زالویی که در آبهای گلآلود سیاه بوده است.
در طب عامیانه نیز زالو در کوچه و بازار به فروش میرسیده و تا حدود سیسال قبل، همه میدانستند که برای علاج زخم چرکین و دمل بهترین درمان زالو اندازی است. یا برای پیشگیری از فساد دهان و لثه و داشتن دندانهای محکم باید بناگوش را زالو گذاشت.
مخبرالسلطنه در کتاب خاطرات و خطرات حکایتی جالب نقل میکند: جهانگیرخان وزیر صنایع دچار قانقریا(gangrene) شد و دکتر تولوزان فرانسوی (پزشک مخصوص دربار) دستور به قطع پای ایشان داد. آشنایان جهانگیرخان با قطع پا مخالفت ورزیده و میرزاحسنخان جراحباشی محله را به عیادت جهانگیرخان آوردند. او پس از معاینه گفت به من یازده روز فرصت دهید تا این پا را معالجه کنم. میرزاحسن در سه نوبت زالوی زیادی به پای بیمار انداخت و پس از یازده روز از تولوزان فرانسوی دعوت کردند که پا را ملاحظه کند. تولوزان وقتی پا را دید، بهبود آن را تأیید کرد و از اینکه قبلاً به میرزاحسن ناسزا گفته بود معذرت خواهی کرد و دویست تومان به میرزاحسن داد.
زالو اندازی جزو سنتهای درمانی پذیرفته شده و به همان معروفیت و مقبولیت حجامت و فصد (رگزنی) بین تودههای مردم رواج داشت. آری این حیوان یک گرمی به ظاهر مشمئز کننده، طی سالیان دراز بیماریهای صعبالعلاجی را براحتی درمان میکرد و بیماران را از صرف هزینههای گزاف، بریده شدن اندامها، بد شکل شدن پوست، فلج شدن ناشی از سکته مغزی و . . نجات میداده است.
بررسی های دقیق ابن سینا در مورد ساختمان بدن زالو و زالو درمانی، و ترجمۀ آثار او به لاتین، سبب آشنایی اطبای غرب با زالو درمانی نوین شد و موسساتی به وجود آمد که جهت جمع آوری زالو تعدادی زالو گیر حرفه ای داشتند که پس از شکار زالو، آنها را در اختیار موسسۀ مربوطه قرار می دادند تا پس از بسته بندی به مشتریان تحویل دهند.
باید توجه داشته باشیم که خون گیری از بیماران یکی از اصول پایه در طب قدیم مشرق زمین بود و گرفتن خون از بیماران به سه روش انجام می گرفت، فصد، حجامت و زالو انداختن. از روشهای مذکور، فصد و زالو درمانی مورد توجه اطبای غرب قرار گرفت، ولی حجامت مقبولیت عام نیافت، و علت آن این بود که برای حجامت لازم بود تا از یک وسیلۀ شاخ مانند به نام «شاخ حجامت» (جهت بادکش کردن پوست) استفاده شود که شبیه بوق ساحران در قرون وسطی اروپا بود و اطبای غرب از بیم اتهام به جادوگری از انجام حجامت و به کارگیری وسیلۀ مذکور خودداری کردند.
رازی و ابن سینا هر دو روی سه روش خونگیری کار کردند و پس از ترجمۀ آثار ابن سینا، زالو شناسی و زالو درمانی در غرب رواج یافت و کتب مرجع در این مباحث تدوین شد و انواع زالوهای اروپایی از نظر علمی مورد طبقه بندی قرار گرفتند.
ولی مرجع اصلی زالو شناسی غرب، مطالعات علمی ابن سینا بود و او بود که انواع زالوهای سمی و غیر سمی را تفکیک کرد. ابن سینا در مورد آناتومی زالو، تحقیقات دقیقی نمود و بیان نمود که زالو دارای سه فک است که به کمک آنها پوست را می شکافد، این نظریه (دارا بودن سه فک در زالو) برای اولین بار توسط ابن سینا بیان شد.
ابن سینای بزرگ در مورد مکانهای به دست آوردن زالو دارای نظریۀ خاص خود بود و معتقد بود که زالوئی که در آب جاری زندگی می کند بدون سم می باشد، همچنین زالوهائی که در برکه های دارای گیاه زندگی می کنند بدون سم هستند و در عوض زالوهایی که بر بدن خود، دارای موهای شبیه پشم می باشند و آنهایی که به رنگ رنگین کمان هستند سمی می باشند.
ابن سینا معتقد بود که زالو انداختن از فصد ، مفیدتر است، زیرا فصد، خون سطحی بدن را خارج می کند(خون سیاهرگی). ولی زالو خون را از عمق بدن خارج می نماید.ابن سینا جهت درمان بواسیر(هموروئید)، زالو انداختن را توصیه می کند. یک نکتۀ جالب در نظریات ابن سینا در مورد زالو درمانی، این است که او معتقد بود که در موقع زالو انداختن باید وسایل جلوگیری از خون ریزی بر بالین بیمار آمده باشد، زیرا بعضی از افراد به دلیل آنکه ماده انعقادی کمتری دارند، دچار خونریزی شدیدتر می شوند، و این امر می رساند که ابن سینای بزرگ در مورد خون شناسی دارای مطالعاتی بوده است. او به تجربه دریافته بود که افراد از لحاظ سرعت انعقاد خون متفاوت می باشند و ماده ای در خون وجود دارد که به انعقاد خون کمک می نماید.
بنابراین دانش خون شناسی ابن سینا چند قرن جلوتر از زمان خودش قرار داشت. ابن سینا در مورد فصد و حجامت نیز دارای نظریاتی بوده است که در کتاب«قانون» خود به تفصیل به این مباحث پرداخته است. او معتقد بود که حجامت بعد از غذا خوردن صحیح نیست و روز اول و آخر هر ماه نیز از لحاظ زمانی، مناسب این کار نمی باشد. ابن سینا چهاردهم هر ماه را مناسب حجامت می دانست و با این نظریه نشان داد که از تاثیر قوۀ جاذبۀ اجرام سماوی و کرۀ ماه بر زمین آگاهی دارد. چون نیروی جاذبه کرۀ ماه در شب چهاردهم ماه،(به دلیل بدر کامل) قوی تر از سایر مواقع می باشد و باعث بالا آمدن آب دریاها (مد) می گردد و بر مایعات بدن آدمی و خون نیز همین تاثیر دارد.
در نتیجه، مشاهدات و مطالعات و تحقیقات، ابن سینا، دانشمند عالیقدر ایرانی، مرجعی جهت استفادۀ دانشمندان ایرانی و غربی در مورد زالو شناسی و زالو درمانی می باشد.
زالو از نظر رازی و ابن سینا
پزشکان نام آور اسلامی چون ابن سینا و رازی اشاره های فراوانی داشته اند که با علم به زیان این جانور موارد استفاده بجا و مناسب آن را در بیماری می دانستند. در یکی از شرح حال های کتاب الحاوی آمده است که جوانی در اثر قی خون آلود به حالت احتضار افتاده بود پزشکان از وی قطع امید کرده بودند. وقتی رازی را بر بالین بیمار آوردند پس از گرفتن تاریخچه دقیق از بیمار بر وی معلوم شد که اخیراً این جوان سفری داشته و در طول راه از آب چشمه نوشیده است. دستور داد سطلی از مواد محرک و قی آور را به جوان خوراندند پس از آن او را به تخلیه نیرومند معده واداشت. در میان مواد مستفرغه زالویی که از فرط مکیدن خون جثه ای عظیم پیدا کرده بود مشاهده شد و جوان محتضر از مرگ حتمی نجات یافت.
ابن سینا در کتاب قانون به مسافران سفارش می کند که به هنگام آشامیدن آب از چاه ها و چشمه ها به ویژه در تاریکی شب دقت فراوانی کنند چون که ممکن است آلوده به زالو باشد. ابن سینا با شناخت نبو غ آمیز خود بر تمام علوم و فنون و قدمت انواع و اقسام زالوها را به رنگ و شکل و اندازه تشخیص می داده و زالو های مفید را از مضر جدا می کرده است. او زالوهایی را که به رنگ ماش و متمایل به سبز با خطوط زرنیخی در طول پشت یا زالوی سرخ مایل به زرد با حاشیه منور یا زالوهای جگری رنگ و زالوهایی که دارای سر کوچک بوده باشند یا آنهایی که شبیه دم موش یا ملخ ریز باشند از زالوهای مطلوب و مفید معرفی می کند و معتقد است که زالوهای شکم قرمز بهتر از زالوهای پشت سبز هستند به ویژه آنکه از آب جاری گرفته شده باشند و به زعم ابن سینا زالو خون را بهتر از حجامت از عمق بدن بیرون می کشد.
استفاده از زالو در پزشکی
زالو پزشکی,استفاده از زالو در پزشکی,زالو درمانی,زالو درمانی واریکوسل,زالو درمانی در ایران,زالو درمانی در تهران,زالو درمانی برای واریس پا,زالو درمانی برای جوش صورت,زالو درمانی در مشهد,زالو درمانی+جوش صورت,زالو درمانی برای واریکوسل,زالو درمانی در قم,طب سنتی و گیاهان دارویی-داروی گیاهی
برخی تحقیقات، تاریخچه استفاده از زالو برای درمان های پزشکی را به قرن ها پیش و حدود قرون وسطی مربوط می دانند.
اگرچه ممکن است امروزه با پیشرفت علمی در درمان های پزشکی، استفاده از زالو تا اندازه ای سنتی و قدیمی به نظر برسد، اما شاید ارزش آن را داشته باشد تا اعمال مفیدی را که این حیوان کوچک می تواند برای درمان برخی از بیماری ها انجام دهد، بدانید.
در قرون وسطی، هنگامی زالودرمانی به عنوان یک روش موفقیت آمیز برای درمان برخی مشکلات پزشکی به کمک انسان آمد که استفاده از برخی داروها بسیار خطرناک و کشنده بود.
اولین استفاده پزشکی از زالو برای درمان زخم ها و برای جلوگیری از عفونت زخم بود.
در سال های دهه 1800 میلادی، استفاده از زالو به علت استفاده مردم از برخی داروها کاهش چشمگیری پیدا کرد.
امروزه نیز خبرهای ضدونقیضی در رابطه با فواید و یا مضرات احتمالی زالودرمانی می شنویم.
اما باید گفت که به طور کلی زالو برای مسائل پزشکی زیر بسیار مفید می باشد.
زالوهایی که در پزشکی و توسط پزشک متخصص استفاده می شوند، پس از یک بار استفاده دور انداخته می شوند و دیگر قابلیت استفاده دیگری ندارند
استفاده از زالو در جراحی های ترمیمی
زالو موقع مکیدن خون، بزاق خود را وارد خون فرد می کند. بزاق زالو حاوی مواد ضدانعقاد خون طبیعی می باشد. لذا زالو می تواند بدون لخته شدن خون در آن منطقه، به کار خود ادامه دهد.
ماده طبیعی ضد انعقاد موجود در بزاق زالو، در درمان های پزشکی مانند جراحی ترمیمی استفاده می شود.
یکی از شایع ترین خطرات جراحی ترمیمی، بروز مشکل در ترمیم رگ های خون پاره شده می باشد؛ مثلا رگ های گوش و یا برخی بافت ها، آنقدر ظریف هستند که ترمیم آنها غیرممکن و یا دشوار خواهد بود.
استفاده از زالو در این حالت می تواند به تخلیه خون از بافت ها کمک کند و از خشک شدن خون در بافت ها و از بین رفتن بافت مربوطه جلوگیری کند.
این عملکرد زالو با موفقیت های زیادی همراه بوده است و به زخم این اجازه را می دهد تا التیام پیدا کند و رگ های خونی بتوانند خود را بازسازی کنند.
در طی جراحی پلاستیک هم از زالو استفاده می شود. اگر پزشک در طول جراحی مشاهده کند که بافت در حال از بین رفتن می باشد، می تواند از زالو حهت تحریک گردش خون در آن منطقه استفاده کند.
همچنین در برخی موارد، پس از عمل جراحی ترمیمی پستان (ماستکتومی) از زالو استفاده می شود و زالو می تواند خونوریدی که در شکم تجمع پیدا می کند را بمکد و هضم کند.
استفاده از زالو در درمان آرتروز
گاهی از زالو به عنوان درمان آرتروز یاد می شود. اما باید توجه داشت که نمی توان روش های درمانی دیگر را برای ارتروز کنار گذاشت و تنها به زالو درمانی اتکا کرد. زالو یک نوع درمان کمکی برای بیماری آرترزو به شمار می رود.
آرتروز زمانی رخ می دهد که مفاصل سخت و سفت می شوند و جریان خون هم به آن منطقه کم می گردد.
زالو شروع به مکیدن خون ناحیه مفصل دچار آرتروز می کند و خون راحت تر وارد منطقه آسیب دیده می شود و سبب کاهش فشار وارد آمده بر آن ناحیه می شود.
همچنین این ناحیه می تواند از مایع طبیعی ضد انعقاد خون که در بزاق زالو وجود دارد، سود ببرد.
هنگامی که این ماده وارد این ناحیه می شود، سبب کاهش ورم می شود و جریان خون در این ناحیه را به حالت طبیعی خود برمی گرداند. در نتیجه دامنه حرکات در این ناحیه افزایش پیدا می کند. بنابراین پس از چند بار استفاده از زالو در این ناحیه، فرد مبتلا به آرتروز احساس راحتی بیشتری در این ناحیه می کند.
توصیه می شود که برای زالودرمانی حتما به مراکز معتبر و شناخته شده و متخصصان این کار مراجعه کنید
البته باید گفت، افراد مبتلا به آرتروز حتما قبل از استفاده از این روش، باید با پزشک خود مشورت کنند و راه های درمانی دیگر را در کنار زالو درمانی ادامه دهند تا نتیجه مطلوب برای آنها ایجاد شود.
مقرون به صرفه بودن و سهولت استفاده از زالو درمانی
استفاده از زالودرمانی در مقایسه با روش هایی مانند جراحی و مصرف داروهای مختلف، از لحاظ اقتصادی بسیار مقرون به صرفه می باشد، حتی اگر فایده ای برای بیمار نداشته باشد، ضرری هم به سلامتی فرد وارد نمی کند. اما استفاده ازداروهای شیمیایی می تواند عوارضی به همراه داشته باشد و یا در فرد ایجاد حساسیت نماید.
5 نکته
1- تمام نکات ایمنی و بهداشتی در خصوص زالوهایی که در پزشکی استفاده می شوند، رعایت می گردد و از زالوهایی که در محیط آزمایشگاه تولید شده اند، استفاده می شود.
2- اهمیت استفاده از زالو های سالم بسیار زیاد است، زیرا زالو از خون موجودات زنده تغذیه می کند و اگر نیش او آلوده بهخون دیگر حیوانات و یا انسان های آلوده باشد، نه تنها فایده ای نخواهد داشت، بلکه آسیب هایی را به فرد وارد می کند.
3- زالوهایی که در پزشکی و توسط پزشک متخصص استفاده می شوند، پس از یک بار استفاده دور انداخته می شوند و دیگر قابلیت استفاده دیگری ندارند.
4- محققان در پی آن هستند که از زالو در درمان برخی بیماری هایی که با فراورده های خونی در ارتباط هستند، استفاده کنند.
5- توصیه می شود که برای زالودرمانی حتما به مراکز معتبر و شناخته شده و متخصصان این کار مراجعه کنید.
بخش سلامت تبیان
گردآوری از : رمضان نیک نهاد
ساختار بدن
هدف ما در این وبلاگ معرفی فرهنگ مردم تالش و آشنایی هممیهنان گرامی با جاذبههای گرشگری شمال کشور به ویژه گیلان و تالش است