معرفی گیاهان تالش – لێلێکی
نام تالشی : لێلێکی
نام فارسی : لیلکی
نام علمی :GLEDITSIA CASPICA
این درخت به ندرت مورد علاقه می باشد. دیر خزان می کند، خاردار است و خارها ممکن ازت تا 12 سانتیمتر برسند. این درخت معمولا برای برگ های جذابش و غلاف های دراز بذز که در آخر فصل رنگی می شوند رویانده می شوند. برگ ها در پاییز به زردی می گرایند. گلهای این درخت شدیدا مورد توجه زنبور عسل می باشند و به علت خاردار بودن جهت ایجاد حصار و یا در پارک های جنگلی بسیار مناسب است. و به آن ابریشم تیغدار نیز گفته می شود. چون برگ های ریز شانه ای مرکب شبیه درخت ابریشم دارد. همچنین غلاف های بذر این درت یک منبع غذایی فوق العاده مقوی برای دام داری ها می باشد. در ادامه این مقاله با تهران دلیور همراه باشید.
لیلکی ایرانی بومی غرب آسیا، در آذربایجان و شمال ایران تا دریای خزر می باشد. این درخت یک درخت خزاندار به ارتفاع 12 متر، و با شاخه هایی پوشیده از خارهای متعدد به طول 10 تا 20 سانتی متر می باشد. گل ها متمایل به سبز و خوشه ای به طول 10 سانتی متر. میوه نیام دار و به طول 20 سانتی متر و عرض 3 سانتی متر می باشد.
این گونه بسیار شباهت به گونه Gleditsia japonica از آسیای شرقی دار.
لیلکی ایرانی یکی از گیاهانی است که عمل تثبیت نیتروژن را انجام می دهد.
محل رویش این درخت در ایران در نقاط پست و مرطوب جنگل های شمال می باشد. دامنه انتشار آن از جنگل های آستارا تا نور است. و در نواحی شرقی و شمال شرقی البرز نمی روید. معمولا در سواحل انتشار بیشتری دارد و همچنین در ارتفاعات بالای 500 متر نیز نمی روید.
درخت لیلکی ایرانی دارای تاج باز و پهن می باشد و برگ های آن مرکب و شانه ای و میوه های آن کشیده و عنابی رنگ و درشت است. ساقه و تنه آن دارای خارهای درشت به طول 15 سانتی متر می باشد. برگ های آن شانه ای-مرکب به طول 15 تا 25 سانتی متر و دارای 12 تا 20 برگچه به طول 2 تا 5 سانتی متر می باشد.
زمان شروع گلدهی لیلکی ایرانی اواسط بهار می باشد.
گل های این گیاه هرمافرودیت (دارای گل های ماده و نر روی یک گیاه) و معطر هستند. و گرده افشانی گل های آن توسط حشرات صورت می گیرد.
رشد مناسبی در خاک های لومی دارد ولی معمولاً در بیشتر خاک ها می تواند کشت شود. به نور زیادی نیاز دارد و بهتر است در مکان های سایه کشت نشود. این درختان به تنش خشکی و هوای آلوده مقاوم هستند.
آب و هوا: سرما و گرما و شرایط ساحلی را قبول می کند. این گیاه تابش مستقیم خورشید، باد، دود، و گرد و خاک را تحمل می کند.
هرس: برای سبک کردن تاج و ممانعت از شکستن شاخه ها توصیه می شود که هر ساله در پائیز هرس و تنک شود.
این درخت دارای چوب بسیار سختی است. در مصارف روستایی جهت استفاده به عنوان پایه ی انبار برنج و پایه ی بنا به کار می رود. از میوه های سبز آن برای تغذیه گاوهای گوشتی استفاده شده و میوه های رسیده آن نیز به عنوان علوفه زمستانی گاوها می باشد. پوست درخت نیز می تواند به عنوان غذای دام ها مورد استفاده قرار گیرد.
این گیاهان مقاوم به قارچ عسلی هستند.
میوه:نیام پهنی با دانه های درشت و به رنگ قرمز خرمایی ،سبز و قهوه ای می باشد. به شکل راست ،خمیده،پیچیده و اغلب واژگون است.
تکثیر لیلکی از طریق کشت بذر می باشد. بذور 24 ساعت قبل از کشت در آب گرم خیسانده شده و در بهار در گلخانه کشت می شوند. یا در پاییز یا زمستان در خزانه هوای آزاد کشت می گردند.
: منابع
http://davesgarden.com/guides/pf/go/74375/#b
http://en.wikipedia.org/wiki/Gleditsia_caspica
از : رمضان نیک نهادبا بهره گیری از ویکی پدیا
هدف ما در این وبلاگ معرفی فرهنگ مردم تالش و آشنایی هممیهنان گرامی با جاذبههای گرشگری شمال کشور به ویژه گیلان و تالش است