کادوسیان    (کادوس ماسوله رودخان )

چهارم هر ماه با نام شهریور مشخص میگردید که نشانه پادشاهی و فرهمندی بود، تقارن این روز در ماه ششم سال به نام جشن شهریورگان نامگذاری میشد.  این جشن متعلق به فرشته امشاسپند توانای خشترا مظهر سلطنت آسمانی و قدرت رحمانی است و همیشه خواهان فر و بزرگی و نیرومندی می باشد در جهان مادی نگهبان زر و سیم و فلزات دیگر و دستگیر بینوایان و فرشته رحم ومروت است پادشاهان دادگر در تحت و حمایت این فرشته مقتدر هستند نظر به همین صفات پاک است که ایرانیان قدیم این روز را جشن می گرفتند و بفقرا احسان و اطعام می نمودند

شهریور یکی از نمایندگان قدرتمند و توانای اورمزد و از اعضای هفتگانه مقدس است که نماینده آهن و فلزات، زر و سیم بوده، از بارزترین ویژگی این فرشته، قدرت، شدت و سختی فوق العاده است. نام اوستایی او خشثره وییریه و در پهلوی، خشتریور  نامیده شده، از این رو مطابق گفته اوستا شهریور «حاکم و فرمانروای شایسته و ایده آل» است و اداره امور شهر و جامعه را به او می سپارد، شهریور همچنین مظهر قدرت الهی و پادشاهی اهوره مزدا می باشد.جشن شهریورگان جشن بزرگی در ایران کهن بوده و صحنه گردان اصلی این آیین سرور و شادمانی، کشاورزان و رعایا بودند. زیرا جشن شهریور در هنگامه ای بود که کشاورزان حاصل دست رنج خود را می دیدند، شهریور همانگونه که فصل پایان کشت و زرع است، نقطه  شروع و آغاز مجدد کاشت محصول پاییزه بود و این به معنای آن بود که در دل خود دو نوع شادی برای قشر رعیت و کشاورز همراه داشت.                

 جشن مهرگان                                       

 شانزدهم هر ماه با نام مهر مشخص میگردید که نشانه محبت و عهد و پیمان بود، تقارن این روز در ماه هفتم سال به نام جشن مهرگان نامگذاری میشد. جشن مهرگان زماني روز نخست سال ايرانيان بوده و به علت آنكه به فرشته مهرومیترا تعلق داشته، از زمان هاي كهن نزد ايرانيان گرامي بوده و آن را همپايه نوروز با شکوه و جلال تمام برگزار می کردند  .ايرانيان باستان سال را به دو فصل تابستان و زمستان بخش مي‌کردند. تابستان که هنگام رفتن به صحرا و کِشت و کار بود با جشن‌هاي نوروزي آغاز مي‌شد و هنگامي‌که در اوّل پاييز و شروع فصل سرما که گوسفندان و چهارپايان به آغل باز مي‌گشتند و انبارها از محصولات کشاورزي و باغداري انباشته بود، جشني ديگر برگزار مي‌شد که همين مهرگان است. مهرگان در واقع جشن شکرگزاري و شادي برداشت محصول است. جشن مهرگان، یادمان مهرورزی و عشق از جمله بزرگترین و ماناترین جشن های ماهیانه ایرانیان است که پس از گذشت هزاره ها همچنان مانا و پایدار، در گستره فرهنگی سرزمین ایران معاصر دارای ارج و قرب می باشد

افزون بر يکي بودن نام ـ روز مهر از ماه مهر ـ مناسبت هاي ديگري را نيز براي برگزاري اين جشن بر مي شمرند، که معروفترين آن قيام کاوه آهنگر، پيروزي بر ضحاک و همچنين در باور آريايي پديد آمدن نخستين انسان (كيومرث) را از مشينه و مشيانه (آدم و حوا) به روز مهرگان نسبت داده اند ایرانیان بر این باور بودند که خداوند براي زينت بندگان خود ياقوت را در نوروز و زبرجد را در مهرگان آفریده است.           

 از مراسم جشن مهرگان افروختن آتش هاي بزرگ و رقص و شادماني و مي نوشي گرداگرد آن است. در اين هنگام در خانه ها سفره مهرگاني مي‌گسترند و با انواع غذاها و ميوه ها و شراب و گلاب و گل فراوان آن را مي‌آرايند. در سفره مهرگان بايد هفت ميوه به ترتيب قرار داده شود: ترنج، سيب، به، عنّاب، انار، انگور سفيد و کُنار. در اين روز همگان شکر و گلاب فراوان مي نوشند تا در زمستان از آسيب بيماري و سرما در امان مانند. گذاشتن شاخه‌هاي سبز مورد و گل نيلوفر بر سفره مهرگان از واجبات است. ريختن اسپند و برگ خشک مورد بر روي آتش علاوه بر پراکندن بوي خوش ديوها و جن ها را مي پراکند.

دهم  هر ماه با نام آبان مشخص میگردید که نشانه آب و طراوت بود، تقارن این روز در ماه هشتم سال به نام جشن آبانگان نامگذاری میشد. آبان به نام آب و فرشته آب است. این فرشته به نام «برزیزد» نیز خوانده مى شود. آب جمع باران است این عنصر مانند عناصر اصلى (آتش، خاک، هوا) در آیین مقدس است و آلودن آن گناه است و براى هر یک از آنها فرشته مخصوصى تعیین شده است.
هرودوت مى گوید: «ایرانیان در آب ادرار نمى کنند، آب دهان نمى اندازند و در آب روان دست نمى شویند.»
استرابون مى گوید: «ایرانیان در آب جارى خود را شست وشو نمى دهند، زمانى که ایرانیان به دریاچه یا رود یا چشمه اى مى رسند، گودال هاى بزرگ کنده و قربانى در کنار آن مى کشند و سخت پرواى آن دارند که هرگز خون به آب نیامیزد، چون این کار سبب آلودگى آب خواهد شد.» و در جایى دیگر مى گوید: «در آن (آب) لاشه و مردار نمى اندازند و عموماً آنچه ناپاکى است در آن نمى ریزند.»
در جشن آبانگان، پارسیان به ویژه زنان در کنار رود، دریا و یا چشمه، فرشته آب را نیایش مى کنند. آبى را که اوصاف سه گانه اش (رنگ، بو و مزه) تغییر مى یافت، براى آشامیدن و شست وشو به کار نمى بردند.
در اوستا «آبان» فرشته اى است که به عنوان فرزند آب ها معرفى شده است او نیرومند و بلند قامت است و داراى اسب تندرو
احترام به آب امروز نیز در کشور ما مشهود است. در میان مردم مایع روشنى است و اگر ناخواسته آبى به روى کسى پاشیده شود، مى گویند آب روشنایى است یا این که پشت سر مسافر آب مى پاشند تا سفرش بى خطر انجام گیرد و زود بازگردد و این اعتقاد که آب ناخواسته و یا نطلبیده، مراد است همه نشان از احترام و ارزشى است که مردم ایران نسبت به این مایع حیات بخش قائل هستند.
 آناهیتا
ناهید، اناهید (اردویسور اناهیتا) به معنای پا ک کننده ایزدبانوى با شخصیتى بسیار برجسته است که قدمت ستایش او به قبل از زرتشت مى رسد.                               

مجسمه اناهیتا در استان گیلان شهر فومن

در کتاب اوستا آناهیتا، زنی است جوان، خوش اندام، بلند بالا، زیبا چهره، با بازوان سپید و اندامی برازنده، كمربند تنگ بر میان بسته، به جواهر آراسته، با طوقی زرین بر گردن، گوشواری چهارگوش در گوش، تاجی با سد ستاره هشت گوش بر سر، كفش هایی درخشان در پا، با بالاپوشی زرین و پرچینی از پوست سگ آبی. آناهید گردونه ای دارد با چهار اسب سفید، اسب های گردونه او ابر، باران، برف و تگرگ هستند. او در بلندترین طبقه آسمان جای گزیده است و بر كرانه هر دریاچه ای، خانه ای آراسته، با صد پنجره درخشان و هزار ستون خوش تراش دارد. او از فراز ابرهای آسمان، به فرمان اهورامزدا، باران و برف و تگرگ را فرو می­باراند.