شهرام آزموده ،در سپیده دم روز بیستم دی ماه سال 1350 خورشیدی در شهرستان تالش روستای وزمَه بجار الله ده ـ بخش اسالم دیده به جهان گشود ، او که کودکی خود را در میان خانواده و مردمی با دنیایی از محرومیت ، اما عشق به یکدیگر تجربه نمود در مدرسه با آشنایی معلمانی چون نبی الله شعبانی وسید عثمان ذبیحی و ابراهیم خادمی ، احساسات درونی خود را دروصف سرزمین و مردمش و فرهنگ وادب آن با هدایت آن معلمان گرانقدربه صورت شعر بیان نمود .

او تحصیلات خود را دررشته ادبیات ادامه داد و بعد از فراغت تحصیل وارد جامعه معلمان کشورشد وشغل معلمی را برای خدمت برگزید او در این زمان بود که تصمیم گرفت دایره فعالیتهای فرهنگی خودرا از حوزه فرهنگ وادب تالش شهرش وسیع تر نماید وبدین منظور همزمان با معلمی وارد جامعه روزنامه نگاری شد چندی نگذشت که آوازه شهرام آزموده از مرزهای شهرستان تالش گذشت ودر کل استان و کشور وشاید هم فراتر از آن حتی در میان سرزمین تالش آن سوی مرز صدای او در اعتلای فرهنگ تالش شنیده شد .راست اين است كه جامعه ي تالش، قبل از اين كه شهرام آزموده را به عنوان يك شاعر يا معلّم بشناسد، بيشتر او را يك روزنامه نگار مي داند. شهرام آزموده همزمان با كار معلّمي، در ابتدا دست به انتشار ويژه نامه هايي به نام « ويژه ي تالشي ها ( تالش ها ) » و « تالش شناسي » زد و بعدها عهده دار سردبيري ماهنامه ي تازه مجوّز گرفته ي « تالش » شد. او توانست در طول مدّتي كه ماهنامه تالش را منتشر مي ساخت، يك تنه 54 شماره از اين نشريه را همراه با چندين ويژه نامه ي ارزشمند به خوانندگان مشتاق تالش ارائه كند.

 

شهرام آزموده دلی آکنده از عشق به مردم ایران به ویژه تالش دارد و با همه نامداری خود پس از یکسال به دنبال درخواست مابرای معرفی ودرج زندگینامه ایشان در صفه نامداران تالش به دلیل فروتنی خود ، مخالفت نمودند و بیان داشتند که هنوز بسیار کسان نامدار تالش هستند که اولویت معرفی برتر از من را دارند، سرانجام به این مختصر معرفی رضایت دادند که از این بابت از او سپاسگزاریم . فعّاليّت مطبوعاتي شهرام تا پايان نيمه ي اوّل سال 1389 ادامه داشت؛ امّا از اين تاريخ به بعد، به دنبال شكايت هايي كه عليه وي و ماهنامه ي تالش شد و توقيف نشريه عملاً از فعّاليّت باز ماند و سه ماه پاياني سال 1389 را به خاطر اين موضوع در زندان گذراند.
يكي از جنبه هاي مثبت كار مطبوعاتي آقاي آزموده، خدمتي ست كه وي با انتشار نشريات فوق، به ادبيّات تالشي – به ويژه شعر تالشي – كرده است. شاید اگر در دهه ي هفتاد، ويژه نامه هايي كه منتشر مي كرد، در اختيار جامعه ي تالش نبود، شعر و ادبيّات تالشي، ميداني چندان براي عرض اندام نداشت.
هم اینک شهرام آزموده همزمان با ادامه اشتغال به معلمی ، سردبیر ماهنامه بین المللی تالش هست که 77 شماره از آن انتشار یافته است . او یکی ازهدف ماهنامه تالش را ایجاد پایگاهی برای آشنایی جهانیان با تالش و تالشان است اعلام نموده است . او که اینک متاهل است ودو فرزند برومند به نامهای اشکان وهستی دارد امید آن را دارد که با رویکرد خوبی که امروز دوستداران مردم تالش به فرهنگ وادب خود دارند ماهنامه خودرا روزی به هفته نامه وروزنامه تبدیل نماید .
ماهم ضمن سپاس از تلاشهای فرهنگی ارزشمندشان امید آن را داریم ، در زمانی که تالش از صدا وسیما ی استانی برای ترویج وحفظ فرهنگ تالش تقریبا محروم است رسانه هایی چون ماهنامه تالش ، بتوانند بخشی از این محرومییت های فرهنگی تالش را جبران نمایند ، برای ایشان وهمه همکارانش در آن ماهنامه و هفته نامه شریف و …آرزوی موفیت داریم .
یک نمونه از سروده های تالشی شهرام آزموده :
چـــمن اومـــي اســتَرَشــي دَمَـردَه،چـــتَه بوخورم؟
زندَگـــــيم ســـــرَه ولـــــي رو زَردَه،چـــــتَه بوخورم؟
چَــمــي هَـــــــر جـــگايي را دَمَهَـشتن،زمســــتونَه
تاوستونيم چـــونَه زنگ لـولَه پِچَـــردَه،چتَه بوخورم؟
كَنَه كومَه يي مي هِسبَه كي سَــــرم اوئَه جيرِه بَه
غَـــزري و دورجَـــه چَيي اي وَر بَـــردَه،چتَه بوخورم؟
اَ روج اَخوريم كي دلخَشي هِسبَه،ايسَه دِ وَختي
نَه ديشمِن و پيشتم چَكستَه پَـــردَه،چتَه بوخورم؟
مَـــواجَه كــي اَ چَــدَرَه مـوتــرَه ويرَكَــرد،چين كي دِ
لـــوي سَـــري لـــوَخـــورَم مَـــــردَه،چـــتَه بوخورم؟
هَـف طَبَقَه آســـبوني كام ايلَه اسـتَرَسي هِسبَه
اي شَــوي چي آمَه،هَشَني هَــردَه،چتَه بوخورم؟
ترجمه ي فارسي:
ستاره ي اميد من خاموش شده. چگونه بخندم؟
روي گل سرخ زندگي ام زرد شده است. چگونه بخندم؟
چشم را به هر سو كه مي برم، زمستان است
چانه ي تابستانم قنديل بسته است. چگونه بخندم؟
كلبه ي كهنه اي داشتم كه در آن مي زيستم؛
باد تند و كولاك يك طرفش را برد. چگونه بخندم؟
آن روز مي خنديدم كه دلخوشي بود؛ حالا كه وقتي
جلو دشمن است و در پشت سرم پل ها ويران اند،چگونه بخندم؟
نگوييد كه او چقدر اخم مي كند؛ ديگر
لبخند سر لبم مرده است. چگونه بخندم؟
در هفت طبقه ي آسمان، يك ستاره داشتم؛
يك شب «چي » آمد و آن را خورد! چگونه بخندم؟
گردآوری از: رمضان نیک نهاد